Stilte voor de zon

Waar wij zijn, bij zonsopgang. En subiet komt dat spel hier op gang. En wemelt er van de GO’s en GM’s en openingstijden van dit en inschrijfmomenten voor dat en excursies hier en sportactiviteiten ginder. Maar nu is het nog kalm, even.

Gast

Geliefde bloglezers, er is goed en er is slecht nieuws te melden. Het slechte eerst dan maar?

Ik heb een reis gekregen. Naar Marokko. Een week lang, met onmiddellijke ingang. Club Med La Palmaraie in Marrakech, nog wel. Spa Cinq Mondes, golf, tennis, paardrijden, 4×4 rijden in de Atlas, gastronomie, all-in formule … allemaal uit te proberen. Zomaar. Hashtag #clubmed. Make that #ClubMedGatInDeBoter. En ik heb daarop weeral eens geen nee kunnen zeggen, zwak karakter dat ik ben. 😦
Ik bereid me alvast voor op een bruuske temperatuurshock. Alles voor de wetenschap…

Het goede nieuws, vroeg u?

Bij adhese denken ze gelukkig aan alles. Dus is er naast verzending naar en verblijf in Marokko ook in vervanging voorzien. Een gastblogger werd opgestuurd, en gaat gedurende mijn afwezigheid doorbloggen, alsook mijn twitter, facebook, instagram, foursquare, pinterest, googleplus, delicious, netlog, myspace en quora accounts onderhouden. Gastblogger K.

Heb hem de voorbije dagen klaargestoomd (dat van Lesley-Ann was stiekum al van hem). Denk trouwens dat de Heer M. Vuijlsteke, die ook mee gaat richting zon, met hetzelfde klaarstomen bezig was (het zou zijn plotse Lesley-Ann posts van deze week kunnen verklaren, alleszins).

gastblogger K.

Ge zijt dus in goede handen. Tot weldra.

#Aus11-ende-vorbei

Niks is voor altijd. 4-daagse persreizen waar ik als blogger-in-residence-on-location op meemocht dus al zeker niet. Dag 1 was de heenreis, dag 2 skiën en culinair genot, dag 3 sneeuwstorm, sneeuwwandelen en sneeuwsauna. Bleef dus nog dag 4.

De wereld bleek er ’s morgens weer helemaal anders uit te zien, die ochtend van de vierde dag, in Ramsau am Dachstein (en niet Dachau mit Rammstein, zoals een van mijn twittervolgers verkeerdelijk meende te verstaan). De sneeuwstorm van de dag ervoor had plaatsgemaakt voor kalmte, witte landschappen en zowaar: zon en blauwe hemel.

Ramsau am Dachstein

Ramsau is een zeer uitgestrekte gemeente en gaat – naast een flink aantal skibergen, het vormt één skigebied met Schladming – prat op zijn zeer uitgebreide netwerk van langlaufpistes. Meer dan 200 kilometer, meer bepaald, en ook dat moest natuurlijk #aus11-probiert worden.

Te dien einde werd een plaatselijke beroemdheid #aus11-sein-bett-getrommeld in de vorm van Gunter, zonder H. Sympatisch en alles, hoe hij een langlaufles van drie dagen in een voormiddag probeerde te proppen. Van opwarming tot staptechniek, met en zonder stokken, met en met vallen.

langlaufles met Günter onhe H

Het bleek mijn ding niet, dat langlaufen. Had het als kind wel eens gedaan, en herinner me toch redelijk #aus11-der-Schlag gekund te hebben. Maar nu dus niet. Het stappen dat ging, alhoewel het in mijn ranglijst van “favoriete bewegingen” de top 5000 toch niet gaat halen. 
De problemen deden zich vooral ter hoogte van het evenwicht voor. Dat ik op langlaufski’s niet bleek te bezitten. Perfect geprepareerde loipen of niet, de minste hobbel of verandering van beweging en daar lag ik.Langlaufen in Ramsau am Dachstein

Gelukkig was er geen tijd voor een volle dag langlauf of ik was al lang gaan lopen.

