Massa’s Maes

Ik weet niet hoe het met uw Facebook-vrienden zit, maar als het even grote kruip-eens-door-het-stof-in-ruil-voor-iets-gratis slash zuipschuiten zijn als die van mij, is de kans groot dat er gisteren enkelen hun familienaam in “Maes” veranderd hebben. Want daar viel iets mee te winnen. Vorige maand was er al een vat voor wie Maes heette, nu werden er ook vaten verloot onder wie z’n eigen naam verloochende en zich in een Maes veranderde.

Photo 18-jun.-2012 19:10

Dat dat navolging gaat krijgen. Een greep uit de brouwers die vast ook op dezelfde bierkar springen:

  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in “Cara Pils”, krijgt een gratis caravan naast die van Pico Coppens.
  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in “Duvel”, hoeft de volgende keer geen Diabolo-toeslag op de trein naar de luchthaven betalen
  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in “Delirium Tremens” krijgt een gratis AA-sessie met veel mensen die Maes heten. 
  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in “Gentse Strop” mag gratis die van Walter Capiau wat harder aantrekken 
  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in “Sloeber” krijgt gratis een likske van mijn hond. 
  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in “Mort Subite” krijgt een gratis ritje op een death ride
  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in “Faro Boon” krijgt gratis een nostalgische teletijdreis naar de ’50’s. 
  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in “Amstel” krijgt gratis een kwijtschelding van 1 wildplasboete. 
  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in “Heineken” krijgt gratis een sleurhut. Aan zijn flieter. Met secondenlijm. 
  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in “Brugse Zot”, mag gratis een nacht op hotel met Pol Van Den Driessche.
  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in “Dulle Griet”, krijgt een gratis tongzoen van Eline de Munck.
  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in “Palm” krijgt gratis een kokosnoot. Van 12 meter hoog. Op zijn kop. 
  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in “Lambiek”, krijgt gratis het gewicht van zijn/haar hersenen in Suske en Wiske strips. 
  • De laatste die op Facebook z’n familienaam verandert in “Bolleke Koninck” krijgt het burgemeesterschap van Antwerpen.
  • Iedereen die zijn naam verandert naar WestVleteren moet gratis 1 maand Roger Vangheluwe huisvesten.
  • Iedereen die op Facebook z’n familienaam verandert in Jupiler Force krijgt een gratis collocatie.

Best een geslaagde actie van Maes dus. Die misschien nog een grappig “ban eens een biermerk van Facebook” staartje krijgt, als duidelijk wordt dat deze actie helemaal niet strookt met de Facebook-richtlijnen (Het is niet toegestaan registratie of deelneming af te laten hangen van actie van de gebruiker met behulp van andere Facebook-functies dan het leuk vinden van een pagina, het inchecken bij een pagina of het maken van een connectie met je toepassing  – de functie “je naam veranderen” is daar beslist niet bij).
Ook nog een tip voor de deelnemers: je mag op Facebook maar een beperkt aantal keren van naam veranderen. Al te enthousiaste deelnemer aan deze soort acties, be warned, op een gegeven moment ga je daar staan met je gratis blikje cola, potje yoghurt of gratis pakje chips en je eeuwige Facebook account naam “Peter Pepsi”,  “Danny Danone”  of “Liesbeth Lays”.

Go For Zero (Facebook Friends)

Donderdag: mailtje reclameregie Adhese, of ik iets zou willen schrijven (een betalende blogpost dus) over de nieuwe campagne van het BIVV (Belgisch Instituut voor de VerkeersVeiligheid):

Vandaag lanceerde het BIVV een nieuwe facebook app in het kader van hun Go For Zero acties/campagne. Het principe van die applicatie is redelijk eenvoudig, mensen loggen in op facebook en kiezen een vriend(in) die ze willen sensibiliseren. Je geeft enkele persoonlijke gegevens in (merk/kleur wagen, locatie ongeval, … ) en vervolgens genereert de app een krantenartikel met al deze info. In dat artikel krijgt je vriend(in) te lezen dat hij/zij betrokken was in een dodelijk ongeval, …

Go For Zero - Krantenartikel app

Go For Zero - Krantenartikel app Go For Zero - Krantenartikel app Go For Zero - Krantenartikel app Go For Zero - Krantenartikel app

Waarop ik informeer of die organisatie het erg zou vinden als zo’n betalende blogpost redelijk kritisch voor dat idee zou zijn (wat als een derde dat “krantenartikel” onder ogen krijgt en het voor waar gaat aannemen, was het eerste dat bij mij opkwam, alsook dat degene die het mij zou sturen ipv “Go For Zero” zou gaan voor Zero Facebook Friends) of dat ze aanvoelen dat ik liever een meer creatieve invalshoek zoek zonder al te veel kritiek. En of maandag een goed moment zou zijn voor zo’n blogpost.

