Sh*t dazezeggen

Kijk, wat daar dwaalt (neen, ik heb het niet over een kangoeroe in Itegem, de eerste kangoeroe die “dwaalt” moet nog gevonden worden, zelfs al bevond die kangoeroe zich in Itegem). Dit, sh*t applicants say in a job interview:

En er komen nog afleveringen, want het is bedoeld om mensen te lokken naar een app (Dr. Job) op Facebook. Well done, Sirs. 

Alhoewel, kanttekening, het is al eens gedaan.

Al blijft het door de baardige meisjes ook wel dichter bij het origineel, Sh*t Girls Say:

Een goed half jaar geleden een meme die zo naarstig ronddwaalde dat menig land inmiddels een samenscholingsverbod voor Sh*t … say video’s werd ingesteld. 

Deze vond ik een van de betere, Sh*t Monks Say:

De meme dan ook al snel over zijn hoogtepunt heen. Metagewijs al lang opgeborgen.

Beter dan deze wordt het toch niet:

Ha.

En dan nu met ondertitels

Automatic captions op YouTube. Klonk niet zò slecht als idee. Omdat het ondertitelen van video’s een beestig werkje is, waarom de computer het werk niet laten doen? Alles wat via stemherkenning op woorden lijkt gaat in de ondertitels. Beta, maar ze worden almaar accurater, claimen ze. Toegankelijkheid FTW. Right.

Een paar voorbeelden uit de trailer van de film “Bad Teacher” (een film in aantocht deze zomer, met Cameron Diaz en Justin Timerlake, over een “Teacher who doesn’t give a F***“.
Die zoals elke zelfrespecterende film z’n trailer op YouTube zet, er vervolgens weer afhaalt en op Facebook plaatst zodat je hem nog alleen kan zien als je de film al “liket” en dan door de rest van de internetgemeenschap maar terug op YouTube wordt gezet en tegen de tijd dat u dit leest daar wellicht alweer verwijderd is).

Cameron Diaz die door een leerlinge betrapt wordt op het roken van een joint en reageert met “No, it’s medicinal marihuana“, wordt in het YouTube-captionees:

Bad Teacher - what Youtube captions

Are – You – Fucking – Kidding – Me ?” (nadrukkelijker uitgesproken kunt ge ze niet vinden), wordt:

Bad Teacher - what Youtube captions

From now on, my full-time job is finding a man who will take care of me“, luidt:

Bad Teacher - what Youtube captions

In de film luidt haar repliek op “I love it how his eyes sparkle when he smiles”, “I wanna sit on his face“. In het Youtubistaans gaat dat:

Bad Teacher - what Youtube captions

En als ze de man op wie ze verliefd wordt probeert af te raden te vallen op een andere vrouw, gaat het in de film van “She hates cock“. Edoch, zegt de caption:

Bad Teacher - what Youtube captions

Afijn, you get the picture. Of – in ’t geval je slechthorend of doof bent en op deze captions aangewezen – you don’t get the picture.
En dan ben je nog beter af dan de niet-engels-beheersende slechthorende medemens die dit zootje ook nog eens door de zootjesmolen van “Translate captions” moet gooien. Want dat voegt nog een “layer of incomprehensability” toe.

Enkel te vergelijken met iemand die voor duiding bij de Nacht van de Vlaamse Televisiesterren geheel is aangewezen op een uitleg van Carl Decaluwé.

Stemherkenning, in 2011. 10 jaar na Lernout en Hauspie. En nog altijd een farce?

De parkeerkunst van Eugène

In der beschränkung zeigt sich der Meister, zei ooit iemand, maar dat was waarschijnlijk een meubelmaker, en een Duitse bovendien. Maar hij had wel een punt: perfectie, dat zit in de kleine dingen. In een onmogelijk kleine garage, meer bepaald, in Liedekerke:

Eugène, ge zijt nen held!

Net niet

Treinen zijn monsters. Mastodonten die niet kunnen uitwijken en remafstanden hebben die eerder in kilometers dan in meters zijn uit te drukken. Logisch dan ook dat je op overwegen, perrons en in de buurt van treinsporen je gedachten er beter bij houdt. Tenzij je graag een morsdode kandidaat voor de Darwin Awards wordt.
Dacht ik. Maar er duikt de laatste maanden zoveel bewijs op van het tegendeel, dat ik begin te twijfelen.

Neem deze nu, stomdronken vrouw valt op het spoor van de metro: :

Enige schade: een kater, van jewelste.