De rest van het reisgenootschap genoot wel met volle teugen, dus het zal wel aan mij gelegen hebben, maar de 4 kilometer die we deden volstond ruimschoots. Net op tijd terug dus in het hotel (Berghof, Ramsau im Dachstein) voor een Wiener Schnitzel (when in Rome…) inpakken, een dertigtal centimeter sneeuw van en voor onze huurauto (Hertz!) scheppen en wegwezen.onze Hertz-huurauto in Oostenrijk

Nu ging de reis naar Salzburg, waar Julia – de meereizende afgevaardigde van de Oostenrijkse toeristische dienst – aan haar eigen kerstvakantie kon beginnen. Wij onze huurauto (een Hertz!) afleverden aan de huurautoafdeling van het vliegveld (de balie van Hertz!). En de terugtocht definitief werd aangevat.

Salzburg airport, waar we de groepen van Guidoooh (zijn verslagen hier en misschien, hopelijk, straks nog meer hier) en Aardbeiwormpje (haar verslagen hier en hier en hier en hier en hier en hier) al terug zagen.
Wenen airport, waar ook de groep van Ysabel (haar verslagen hier en hier en hier) erbij kwamen en er enige pinten werden ingeslagen.
Zaventem, waar afscheid van Mieke en Ingrid werd genomen en een lift van Femke en vriend werd gekregen.
Wetteren, waar een lief kwam aanslibberen in de nacht.
En Balegem tenslotte, ingesneeuwd en donker.

Na de 3 gezichten van sneeuw in oostenrijk (nog net geen sneeuw genoeg – sneeuwstorm – sneeuw in de zon) kreeg ik er ’s nachts in België nog een vierde bij. Papsneeuw. En ik een paar dagen geen pap meer kon zien, zeggen.

#Aus11-erordentlich

Sneeuw, het thema van de dag. Want de winter heeft, geheel tot vreugde van de plaatselijke toeristische diensten, toegeslagen hier in Oostenrijk. 25 centimeter sneeuw of daaromtrent, daar gaat het hart van een skistationverantwoordelijke sneller van slaan. 
   

 

Eerst de rit van Matrei-in-OstTirol naar Ramsau am Dachstein. Die in normale omstandigheden een uurtje zou geduurd hebben, maar nu in twee-en-een-half uur sneeuwploegen werd herschapen. Mieke, chauffeur van dienst, ploegde er echter als een volleerde sneeuwploegster door, dus geen zweet. Behalve misschien een beetje zweet, toen er werd vastgereden toen we bijna ter bestemming waren.

Dan moest het programma omgegooid, want een bezoek aan de Dachstein-gletsjer zat er in deze omstandigheden niet in, en gingen we sneeuwwandelen. Beeld u in: nordic walking op een plastieken platformpje met ijzers onder.

Knudde? Vergeet het. Het werd een prachtige wandeling, zeker eenmaal we in de diepe sneeuw belandden. De berg op.

 

 

En dan, na een uur of drie, naar beneden, waar een hemels bordje wild-charcuterie en Jaegerthee op ons stond te wachten. Theorie: alles smaakt na een uur of drie sneeuwwandelen, maar de theorie heeft ook een amendement dat deze vers afgeknalde gemzen-schijfjes, salami van ree en wildpaté met mierikswortel en uitjes die we daar kregen ook zonder inspanning whatsoever sensationeel lekker zou bevonden kunnen worden.

En dan naar het hotel (Berghof, Ramsau im Dachstein) dat op het eerste gezicht vrij traditioneel leek, maar bij nader inzien bleek te beschikken over een geweldig uitgebouwde sauna-kelder met zwembad. Buiten-panoramasauna met ijskoud meertje er langs en alles. En dus zweetten wij een eind weg met zicht op de nog altijd vallende sneeuw en koelden we ons af in ijs-ijs-koud water. En sloten we het dagthema af door eens naakt door de sneeuw te rollen (foto’s not included).

Het avondeten was er teveel aan, maar daarbuiten alweer een fijne – méér dan fijne – dag beleefd in Oostenrijk.  
Morgen de laatste etappe, als het weer er geen verlengstuk aan breidt en ons insneeuwt.  

#Aus11-Reise

Het blijft vreemd, afscheid nemen. De laatste keer de kindjes over hun bol aaien gisterenavond, de laatste kus aan mijn lief vanmorgen op het perron, de laatste keer de trein (hij was op tijd, als een beschimping van de reputatie die hij de rest van mijn leven opgebouwd had), de laatste keer Zaventem, de laatste keer Belgische bodem. Lift-off.