Cue: zondag. En het Nieuwsblad en de andere krantensites en honderd lezersbrieven (de vriendelijkste op hln.be luidt “dat BIVV?zijn dat soms een bende gekken die ze los gelaten hebben??stop die subsidies aan zulk zootje ongeregeld.“), tweets pro en contra in overvloed, het Journaal van één (er is al een zakenman gevonden die tijdelijk dood was verklaard doordat z’n secretaresse zijn krantenbericht had gelezen en naar de familie had doorgestuurd) en dat van VTM. Morgen in De Standaard naar verluidt een zeer kritisch artikel.

Tweet @jdceulaer over BIVV-campagne

Controverse en animo dus, en veel, rond die campagne. Erover, morbide, té shockerend, oordelen sommigen. Ge kunt niet confronterend genoeg zijn, als er één chauffeur zijn gedrag mee verandert en één mensenleven mee gespaard raakt is het al de moeite waard, reageren de anderen. De site plat door teveel belangstelling.

Ofte, dit blogpostje meer of minder gaat de campagne nu niet meer kraken of maken. De droom, en de nachtmerrie, van elke marketeer in één. Dat het wordt opgepikt, een vlucht neemt, viraal gaat, zichzelf verkoopt, onbetaalbare gratis publiciteit krijgt in krantenkolommen en nieuwsuitzendingen. En dat het wordt neergesabeld, tenonder gaat in controverse, de boodschap verloren gaat tengevolge een een slechtgekozen woord, een fout of een verkeerde inschatting.

Wat het gaat halen, BIVV FTW of BIVV WTF hoort en leest u morgen en de volgende dagen dus wellicht op radio en de kranten. Of u het erover of erop vindt maakt u zelf maar uit. Houdt u van uw Facebook-vrienden, of houdt u van veel Facebook-vrienden…

Een spook op internet

Er waart een spook rond op internet, en het is een internetpetitie (en de vele reacties erop). Ik teken ze niet. Omdat ik ze zo lees:

De tekst van de oproep van Ben Caudron, Clo Willaerts, Jo Caudron, Jozef Schildermans, Toon Lowette enige mensen die al lang een restaurant uitbaten.

Er waart een spook door internet onze eetcultuur. Dominante Amerikaanse internetmerken zoals Apple, Facebook, Google en Amazon.com McDonalds, Subway en Starbucks leggen hun (Amerikaanse) culturele, economische, politieke en morele normen eetcultuur aan de rest van de wereld op. Moeten we dat zomaar pikken? En kunnen we er überhaupt nog iets aan doen?

Een parabel

Kan je je het volgende voorstellen? Het is 1985 en je koopt een auto. De beste wagens zijn Toyota’s. Op een dag rij je naar Amsterdam, waar je wagen plots stopt. Je mag overal naartoe, maar niet naar Amsterdam, omdat de baas van Toyota vindt dat zijn wagens niet naar zulk een oord van verderf horen te rijden. je gaat een McDonalds binnen, bestelt een steak met verse frietjes, maar je krijgt een hamburger met diepvriesfrieten geserveerd. […]
Onmogelijk ons voor te stellen, maar dat is wat vandaag dreigt te gebeuren voor gebruikers en klanten van Facebook, Apple, Google Mcdonalds, Subway en Starbucks, en een hele rits andere Amerikaanse digitale fastfood succesverhalen.

De zwarte gaten van het web

Vraag tien mensen waaraan ze denken bij het woord “zoekmachine”, “videowebsite” of “sociaal netwerk” "fastfood", "sponsbroodjes met teveel beleg" of "overprijsde slootwaterkoffie" en de kans is groot dat je maar drie namen terugkrijgt: Google, YouTube en Facebook McDonalds, Subway en Starbucks. Hoewel voor elk van deze merken enkele tientallen alternatieven bestaan, is de aantrekkingskracht van dit handvol dominerende merken zo sterk dat ze meteen alle licht van de anderen wegnemen. Uiteraard valt dit moeilijk de merken zelf aan wrijven. Deze werden immers geholpen door de grote nood aan hypes waarover mainstream media kunnen berichten, wat op zijn beurt wervend werkt. En we weten allemaal waar we graag vertoeven: daar waar de anderen zijn.

De nieuwe censoren

Dit is dan weer geen parabel, maar een collectie nieuwsfeiten van de voorbije maanden: Apple weigert een Vlaamse strip wegens te veel bloot, Suske en Wiske wegens de Zwarte Madam en een Belgische app van boekenclub ECI omwille van een dubbelzinnig woord in de titel. Facebook verwijdert regelmatig zonder enige verklaring berichtjes van gebruikers omdat die “ongewenste” inhoud bevatten. Paypal, een dochterbedrijf van eBay, blokkeert betalingen aan Wikileaks. (lees ook noot onderaan) Amazon.com verwijdert publicaties van Wikileaks uit zijn webshop, maar laat een boek dat pedofilie propageert ongemoeid omdat het onder de Amerikaanse regels voor “freedom of speech” valt. McDonalds serveert enkel hamburgers naar Amerikaanse recept, Subway verkoopt broodjes zoals ze in de States geapprecieerd worden en Starbucks vraagt prijzen voor zijn koffie die je tot hiertoe enkel in Central Park moest betalen.