Of deze, vrouw op perron met buggy. Buggy doet wat buggy’s doen, te weten: rollen. Van het perron dus:

Baby komt er naar verluidt met niks meer dan een buil van af.

Of deze, idioot steekt na het neergaan der overweg-slagbomen nog rustig even over. Waarna hij wordt gevolgd door een nog idiotere idioot:

Een schoen. Gewoon een schoen kwijt.

En nu vandaag weer deze, een dubbele narrow escape, een close shave in het kwadraat. Van een spoor-controleur die er zich blijkbaar nauwelijks van bewust is dat op de sporen die hij controleert af en toe ook treinen rijden:

Geen andere schade dan een acute hartstilstand, voor hem en voor iedereen die ernaar kijkt.

Darwin heeft afgedaan, denk ik. ’t Is niet langer “survival of the fittest”. Eerder “survival van klojo’s met hoerenchance”.

Gatenkaas

Ik spot een trend. Muziekvideo’s met censuurbalkskes.

Vorig jaar al begonnen, met the BPA (dat is Fatboy Slim, hier met gastzanger David Byrne)’s “Toe Jam”:

Dit jaar op stoom komend, met Make The Girl Dance hun video voor “Baby, Baby, Baby”:

En nu weeral, met de Russiche Nikita en haar video voor “Верёвки” (wat wellicht Russisch is voor “ik zing rotslecht maar hoop dat ge het niet door gaat hebben als ik alles uitspeel”).

Ook in parodie verkrijgbaar:

Hoogdagen voor ijverige post-productiemannen en of -vrouwen. Droomjob.

Maar ik spot nog een andere trend. Van onvolkomenheden in de bedekking. Gatenkaas in de censuur. Want nu de video’s ook in HD op internet staan, kan de oplettende censuurbalkjeswatcher geëquipeerd met een pauzeknop foutjes zien.

Het makkelijkste van de drie aangehaalde video’s is die van Nikita. Op 0’28” mikt de censuurbalkjeskleurder te hoog:

Inadequate censoring (part 2)

Een stuk moeilijker werd het bij “Baby, baby, baby” van Make the Girl Dance. Vakmanschap is meesterschap, moet de man met de balk gedacht hebben na afwerking. Maar geen detail is zo klein, of we kunnen het zien. En op 1’08”, na de eerste aflossing, staat het meisje dat het eerste naakt wandelde in de straten van Parijs, tussen twee voorbijgangers, voor een piepklein moment ongecensureerd:

Inadequate censoring (part 1) (by houbi)

Helemaal moelijk werd het bij “Toe Jam”. Vakwerk, van die balkjeszetter! En als hij al een steekje laat vallen, blijkt dat de dansers op hun strategische plaatsen helemaal niet bloot waren, maar van vleeskleurige strings voorzien. Maar perfectie is niet van deze wereld. Op 0’35” is er namelijk een moment waar er wild wordt ingezwaaid. Van de set naar de dansers. En dat ging deze professional blijkbaar net te rap. Het duur maar een frame of twee, maar het bewijs is er:

Inadequate censoring (part 3) (by houbi)

Kortom: al is de censor nog zo snel, de Youtube HD pauzeknop achterhaalt haar wel.

Meisjes en Muziek

’t Viel mij hier op dat de trend van het jaar op muzikaal gebied wel de dominantie van de vrouwen is aan het worden. Talent gaat dit jaar d’office vergezeld van een paar borsten, lijkt het. Dubbele hoera! Want wat voor schoons valt er niet allemaal te horen:

’t begon al goed met met Fever Ray (hieronder video van "When I grow Up", volledige album "Fever Ray" valt ook gewoon te beluisteren op Spotify). Griezeliger dan dit komen ze niet. Deze plaat – van Karen Dreijer van The Knife – met koptelefoon in het donker beluisteren is een one-way ticket naar een paar stevige nachtmerries:

Kort gevolgd door Bat For Lashes (hieronder met "Daniel", maar ook het volledige album "Two Suns" kunt ge gerust horen op Spotify). Etherisch en exentriek, maar ineens ook aangrijpend. Natasha Khan doet het bovendien bijna allemaal alleen.

Waarna La Roux binnen huppelde (Hieronder de video van "In for the kill", volledige album "La Roux" is anders ook te beluisteren op Spotify). De bezitster van de schoonste platenhoes in jaren. En met een hele hoop fijne pop als In For The Kill, Quicksand, of Bulletproof. Knappe synthesizerpop die de jaren tachtig niet alleen in haarstijl weet te doen herleven.