Definitief afscheid, bijlange niet. Gewoon de gedachte dat elk afscheid het laatste kan zijn. Dus ook dit. Dat je weggaat, en je nooit meer terugkomt. Dat de laatste indruk die ze van je gaan bewaren die aai over de bol, die kus op het perron gaat zijn. Dat was papa, dat was Dirk. Verder leven zonder jou, want jij ging weg.

Veel te zware gedachten, dus vanmorgen. Maar hey, daar stijgen we al boven de wolken, daar zijn ze al met de broodjes en iets onbestemds om er op te smeren, en een steward zonder -ess vraagt wat ik van zijn kar wil drinken. Dat gaat hier allemaal goedkomen, er komt een nieuwe horizon in zicht. Eentje met bergen. Bergen bergen zelfs.

Naar Oostenrijk. Op persreis, jawohl. Door de Oostenrijkse dienst voor toerisme vier dagen op sleeptouw genomen naar hun land. In groepjes van drie, telkens twee échte journalisten met een blogger erbij, gewapend met een GPS, een huurauto en een blad met coördinaten, op tocht langs winterse ontdekkingen.

Op dus naar een postkaartland waar ik nog nooit een postkaart uit verstuurde. Waar het altijd regent (of toch altijd als ik er door gekomen ben). Waar men nog op niet-ironische wijze deelneemt aan volksdansen en klederdrachtendracht. Waar Louis Michel niet meer op vakantie ging uit wraak voor Haider. Waar misdadigers Hitler heten, of Fritzl (en de krant volstaat met Amrani en Lüttich, wij moeten spreken). Waar het eten vet is en men onverstaanbaar Duits spreekt. Het Oostenrijk dat ik ken vanuit België gezien.

Ik heb mijn vat vol vooroordelen dus mee, maar ook een open geest. Voor het Oostenrijk dat ik dus niet ken. Ik ga me laten verrassen, door Paul und Jennifer und Birgit und Julia und hun skigebieden en hun hutten en hun loipen en hun hotels en attracties, en hoop voor u de komende blogposts hetzelfde.

Hashtag: #aus11 (beste australian open, gelieve nog even te wachten met uw tennistweets) op twitter, voor zover de wifi reikt. Ook te volgen bij Femke, Ysabel en Guido.

Herfstefteling

Het voordeel van kleine kinderen hebben is de immense liefde die ge daar van terugkrijgt. Hetgeen zich bijvoorbeeld uit in de met zeer veel liefde gegeven cadeautjes die je er van krijgt.
U kan dan ook begrijpen hoe “overcombled with joy” ik was toen ik voor mijn verjaardag in augustus van mijn kinders een bon kreeg “Goed voor een bezoek aan de Efteling”. Traantjes, jom.

Afijn, we hebben het nog wat weten uit te stellen, maar vorige week was het herfstvakantie en viel er niet meer aan te ontsnappen. Een tweedaagse in de Efteling.

Met overnachting in het Efteling Hotel. In de sneeuwwitje suite, nog wel. Met een spiegel die gevraagd – en ongevraagd – begon over wie dat er de mooiste van het land was, met appels op de kamer, en een voorraad lolly’s die nog een paar maanden meegaat.

Niks van te klagen ook, zoals altijd al in mijn Nederlandse ervaring een supercorrecte service en duidelijk uitleg aan de receptie. Enige smet op het hotelblazoen was het avondeten, waar mijn “chateaubriand” steak van een iets minder briljant chateau leek te komen. Mals doch geheel smaakloos. Het ontbijt de volgende dag was dan weer supergoed en uitgebreid. Maar we kwamen dus voor de Efteling.

Efteling - de Sneeuwwitje suite

Twee dagen in de Efteling maakte dat er een zee van tijd was om alle attracties rustig en soms ook een paar keer te doen. De herfstvakantie van de Nederlanders viel een week vroeger dan de onze, dus het was al bij al vrij rustig in het park. Nooit meer dan 5 minuten aan een attractie moeten aanschuiven.

Het was een jaar of drie geleden dat ik er geweest was, er waren intussen enkele nieuwe dingen bijgekomen:

  • Raveleijn, een openluchttheatershow met vuurspuwende machinerieën, paarden, ruiters met magische krachten en roofvogels. Hetgeen beter klinkt dan het echt was. Show in een knappe setting, maar wel slap geacteerd.
  • Joris en de Draak. Een gigantische houten achtbaan, waarin twee rollercoasters tegen elkaar racen. Zelf niet in gegaan, wegens enkele kinderen te klein die er toch niet in konden, maar degenen die erin gingen vonden hem te snel om er van te kunnen genieten.
  • De sprookjesboom. Was al vertegenwoordigd in de shops, maar nu ook in het echt nagebouwd. Zeer mooi, zeer groot, en levend. Het blijkt wel een oude zeur.