Deze Amerikaanse bedrijven leggen dus hun al even Amerikaanse opvattingen over moraliteit en politiek eetgewoonten aan de rest van de wereld op. Verder propageren ze ook hun eigen opvattingen over commercie en privacy, zelfs al zondigen die soms compleet tegen bijvoorbeeld de EU-richtlijnen. Eens in Facebook van Amerikaans eten geproefd, raak je er nooit meer uit, ook niet na je dood. Facebook is en blijft eigenaar van je persoonsgegevens, foto’s, ontboezemingen. En dat is tegen de Europese privacyregels. Facebook respecteert namelijk niet de EU-regels die zeggen dat een bedrijf de consumentenwetten van het land waar het bedrijf opereert, moet volgen.

Het pleidooi

Er zijn goede redenen te bedenken om vormen van filtering van aangeboden inhoud menu te onderschrijven. In een omgeving waar mensen van divers pluimage met elkaar moeten verkeren eten, is een leidraad menu handig. Die is dan best een afspiegeling van de maatschappelijk gedragen normen en waarden biefstuk friet en broodje martino. Waarbij “waarden” die dingen zijn die we met zijn allen het nastreven waard vinden biefstuk-friet liefst met peperroomsaus; en “normen” de gedragsregels die we toepassen om deze waarden in te vullen martino zonder ansjovis alsjeblieft. Waarden en normen biefstuk-friet en een martino zijn echter geen universeel en tijdloos gegeven. Tijd en locatie zijn van belang.

Daarom is het op zijn minst bedenkelijk dat de Apples, Googles en Facebooks McDonaldsen, Starbucksen en Subways van deze wereld hun eigen – meestal niet uitgesproken – Angelsaksische waarden en normen smaak gebruiken om te bepalen wat de rest van de wereld te zien eten krijgt. Niet alleen kunnen nogal wat vragen gesteld worden bij het feit dat deze “spelregels” eetregels niet de tijdelijke uitkomst van een democratisch proces zijn, even problematisch is de ontzettende culturele culinaire verarming die daardoor dreigt te ontstaan. Het kan aannemelijk zijn dat een doorsnee Amerikaan het benauwd krijgt bij het zien van een tepel een kikkerbil, wij Europeanen, die oksels ongeschoren durven te laten die zelfs haggis zouden eten, worden er niet warm of koud van.

De ondertekenaars van deze oproep maken zich zeer ongerust over de greep waarmee grote IT-, telecom- en mediabedrijven foodsector het internet onze restaurants willen ombouwen tot eilanden waarin zij de wetten bepalen. Tot een splinternet waarin de individuele vrijheid het menu niet meer in spanning staat met de wetten de eetcultuur van het land, maar met de beslissingen uit een directiekamer in Silicon Valley Oak Brook #.

Zij roepen de beleidsmakers, vooral de Europese, op om privacy- en consumentenwetten zo aan te passen en toe te passen dat het wereldwijde web onze restaurants de vrijhaven van communicatie en creativiteit ingrediënten en types cuisson voor alle personen, verenigingen en bedrijven blijft mensen met een hongertje blijven.

De tegenreactie van lvb en co, teken ik ook niet, want dat lees ik dan weer als “Wanneer ge vanmiddag geen hamburger eet, hebben de communisten al gewonnen“.

Kortom: er is iets van (amerikaanse eetcultuur is niet gezond, puritanisme is niet leuk). Maar het is ook onzin (alsof er binnenkort alleen nog maar fastfood te krijgen gaat zijn, alsof wij ons libertaire ding niet kunnen doen op een door amerikaanse bedrijven gedomineerd internet).
I say we vote with our feet, niet met petities.
Als Facebook geen blote borsten laat zien, dan zetten we onze blote borsten niet op Facebook maar gebruiken we daarvoor Tumblr. Als Apple geen apps wil verkopen, dan maken we er webapps van. Het een sluit het ander niet uit. De ene dag fastfood, de andere dag een Michelinster. We want it all.
Als Amerikaanse online bedrijven hier succesvol willen zijn, zullen ze grotendeels liberaal moeten zijn. Anders stemmen wij met onze muis, en steken we onze online tijd in iets anders. En als wij morgen de europese puritein willen uithangen, dan vinden we de hel terug uit om de Amerikaanse verloederaars van onze zeden naar te verwensen. En zo beïnvloeden we elkaar. Common sense. Geen petitie die daar een iota aan verandert. En laat het u smaken.

Tong

Naar aanleiding van deze blog, Facebook- en Twitterbezigheden, krijg ik wel eens de reactie “Amai, dat zou ik niet kunnen, zoveel vertellen over uw eigen, zoveel blootgeven“. En dan onderhoud ik geeneens een echte intieme dagboekachtige lifeblog, bij bloggers die dat doen moet die opmerking wel heel vaak voorkomen.

Aan de mensen die zo reageren, zou ik graag deze column uit The Guardian van Oliver Burkman eens laten lezen. En wel zo graag, dat ik hem eens door de vertaalmolen haal:

De mensen aan wie ik ben het dichtst, I’m guessing, vergelijkbaar met die het dichtst bij je: als je ze praten, meestal over alcohol, zullen ze bijna allemaal te bewijzen onzekerder dan ze ooit zou durven in het openbaar.