Op trippelvoetjes gevolgd door Au Revoir Simone (hieronder met niks, maar hun volledige album "Still Night, Still Light" staat gewoon op Spotify). Vederlicht en lichtjes monotoon, maar daardoor natuurlijk ook licht verteerbaar. Charming!

Kort erna gevolgd door Florence And The Machine (hieronder met "Dog Days Are over", ook de volledige plaat "Lungs" staat op Spotify). Een sterke plaat van een markant vrouwmens – een beetje Siouxie Sioux, een beetje Kate Bush, een beetje veel Florence Welch gelukkig ook – is wel het minste dat je hiervan kan zeggen.

En Regina Spektor haar mooie liedje van een paar jaar terug nog eens dunnetjes overdeed (hieronder met "Eet", maar ook het hele album "Far" heeft een verleden op Spotify). Bijzonder vervelend in haar zwakke momenten. Bijzonder mooi in haar sterke.

Waarna The Gossip dat hele zootje eens platwalste (hieronder met "Heavy Cross", maar ook het hele album "Music for Men" staat geduldig op u te wachten in Spotify). Deden een schitterende heruitvinding van zichzelf, en pakken met een paar joekels van … songs. En “Heavy Cross” is een klassieker – zet het gerust in lijn met het beste van Patty Smith – zoals ik dacht dat ze niet meer gemaakt werden:

En dan heb ik het nog niet gehad over de wegwerppop van Lady Gaga (van wie er trouwens wordt beweerd dat zij in het bezit is van een piemel) of Lilly Allen of de uitentreure herhaalde "I don’t wanna dance" van Lady Linn, of ander hitparadevoer dat minder smaak naar mijn bek is.
En dan moet Selah Sue nog beginnen.

Een ding lijkt zeker: in het jaar van het afscheid van Yasmine is het "Meisjes aan de Macht".

Bob Dillen

De redelijk geruisloze redesign van de VRT nieuwssites (herinner u de controverse omtrent de spuuglelijkheid ten tijde van de lancering van de vorige versie van De Redactie), kan niet verhullen dat er toch nog redelijk wat aangenaam amateurisme op de Reyerslaan aanwezig is.

Zo zagen wij onlangs bijvoorbeeld deze dappere poging een YouTube-video op eigen site te zetten:

Hoe embed ik een YouTube-video? (by houbi)

Procedure:

  1. men neme een computer,
  2. men neme een camera,
  3. men spele op de computer de YouTube-video af,
  4. men filme met de camera het computerscherm waar op de YouTube-video afspeelt,
  5. men verwerke deze opname met zijn gebruikelijke video-omzetting en zette dit op zijn website

En indien u het probleem niet ziet: in internettermen is dit ongeveer even zinvol als het laten naspelen van een knappe voetbalfase door een volleybalteam.

Maar het kan nog hilarischer. Want wat leren wij vandaag in De Rode Loper: Bob Dillen staat weer op 1. In de uitzending zelf zat het goed, maar op de website zag het er zo uit:

Bob Dillen (by houbi)

Hilariteit alom. Iedereen weet natuurlijk dat het eigenlijk Baawb Dillen moet zijn.

Eindelijk nog eens een trend waar wij het volmondig eens mee kunnen zijn: voortaan vervlaamsen wij iedere artiest die nog op onze velden wil komen optreden. Hebben wij soms voor niks jaren onze vaandels gezwaaid tegen de Franskiljons, om ons nu vrijwillig onder de voet te laten lopen door Obama en zijn taalgenoten. De annexatie der Anglo-Saxonen zal snel gedaan zijn.
Voortaan spreken we dan ook over de Bietels, over het olijke Gentse duo “Te veel platendraaiers”, over de verassende progammering van “nv. Melk”, en over de Maagd Maria in plaats van over Madonna.

Speaking of which: Goedele Liekens haar Goedele is ook weer in het oog van een storm in een glas mediawater terechtgekomen. Omdat ze hosties uitdeelt. “Holy Shit! Neemt en eet hiervan, want dit is mijn lichaam“, staat er op de cover.

Holy shit? Kak, ja. Qua controverse zoeken lijkt met dit net wat te makkelijk. Het is nu slechts wachten op Goedele 10, het lach-eens-met-de-Joden nummer.
Maar wel een slimme manier om over de tong te gaan, natuurlijk, uw beeltenis op hostiepapier te zetten.