De sprookjesboom

Als leukste attractie werd door het gulhartige publiek echter gestemd op een paar oude attracties: de karnavalwagentjes, een soortement verzameling landenclichés waar je gezet op hoempapamuziek vrolijk doorglijdt, de slakken bij het Volk van Laaf, de autootjes, de mini-rollercoaster Vogel Rok en de soepkommen van Mr. Cannibale. Een kindervaderhand is gauw gevuld.

Uit goede bron heb ik dat er nu al wordt uitgekeken naar wat ze mij volgend jaar voor mijn verjaardag gaan geven.

Belgen in Frankrijk

Voià, terug van even weg. Twee weken in Frankrijk rondgetoerd. In de Dordogne en de Charente, in twee gîtes uitgebaat door Belgen. Nogal veel om te vertellen in 1 blogpost.

Op een kaartje met de route (a-b waar we de eerste week zaten, dan b-c voor de tweede week, en c-d om terug thuis te komen) en foursquare checkins voor de uitstapjes geeft dat bijvoorbeeld dit:

Reis Frankrijk juni 2011

Of in een kalender-met-links formaat geeft dit:

Sat 28 May

04:00 @ home (A en D op de kaart)
08:16 @ Aire de Val Neuvy
11:53 @ Lac de Saint-Pardoux – Chabannes
18:41 @ Bidou – Gîte de Charme – Lanquais (B op de kaart)

Sun 29 May
12:49 @ Markt, Issigeac

Mon 30 May
15:16 @ Grotte de Rouffignac – Rouffignac

Tue 31 May
12:44 @ Les Jardins De Marqueyssac – Vézac
16:55 @ Sarlat-la-Canéda

Wed 1 Jun
12:49 @ Moulin de la Rouzique – Couze-Saint-Front

Thu 2 Jun
20:41 @ Sur les bords de la Vézère – Le Bugue

Sat 4 Jun
11:19 @ Cathédrale Saint-Front de Périgueux – Périgueux
13:24 @ Moulin De Douzy – Lesterps (C op de kaart)

Mon 6 Jun
18:04 @ Vallée des Singes – Romagne

Tue 7 Jun
14:45 @ La Planète des Crocodiles – Civaux

Wed 8 Jun
13:27 @ Château de la Rochefoucauld – La Rochefoucauld

Fri 10 Jun
10:57 @ Centre Equestre des Lacs de Haute Charente – Pressignac
15:32 @ Hôtel De Ville – Hôtel De Ville – Angoulême

Sat 11 Jun
13:27 @ Parc Floral de la Source – Orléans
20:27 @ Aire De Péage Ressons (Sortie 11) – Aire De Péage Ressons (Sortie 11)
22:30 @ home

Of in weerberichten (via wunderground):

Plaats datum High Temp (°C) Low Temp (°C) Events
Bergerac 28-mei 25 5 Fog
Bergerac 29-mei 29 6
Bergerac 30-mei 27 15 Rain
Bergerac 31-mei 20 13
Bergerac 1-jun 20 7
Bergerac 2-jun 21 14 Rain

Bergerac 3-jun 27 8 Rain , Thunderstorm
Confolens 4-jun 25 15 Rain
Confolens 5-jun 23 13 Fog , Rain , Thunderstorm
Confolens 6-jun 21 14 Rain , Thunderstorm
Confolens 7-jun 17 12 Fog , Rain
Confolens 8-jun 16 8
Confolens 9-jun 15 8 Rain
Confolens 10-jun 15 10 Rain

Of in B&B-reviews:

Bidou (Dordogne, ong. 900 km. van Bxl) **** (4/5)
Gîte BidouSchitterend verbouwd landhuis, met zwembad en gigantische tuin.
Twee gîtes en de eigenaren in L-vormige villa. Alle keukengerei, slaapbenodigdheden, speelgoed, fietsen, tuinmeubilair, barbecue … aanwezig. Tuin gedeeld met andere gasten + eigenaars, in onze gîte ook een privé-tuintje met ingang naar het zwembad.
Zeer hulpvaardige eigenaars (Leen en Paul, met 2 kindjes Louis en Arthur) die altijd klaarstaan, zonder opdringerig te zijn.
Omgeving: directe omgeving zeer interessant voor wandelingen in natuur en enkele dorpmarktjes, dorpen in de buurt niet super-interessant. De boeiendste bestemmingen in de Dordogne-streek rond Bergerac (Lascaux, Sarlat, …) zijn wel altijd bijna een uurtje rijden van de gîte.
Eindconclusie: as good as a gîte gets.