Of wacht, misschien toch beter zelf vertalen 😉

De mensen bij wie ik het dichtst sta zijn wel vergelijkbaar, gok ik, met de mensen die het dichtst bij u staan: ze hebben goede en slechte dagen; ze zijn soms vrolijk, soms depressief; af en toe beleven ze een crisis; en als je ze aan het praten krijgt, meestal na wat alcohol, komen ze bijna allemaal onzekerder voor de dag dan ze zich ooit zou durven tonen in het openbaar.
Maar met mijn vage kennissen is het helemaal anders. Afgaand op hun Facebook-updates, hun tweets, hun sporadische e-mails en onze zeldzame gesprekken op feestjes, zijn hun levens een lange reeks van adembenemende reizen, strandvakanties, perfecte bruiloften, spannende nieuwe jobs en schattige baby’s. Ze zijn, kortom, absoluut onuitstaanbaar, en ik zou in een oogwenk ontvrienden, als het niet nòg onuitstaanbaarder zou zijn te leven met het vermoeden dat ze dan achter mijn rug zoveel plezier zouden hebben.

Zelfs al is het goed mogelijk dat mijn vrienden en familie een wel heel rampzalig zootje is, ligt de echte verklaring natuurlijk voor de hand: alleen zij waar ik het meest intiem mee ben, laten mij de de onverbloemde werkelijkheid zien.
Dat is vanzelfsprekend niets nieuws, maar er valt iets voor te zeggen dat dit dezer dagen erger is dan ooit: dankzij Facebook en andere social networking sites is het veel makkelijker geworden om zwakke quasi-vriendschappen te onderhouden, en dus de gepolijste versies van veel meer levens te horen.
Als ik eens terug naar huis reis, valt het mij altijd op hoeveel verschil er is tussen het Facebook-leven en wat de mensen je face-to-face vertellen“, schrijft blogger Stan James op wanderingstan.com. “Op Facebook zijn ze op een geweldige vakantie geweest … tegen jou bekennen ze dat het een wanhopige poging was hun huwelijk te redden. Op Facebook zijn ze naar allerlei tech conferenties met de beau-monde geweest. Aan jou bekennen ze dat ze al maanden niet meer slapen.

Zoals James opmerkt, maken mensen al lang de fout om zichzelf te vergelijken met tv-sterren, denken ze die volledig te kennen, zelfs al kennen ze alleen maar een zorgvuldig geëditeerde presentatie. Maar met quasi-vrienden is dit nog erger: omdat dit mensen zijn die we effectief ooit ontmoet hebben is het nog moeilijker te onthouden dat we niet het volledige beeld zien. Het is als een onophoudelijke stroom van nieuwjaarsbrieven aan oma, trots kraaiend over de triomf van kleine Jessica in het derde jaar trombone. En je kunt het die quasi-vrienden niet eens verwijten: in de semi-publieke wereld van Facebook en co gaan ze hun teleurstellingen en diepste verdriet toch niet onthullen, wel?

Gelijkaardige problemen van perspectief zie je wel meer. Het veel bestudeerde “impostor syndrome“, bijvoorbeeld, berust op het feit dat je nooit de zelftwijfel achter andermans prestaties kan kennen, alleen die achter je eigen prestaties. Hetzelfde geldt voor organisaties: bedrijven en regeringen lijken wel ultra-professioneel – totdat eens iemand er binnen kan kijken en blijkt dat bijna niemand er enig idee heeft van wat ze precies aan het doen zijn.

Niet dat die quasi-vriendschappen helemaal negatief zijn. Sociologen hebben al aangetoond dat “zwakke verbanden” even cruciaal zijn voor het laten bloeien van sociale netwerken als sterke banden; meer quasi-vrienden betekent misschien ook meer werkaanbiedingen; meer kansen om hechte vriendschappen te smeden, of de liefde van je leven tegen te komen.
Misschien is alles wat we nodig hebben een technische verbetering, om te tonen onder elke tsjirpende statusupdate, of als permanente ondertitel bij televisieuitzendingen: “Vergeet het niet: deze persoon heeft zijn zaakjes ternauwernood onder controle“.

Kortom, liefste vrienden, u ziet een tong, maar misschien toch niet het achterste ervan. Soms staat het achterste van de tong er wel, maar dan tussen zoveel uitgestoken tong dat u al heel opmerkzaam moet zijn.
U leest wat u mag lezen, en leest er maar in wat u er van wil maken.

Letterbombardement

Het principe van het letterbombarderen ofte “Facebook letterbombing” is simpel:

  • je bevriendt met een aantal vrienden op Facebook een organisatie, merk of iemand met wiens kl$ten je wil rammelen;
  • je post snel achter mekaar allemaal een boodschap op diens wall;
  • je verandert je avatar naar een letter, en wel zo dat de wall van de organisatie, merk of iemand met wiens kl*ten je wilde rammelen geheel gep0wned is door jullie;
  • je neemt een screenshot. En triomfeert;

Neem nu de vrolijke jongen en meisjes, samenstellers, presentatoren, redactiemedewerkers en websitebouwers van Studio Brussel. Hadden vorige vrijdag concurrent Q-music beet met een geslaagd kluchtje: operatie letterbombardeer.