(met dank aan twitteraars @dirkdigler en @stvn)

Talent zat

Als ge afgaat op naakte cijfers, bestaat er op deze hele wereld niks talentvollers dan de Britse madam Susan Boyle. 10 miljard keer werd er inmiddels naar haar “Britain’s got talent” gekeken.
Maar de laatste keer dat naakte cijfers enige indruk op mij maakten, was die keer dat <gecensureerd> . Ik zie alleen de format, de orchestratie. Paul Potts in een jurk. Talent voor op een cruiseschip. En over een 20 miljard YouTube views of zo krijgt u wellicht ook evenveel kokhalsneigingen als mij als Susan weer weergalmt.

Maar gelukkig is er ook talent waar ik wel danig van onder de indruk geraak.

Neem nu de Nederlandse student Tim Smit. Die met een shoestring budget een kortfilm in elkaar stak die smaakt naar een complete filmavond. Met sequels. What’s inside the box?

(Meer over zijn project in dit interview met De Wereld Draait Door. Gevonden via @clopin.)

Of de drie gezusters Ross. Die kunnen niet alleen zingen. Maar ook nog iets anders. The fun starts na de eerste minuut.

Of Kutiman, waar ik het eerder al over had. Of Carousel, een film die de geneugten van een breedbeeld-tv met ambient light op wel erg overtuigende wijze weet te promoten. Of deze twee verse ouders die als geboortegeschenk aan hun kindje laten zien hoe het gemaakt werd.

Kijk eens, Susan Boyle, als gij dit alles kon en nog wat meer, dan stond ik paf. You could colour me impressed. Nu ben ik eigenlijk vooral onder de indruk van uw wenkbrauwen. Talent zat.

Gedichtendag

Kut zeg.
Oh kut kut kut!
Kut, kut, kut, kut, kut, kut, kut, kut, kut, kut, kut, kut, kut, kut, kut, kut, kut, kut, kut.
Kut, cunt. Cunt, kut!
Kut! Kut! KUT! KUT!
Kuuuuuuuuuuuuuuuut…
KKKKUUUUUUUTTTTTTTTT!
Blijkt dat ik vandaag niet dichten mag,
want ’t was gìsteren gedichtendag.
Dus hou ik het hier maar bij,
Kut voor u, en kut voor mij.

* Vrij naar Jules Deelder:

of zoals hij het zelf zegt:

Vader en dochter

Sommigen die deze blog wat volgen, menen te weten dat ik een vrolijke Frans ben. Zij dwalen. Niets is namelijk verder van de waarheid. Ik ben een treurwilg. En mijn naam is allesbehalve Frans.

Of hoe kan het anders dat ik hier al een paar uur zit te worstelen. Met overijverige traanklieren.
Ik vecht, maar het lukt me niet. Kan niet verhinderen dat mijn ogen vollopen.
Gênant, want ik zit op het werk.
En waarom? Een filmpje op YouTube, dat voorbijkwam via het onuitputtelijk interessante Metafilter. Waar ze het zo zeggen, ik was dus gewaarschuwd:

“With the holiday season almost upon us … we thought it’d be kind of cool to turn you into a shivering puddle of tears. And so we present to you Michael Dudok de Wit’s Father and Daughter. It won the 2000 Best Animated Short Oscar, along with a whole crapload of other awards. There’s a reason for all those accolades: This wordless, minimalist, beautifully animated eight-minute fable, about a girl who watches her father leave and continues to wait for him, is one of the most powerful things we’ve ever seen. It’s also been a cult item among animation buffs for a long time now.”

Wees dus dubbel gewaarschuwd, vrolijk ga je er misschien niet van worden. Maar ’t is mooi, zo mooi:

Waarom die tranen? Hard in hart getroffen, zeker?
Is het omdat ik nu zelf vader ben van een dochter (en binnenkort van twee)? Vader tout court?
Omdat verliezen pijn doet, zelfs al verlies je zelf niks op dit moment?
Omdat leven loslaten is, en je alles wil vasthouden, omhelzen, altijd?
Omdat het leven rond is, er vat op krijgen onmogelijk?
Alles, allemaal.
Ze blijven stromen, de tranen. Ik wil naar huis. Mijn ziel ligt bloot, en ik wil een sjaal erom.

Update: Vreemd. Blijkbaar is 25 november een dag die werkt op mijn sentiment. De laatste keer dat ik een post deed met tranen in de ogen, blijkt nu precies dag op dat één jaar geleden. Toen over een vader en zijn zoontje. Noot voor die dag in de agenda van volgend jaar: breng meer zakdoeken mee.