Moulin de Douzy (Charente, ong. 700 km. van Bxl) *** (3/5)
Gîte Moulin de Douzy, LesterpsMooie locatie in zeer landelijke omgeving, maar gîte met ruwe kantjes.
Bestaat uit een gîte (kan makkelijk 12 man in), een huis van de eignaars, en twee kleine chambres d’hôtes in een (stuk van) een verbouwde molen. Ook kampeermogelijkheden en mogelijkheid tot overnachting in grote tenten op het immense terrein (2ha).
In onze gîte was het kil en donker binnen (stookhout verkrijgbaar) door de dikke muren. Boven iets beter verbouwd.
Terrein met water aan twee kanten (ideaal voor dammetjesbouwen), helaas zeer onveilig op een aantal plaatsen voor kleine kinderen. Jammer ook dat er bvb. geen speeltuig/speelgoed en zandbak was.
De eigenaars koken (op sommige dagen) op verzoek: simpele maar wel lekkere kost, ietwat aan de dure kant wel (75 euro voor twee volw + twee kinderen).
Fijne eigenaars (Bert, Evelyne en baby Mayra), alle vragen werden opgelost/beantwoord.
Directe omgeving fijn voor wandelingen en fietsen. Interessante uitstappen zijn wel altijd minimaal een uur of langer rijden over haast verlaten landwegjes. Ook naar restaurants e.d. is het vaak ver rijden in deze weinig toeristische streek.
Eindconclusie: bij goed weer ongetwijfeld goed voor een fijn weekje uitblazen ver van alles. Maar dat goede weer hadden wij helaas niet.

Of in een fotouw-slaaidsjouw geeft dat dit:

http://www.flickr.com/apps/slideshow/show.swf?v=104087

Afijn, you get it. We waren weg, en nu zijn we na een behoorlijk geslaagde vakantie weer terug.

Caïro – Kaapstad

Dromen. Dit zet mij serieus aan het dromen.

Fietsvakantie van Caïro naar Kaapstad. 100 dagen. 16.000 kilometer.
Egypte, Soedan, Ethiopië, Kenia, Tanzania, Zambia, Botswana, Namibië en Zuid-Afrika.

Niet té slopend, met dagetappes van 60 tot 100 kilometer en zonder veel bagage want er rijdt een truck mee, en je mag daar onderweg voor wat saaiere kilometers of als je niet vooruit geraakt instappen (dus niet zo sportief als deze tocht). Een avontuur, op mijn soort maat.

Stof, woestijn, mountainbikes, savanne, jungle, bergen, heuvels, kampvuren, zicht op de Kilimanjaro, 3 en een halve maand geen getwitter maar wilde vogels en ander gedierte langs de weg, zwarte kindjes die u zien als attractie, te gast in dorpen, de evenaar over, douchen in een waterval, vergezichten, lodges tenten en hutten.
En ’t is eens iets anders dan te voet naar Compostela wandelen (nog een droom, maar die lijkt al zo veelbeleefd).

Maar, wellicht ook: platte banden, enige zweren op een plaats waar de fietser al eens contact maakt met zijn fiets, diarree, loden zon, gevaar voor overvallen, muggen of DEET, een paar mensen in de groep die je liever nooit was tegengekomen, een lelijke valpartij hier of daar, snurkers, honger, dorst, 3 en een halve maand zonder vriendin en kinderen, 3 en een halve maand geen loon, uitputting, no-wi-fi, stank, zweet.
En 9.500 euro.

Zucht. Droom droom, ondanks al dat laatste, droom droom.
Sponsors gezocht (Wil er dan niemand tegen betaling een paar maanden van mij af zijn? Of stuur eens een blogger op reis door Afrika: boeiende verhalen gegarandeerd, verander de couleur locale in uw feeds naar parfum exotique. Of zit er daar geen format in voor Man Bijt Hond volgend jaar, met zo’n schoudercamera? Of als langlopende campagne voor de zoo of PlanckendaelHij wordt wakker tussen de dieren, u ook“?). En iets dat van dromen daden maakt. Een wil?