Studio Brussel letterbombardeert Q

Interessanter nog, de vraag hoe Q terug gaat slaan. En of ze terug gaan slaan. En of ze het eigenlijk al gezien hebben. En of ze daar weten van het bestaan van hun eigen Facebook-pagina. Afijn, ik loop niet over van vertrouwen.
Daarom zelf maar wat denkwerk gedaan over hoe Q-music Studio Brussel terug zou kunnen pakken. Operatie Letterbombardeer Studio Brussel, in vier stappen”:

Hoe letterbombardeer ik Studio Brussel, in 4 stappen

That’ll teach ‘em.

Terzijde, maar ook grappig: zò heel simpel zijn de principes van dat letterbombarderen toch niet, als je deze poging van Radio Talent FM (what’s in a name) op de wall van Radio Klara ziet. Letterbomb-fail.

Update: Zou dit de wraak van Q-music op de Studio Brussel-letterbom kunnen zijn? Iets met de wiskundige formule: Duck Sauce + Barbara Streisand + Studio Brussel + Jacky Lafon & Q-Music = hipnessfactor rapidly approaching 0.

Trends voor 2010

Of ik mijn trends voor online in 2010 eens wil openbaren, vraagt @netlash. Want hij wil weer een aantal van die voorspellingen zo proper bundelen als vorig jaar. Tuurlijk, dat ik dat wil.

Peace of cake. De trends voor 2010 kunnen immers makkelijk opgehangen worden aan de sleutelfazes in het leven van Mozes (die van 1400 voor Christus, niet de nieuwe spruit in het gezin Van den Bossche-Wallyn en Compagnie)

1. Mozes werd te vondeling gelegd in een mandje

Moses in a basket on the Nile

Goeie kandidaten om het in 2010 helemaal gaan te maken (nu nog tamelijk klein, en dobberend in een twijfelend mandje op een wilde beta-rivier van early adaptors): Feedly (rss zoals het altijd al had moeten zijn), muziekabonnementen (Apple kocht net Lala, Spotify komt hopelijk tot hier, Myspace Music …), Augmented Reality (à la Layar), Single sign-on (bvb. Facebook Connect, Twitter, Google of de browser), Chrome (dat m.i. Firefox van de troon der Internet Explorer-uitdager gaat stoten)

2. God spreekt tot Mozes door een brandend braambos

Moses talks to God through a fiery bush

Een vreemde vorm van communicatie, maar een echte trend is het nooit geworden.
Wat wel een trends wordt in 2010 is dat zowat alle communicatie stroomt in een richting: naar daar waar de lezers zitten. “Als het niet op Facebook staat, bestaat het niet“, wordt de harde les. Facebook heeft het momentum en de aanzuigkracht die gaat maken dat steeds meer mensen/bedrijven/verenigingen hun aanwezigheid op het web gaan verschuiven van de eigen website naar die op Facebook. Een zwart verzwelgend gat.

3. God laat 10 plagen over Egypte nederdalen

Moses and the 10 plagues of Egypt

Ofte, in 2010, gaat het niet van een leien dakje lopen online. Sterke kandidaten voor 10 plagen zijn niet nieuw, maar zullen vervelend zijn als nooit tevoren: wereldvreemde privacy-wetgeving, SABAM en co die de citroen gaan uitpersen, trollen, copy-pasters, hinderlijk adverteren, Pascal Vyncke, feature creep, IE6 dat maar weigert geheel te verdwijnen, oude media die nog wat oud willen blijven, het uitmelken der iPhone appstore (vb. Wolfram Alpha, De Standaard, TomTom)…

4. Mozes splijt de wateren

Moses parts the waters

Ofte, move over Google Wave.
Na de zoektocht der invites, en de voor velen teleurstellende eerste blik, gaat Wave in 2010 door iedereen toch langzaamaan geadopteerd worden. Als manusje van alles. Nauwelijks lijkend op de alpha versie die we tot nu toe zagen, maar eerder als gmail op steroïden.

5. De 10 geboden

Moses brings the tablet of the 10 commandments

Mozes kwam van de berg terug met twee tabletten, met daarop 10 geboden. Dat zou hij in 2010 ook nog eens mogen doen. Met in de linkerkant een Kindle (die een voorzichtige doorbraak gaat kennen in 2010), en in de rechterhand de langverwachte iTablet van Apple (die met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijk awesome gaat worden, en zou teleurstellen als hij de markt van de games, tijdschriften, boeken en tv niet gaat verstoren zoals Apple eerder al de markt van de muziek, pc’s en smartphones overhoop gooide)

6. Mozes werd 120

Dat zorgt voor continuïteit. Zodat de beste voorspelling voor online in 2010 wellicht gewoon de voortzetting is van wat al groot was in 2009. Dus dat met die social media wordt nog wat, realtime search wint aan belang, blogs blijven leuk (de minder leuke zijn intussen verhuisd naar facebook/twitter), Twitter innoveert en verslaaft, Wikipedia blijft een bron van informatie, en Marie Vinck gaat nog eens en nog eens en nog eens uit de kleren gaan.

En last, but not least:

7. Manke analogieën

Die al na 5 minuten door de mand vallen maar toch worden verdergezet, dat is ook iets dat het in 2010 helemaal gaat maken. Ik voel het.

IJdelheidsadressen

Sinds deze morgen om een uur of 6 kan je bij Facebook “vanity urls” registreren. Zodat je verder door het leven kan als pakweg http://www.facebook.com/houbi in plaats van het vroegere en eerder kryptische “http://www.facebook.com/profile.php?id=501154126”. I’m a name, not a number!

Een al bij al vrij nutteloze bedoening – lees beslist een deze heerlijke rant van Anil Dash – maar wel eentje die de vindingrijkheid in de internetmens naar boven haalde. Want geen silly username te bedenken, of hij is een uur of 12 later al ingenomen.

Een greep:

Ook bij Mashable hebben ze al 15 van de silliest Facebook usernames gespot: mijn favoriet: usrname. Typosquatting, nu al.

Andere zijn wellicht niet aanvaard door een of andere profanity filter bij Facebook, kan me niet voorstellen dat deze nu nog niet zouden ingenomen zijn:

Alhoewel, http://www.facebook.com/sperm bestaat dan weer wel. Hoera voor Anna Burton.

Toch zijn er ook nog enkele goeie namen vrij, op het moment van schrijven:

Wil u voortaan zo door het (facebook)-leven, grijp dus snel uw kans …

Vriendvoeder

The new friendfeed (by houbi)

Als er een constante is in de vernieuwde layouts van Facebook, Twitter en deze week weer Friendfeed, is dat ze allemaal in dezelfde richting marcheren. Status overal. Het web wordt realtime. Lifestreaming wint veld, en iedereen wil het grootste deel van die koek. Facebook werd Twitterachtig, LinkedIn wordt almaar Facebook-achtiger … Open API’s – waardoor de data van een netwerk ook door externe services kan gebruikt worden – worden almaar essentiëler. Iedereen doet het, en de grootste zal winnen. In 2009, geen browser war, wel een social war.
Fijn.
Maar er is een probleem: de netwerken worden ook almaar talrijker, en volgen elkaar op als nieuwe modecollecties. Geen gerespecteerde site, of ze gaat sociaal. De nieuwe AB-site, Nieuws.be., tv.be, je favoriete receptensite, YouTube… overal een profiel, overal stukjes info die je achterlaat. Maar die niet verbonden is. Als ik je volg op twitter, weet ik niet dat je vaak interessante commentaren achterlaat op een knappe blog, of dat je dikwijls kickass video’s zet op Vimeo, of verdienstelijke foto’s pleurt op Flickr.
Gisteren was het Netlog, vandaag Twitter, morgen weer Facebook waar jij het meeste tijd doorbrengt. De plaats waar goud gevonden wordt vandaag, mogelijk de ghost town van morgen. We hebben zoetjesaan iets nodig dat dat overstijgt.

Een voorbeeld van het probleem: stel dat ik op Facebook iemand uit een ver verleden ontmoet (het gebeurt, en is altijd weer schrikken). Dan zou het reuze handig zijn om hem/haar in een beweging toe te kunnen voegen aan de netwerken die ik gebruik. Zijn linked-in in mijn Linked-in-contacten, zijn Last.fm muzikale ontdekkingen in mijn Last.fm radio, zijn trouvailles op het web in mijn delicious-netwerk. Want de kans is hoog dat als ge interessant zijn in op een plaats, ook interessant zijt op een ander. Als ge een knappe visitekaart op het web achterlaat – zie bvb. Tim van Damme, aka Maxvoltar – is dat te doen. Maar als je contactpersoon morgen zijn activiteit verschuift naar een andere site, ben je hem kwijt.

Een ander voorbeeld: stel dat u mijn blog interessant vindt. Wel, een van de redenen dat het hier de laatste maanden een pak rustiger is dan vorig jaar, is dat ik nu veel meer update op Twitter, en op mijn Tumblr-blog… Dus als jij “mij” wil volgen (niet enkel mijn artikels die op deze blog komen te staan), zou je dit beter doen op een ander niveau, een dat al die verschillende activiteiten aggregeert. Er bestaan hier ook al oplossingen voor, lifestreaming als bvb. chi.mp, of wordpress-plugins die al die externe info integreren op je blog – maar die nemen niet weg dat je dan nog steeds op zoek moet naar updates per contactpersoon. Doesn’t scale.

Meta-sociaal wordt volgens mij de nieuwe graal. Een service of site die de 2.0 van de dag overstijgt. En die je toelaat gebruikers die je op het ene netwerk hebt leren kennen, op een ander netwerk te volgen. Het open web, wordt de opvolger.En het nieuwe Friendfeed is iets dat aardig in de richting komt. Vandaar dat ik bij deze een lans breek voor Friendfeed.