Wat gefietst, wad gewandeld

Fijn dagje alweer, gisteren. Wat gefietst, van Anjum naar Paesens. 6 kilometer, amper, maar toch een hele onderneming met een stevige noordwesterwind, 3 kinderen, 1 fietskar, 1 kinderfiets, 1 kinderstoeltje en een hoop bagage.

Gracht, gewonnen land, lucht: Friesland in a nutshell

Bestemming was het “Fiskershûske” (vissershuisje) in Moddergat (dat heet daar zo). Een mini-Bokrijk met zeezout en zeemansverhalen, zoiets. Voor het eerst een verhaal in het Fries voorgelezen. Niet dat ik Fries kan, maar een kinderboek over vis Regenboogje ontcijferen lukte aardig.

Vissersmuseum 't Fiskershûske in Moddergat/Paesens

Dan (de kinderen) gespeeltuind, (ik) een voetbalmatch meegepikt, en dan (Daan en ik) op zeehondentocht. Met de boot de “Silverwind” vanuit de haven van Lauwersoog naar een wad gevaren. Waar de boot tegen een zandbank voer en je eraf kon klimmen. Wandelen tot er een zandbank met zeehonden in zicht kwam. De zeehonden zaten een eind weg, maar waren gelukkig nieuwsgierig genoeg om ons een uit te komen checken. Prachtig.

Lauwersoog haven

Afdalen van de boot op een wad

Fuckin' Lost. On a wad.

Zandbank met zeehonden, in de verte

Zeehonden kijken naar ons, en vice versa

En vandaag zwemmen, subiet naar Dokkum of Leeuwarden, en later nog eens zwemmen of eens rond het Lauwersmeer fietsen. En morgen naar Schiermonnikoog, of .. of …
Dat dat hier al serieus begint al te korten.

Watteneilanden

Er moet een vergissing gebeurd zijn. In plaats van op de wadden worden wij hier in de watten gelegd. De opvang van Belgische emigranten is hier echt uitstekend geregeld.

’t Begon al goed, met een cunning plan dat lukte. Van dat als je eens ongestoord over Nederlandse wegen wil sjezen, je best een moment kiest dat ze voetbal spelen, die Kezen.

En het ging goed verder, want of het nu kwam door de 2-0 overwinning op de Denen of door de vermelding “journalist” op onze reservatie, wij werden hier bijzonder hartelijk verwelkomd. Met later op de dag ook nog een bezoekje van de parkmanager van Landal Esonstad, Sjoerd Housma, en een bezoek van de parkmascotte, Bollo, aan onze deur.

Om zich te vergewissen dat we niks tekort kwamen. Maar dat kwamen we niet. Want wij zijn hier immers zeer mooi bedeeld (de missus, die er geen blogbelang bij heeft, geeft het een 9 op 10).

Een mooi en compleet ingericht huisje, dat wel 8 in plaats van 5 mensen zou kunnen huisvesten. Leuke keuken, een afgescheiden tuintje met zandbak en glijbaantje. Een tuinhuis voor fietsen en dergelijke. Een speelkamer, mét speelgoed. Een Playstation en flatscreen. Volledig ingesteld op een familievakantie. Op 50 meter van alle winkeltjes/restaurants van het park. Twee kanten water.

Het meest links huisje op de foto is het onze:

Vakantiedorp Landal Esonstad

De keuken:

De keuken

Tuintje (niet groot, maar ideaal om uw kinderen ongesuperviseerd te laten ravotten, en de hond te huisvesten):

Tuintje

Ook al kort de omgeving verkend. Het vakantiedorp:

Straatje in het vakantiedorp

Een mooie speeltuin, met strandje (en koude noorderwind):

Speeltuin

Speeltuin

En dijken, natuurlijk. Dijken, en luchten.

Hollands vergezicht

En morgen eens het zwembad dopen. Misschien een bootje huren. Fietsen met de wind mee. Zeehonden spotten. Op wadden waden. Dat soort dingen. Ik hou u op de hoogte.

(noot: deze reis is mij in de schoot geworpen, door Holland.com. Which I find fantastic, but you might not. Weet dan wel dat ik u met de details evenzeer zou verveeld hebben, mocht ik ze zelf gekocht hebben).