Niet omdat “all the cool kids move to friendfeed” – niet waar volgens mij – wel omdat ze met hun laatste update daar volgens mij iets belangrijks gedaan hebben. Ze zijn realtime gegaan, dus met een berichtenstroom die update zoals Twitter en Facebook. Maar ze zijn ook nog steeds meta, aggregeerder. Het maakt niet uit op welke site je update, als het nieuws is komt het in je stroom. Dat gecombineerd met “groepen” (essentiële feature van Facebook waarbij je vrienden kan indelen in groepen – collega’s, vrienden, familie, webdesigners, hot chicks), de mogelijkheid om je contacten uit andere netwerken te importeren, en een erg krachtige zoekmotor maken dit volgens mij de tool van de toekomst.

Want op deze manier kan Friendfeed “the network that replaces all networks” worden.

Een voorbeeld: doe ik op friendfeed een search op “service:delicous friends:houbi“, dan zie ik realtime alle links die mijn contacten bewaren. Dat kon ik al (op delicious-site natuurlijk), maar op friendfeed zie ik er meer: ook de links die mijn twitter-contacten bewaarden. Of doe ik “service:YouTube“, zie ik meteen iedereens favoriete video’s, zonder dat ik ooit werk heb moeten maken van het uitbouwen van een netwerk op YouTube.
. Of doe ik “belgian firewall“, dan zie ik niet alleen de twitter-updates over dit onderwerp, maar ook de blogposts, links die er over dit thema bewaard werden, Flickr-foto’s…

Als we eens afspreken allemaal al de feeds die we genereren bij onze webactiviteiten (onze facebook, onze twitter, de agenda van de breiclub, onze blogs, onze …) te verbinden via Friendfeed, dan zijn we volgens mij een stap verder. En dan hoeven we maar één keer mekaars vriendje te worden (of hoeven we elkaar later maar één keer te de-frienden).

Go ahead. Ik ben er houbi. See you there. Of beter: here, there & everywhere dus.

Niet de Colruyt

Beyoncé Knowles op houbi.com? Efkens geduld. Ik kom er toe.

Beyoncé Knowles op de MTV Music Awards

Gisteren was ik namelijk lid van de posse uitgenodigd door Adhese en Proximity/DBBO voor een avondje “Kinepolis ontmoet influentials“. Whatever dat laatste mag zijn, maar stel er u gewoon een stelletje bloggers, twitteraars en sociaal-mediaal-actieve personalia bij voor, die op een stormachtige dinsdagavond naar Brussel werden gelokt.

Het waarom liet zich natuurlijk niet raden: Kinepolis zit verveeld met kritiek uit een hoek die ze moeilijk kunnen counteren (een groep klanten verenigde zich in een “Facebook-groep en spuit er kritiek op het àl te commerciële karakter van de groep. In de pers vinden ze daarbij ook flink wat weerklank zodat dit vanuit Kinepolis-standpunt stilaan een PR-nachtmerrie wordt), en wilde eens verkennen hoe ze de conversatie met die hoek van het internet kunnen aangaan.

We kregen eerst een uiteenzetting over de ontstaansgeschiedenis van de groep, met veel aandacht voor bouwprocédé (de best mogelijke cinema-ervaring op elk gebied, van zetels tot scherm, van klimaat tot klank…) en de overgang van 35mm naar digitale film en verder (3D), door film-geek Bob Claeys (zoon van Rose).
Na een hapje popcorn, nachos en dipdinges (I kid thee not), kwam de CEO van het bedrijf, Eddy Duquenne, zijn uitleg doen. En liep het vragenminuutje zo uit dat de geplande film (The Wrestler met Mickey Rourke) na een democratische stemming werd weggelaten.
We kregen wel nog een blik achter de schermen van de Kinepolis, een wandeling door de projectieruimtes. Weg leken de dagen van Nuovo Cinema Paradiso – magische film over de magie van de film, met Philippe Noiret – maar in de verste hoek snorde er nog lekker een spoel door een 35mm-projector.
All in all een leuke avond, en met de belofte dat er binnenkort nog een paar tickets in de bus vallen om de film alsnog te kunnen gaan bekijken.

Op deze manier kregen de Kinepolismensen de kans eens uitgebreid en in alle kalmte hun kant van het “Kinepolis gaat erover”-verhaal te doen. Dat ze gaan voor de ultieme film-ervaring. Kiezen voor kwaliteit. Dat ze niet “de Colruyt” zijn. Dat wij Belgen verwend zijn met hun filmzalen. Zoals ook bvb. Michel en Pietel aanhalen, kwamen Bob Claeys en Eddy Duquenne bijzonder geloofwaardig over. Zeker bij Bob een gemeende passie voor film. Bij Eddy een gemeende passie voor het bedrijf. Knap ook dat ze zo uitgebreid de tijd namen om op alle braaf-kritische vragen in te gaan.

En toch. En toch.
Op een aantal plaatsen kon de Kinepolis-top me niet overtuigen. Over de ticketprijzen bijvoorbeeld (de peperdure investeringen in digitale film worden betaald door de klant, maar dat eigenlijk zonder de klant te kennen), of over het dure avondje-uit dat een avondje Kinepolis geworden is (enkel 1 liter cola’s van 2€70 “want je kan toch moeilijk in het midden van de film buiten gaan bijvullen?”). Andere momenten sloegen ze mea culpa (over waarom internettickets een tijdlang duurder waren dan gewone, of over waarom hun website niet bepaald je van het is – “een bioscoopticket bestellen zou eigenlijk gemakkelijker moeten zijn dan het bestellen van een vliegtuigticket”) of gaven ze toe het nog allemaal niet te weten (ze zoeken naar een systeem om gereserveerde plaatsen toch bij elkaar in de zaal te krijgen bvb.).
Ook leuk, als ze er “niet de Colruyt” zijn, welke retailer zijn ze dan wèl, vroeg ik me af: Aldi, Delhaize, Makro? Ze hopen er denk ik “de Delhaize” te zijn, maar houdt dat wel steek? Want ze gaan wel voor kwaliteit – op vertoningsgebied – maar ter zelfder tijd ook voor de grootste gemene deler, op programmeergebied, de occasionele cinemanie-film daargelaten. En ook wel grappig, “niet de Colruyt” zijn zal hun aandeelhouders toch niet erg plezieren, want rijgen ze daar in Halle niet de ene jaaromzetstijging na de andere marktaandeelwinst aan elkaar?
Wel positief: ze zijn met al de kritiek bezig, zoeken antwoorden, en er zal dus wellicht wel het een en ander gaan verbeteren.

Tot slot 2 gratis goeie raden voor Kinepolis:

  • Eén klacht geuit (verteld, geschreeuwd, ge-Facebook’ed…) zou u meer waard moeten zijn dan 100 niet-geuite klachten. Want het geeft u de unieke kans te wéten waar er iets scheef zit. Een glimp achter de “rationale” van mensen die stemmen met hun portefeuille en dus gewoon wegblijven, of die wel komen – maar met tegenzin en zonder veel keus in een soms richting monopolie gaande lokale situatie. Ga dus ook het gesprek aan met uw felste tegenstanders. Mogelijk worden ze al snel uw vurigste fans.
  • Er zat een grote flater in de presentatie! Komaan mannnen: stukjes U2 en Ice Age tonen in glorieuze 3D, en dan Beyoncé op de MTV Music Awards tonen in gewone – platte – digitale kwaliteit… Van een gemiste kans gesproken! Da’s 3D als in D van Dom, Dommer, Domst… Hint: de rondingen van La Beyoncé in 3D (de D van decolleté, derrière, en de andere helft van die derrière) vertonen, dààr had ge vast wat influentials warm mee gekregen 😉

Ziek

Weet ge wat echt een ongelooflijk goed idee zou zijn, een dag na de terreur in de kindercrèche Fabeltjesland in Dendermonde?
Een Facebook-profiel aanmaken op naam van de vermoedelijke dader (Kim De Gelder, zo vertellen de deontologisch erg goed bezig zijnde HLN en Gazet van Antwerpen, Kim D. zegt de rest van de pers, zoals wij dat in dit land dacht ik afgesproken hadden).
En daar als profielfoto Heath Ledger in zijn Joker-rol bij te kiezen.
Ècht een goed idee. Lachen, jong.

Kim de Gelder op Facebook

Zieke geesten, er zijn er precies meer dan ge zou denken.

Hulde trouwens aan collega-blogger Bart van Belle (webpersoon bij De Standaard en daar verantwoordelijk voor onder andere En Nu Even Ernstig), voor de emotionele en serene manier waarop hij verslag uitbrengt van de verschrikkelijke gebeurtenissen van deze dag, die voor hem wel érg dichtbij kwamen. Ik ben er niet goed van. Ziek dus.

Update 25/1, over dat Facebook profiel op naam van Kim de Gelder. Lijkt ondertussen verdwenen. Kudo’s to Facebook. Een zoekopdracht op zijn naam geeft nu onder andere “Pour la condemnation de Kim de Gelder, tueur de 2 enfants et 1 puéricultrice” (127 members), “doodstraf voor de babykiller” (46 members) en “SUPPRIMER LE PROFIL DE KIM DE GELDER DE FACEBOOK !!!!” (431 members).

Update 25/1, over dat publiceren van de volledige naam van verdachten in lopende onderzoeken. Lvb heeft de journalistieke afspraak daarvan opgezocht, en wellicht is er in dit geval inderdaad voldoende reden om af te wijken van het principe dat volledige identificatie wordt vermeden.
Ik meen echter dat je daarmee de dader in dit geval meer plezier doet dan hij verdient. Hij krijgt afschuw, en aandacht, de goegemeente is gefascineerd door zijn profiel. Maar misschien moesten we hem gewoon laten zijn wat hij is. Een misdadiger. Kim D. uit S. dus, niet de werkloze Kim De Gelder uit Sinaai en de miljoenen andere details over zijn leven die ons worden toegegooid, en ons geen stap dichter brengen bij de vraag waarom dit in hemelsnaam gebeurd is.