Gast

Geliefde bloglezers, er is goed en er is slecht nieuws te melden. Het slechte eerst dan maar?

Ik heb een reis gekregen. Naar Marokko. Een week lang, met onmiddellijke ingang. Club Med La Palmaraie in Marrakech, nog wel. Spa Cinq Mondes, golf, tennis, paardrijden, 4×4 rijden in de Atlas, gastronomie, all-in formule … allemaal uit te proberen. Zomaar. Hashtag #clubmed. Make that #ClubMedGatInDeBoter. En ik heb daarop weeral eens geen nee kunnen zeggen, zwak karakter dat ik ben. 😦
Ik bereid me alvast voor op een bruuske temperatuurshock. Alles voor de wetenschap…

Het goede nieuws, vroeg u?

Bij adhese denken ze gelukkig aan alles. Dus is er naast verzending naar en verblijf in Marokko ook in vervanging voorzien. Een gastblogger werd opgestuurd, en gaat gedurende mijn afwezigheid doorbloggen, alsook mijn twitter, facebook, instagram, foursquare, pinterest, googleplus, delicious, netlog, myspace en quora accounts onderhouden. Gastblogger K.

Heb hem de voorbije dagen klaargestoomd (dat van Lesley-Ann was stiekum al van hem). Denk trouwens dat de Heer M. Vuijlsteke, die ook mee gaat richting zon, met hetzelfde klaarstomen bezig was (het zou zijn plotse Lesley-Ann posts van deze week kunnen verklaren, alleszins).

gastblogger K.

Ge zijt dus in goede handen. Tot weldra.

Mededeling met geitenkaas

Bijzonder vriendelijke mensen verzoeken mij u een mededeling te doen, maar ik heb er mijn bedenkingen bij.
De mededeling, zeker niet oninteressant voor wie al eens lekker wil eten:

Twaalf topchefs verspreid over heel België stellen van 13 tot en met 30 juni een driegangenmenu voor waarin ze de bekende zacht romige, frisse Chavroux geitenkaas subtiel verwerken.

Enkel aan de menuprijs hebben de chefs bewust niet gedacht. Het rekenwerk laten ze immers aan hun gasten over die zelf mogen bepalen wat ze willen betalen. Nooit kreeg de klant meer inspraak om zijn waardering te uiten.

De deelnemende restaurants en brasseries:
Dock’s Café, Antwerpen
Pastorale (**), Reet
Pakhuis, Gent
Bistro Refter, Brugge
Prêt-à-Goûter (*), Zolder
La Quincaillerie, Brussel
Les Brigittines, Brussel
La Table du Boucher, Bergen
Le Bistrot d’en Face, Luik
Si Jamais, Doornik
Le Fou est belge (*), Heure-en-Famenne
Le Cor de Chasse (*), Barvaux-sur-Ourthe

De website, waarop je kan reserveren voor de data waarop de restaurants hun Chavroux-menu serveren: www.chefchavroux.be.

De bedenkingen:

  • Wat als Bart Staes hier lucht van krijgt?
  • Het enige gerecht met Chavroux waar ik persoonlijk enige eetervaring mee heb bestaat uit een zak hoorntjes-chips (Bugles dacht ik), een torentje van genaamde kaas om die hoorntjes mee te vullen en de moeite om daar van af te blijven als dat op tafel staat. Maar een driegangenmenu van Bugles?
  • Weten de bijzonder vriendelijke mensen die mij vroegen u dit mee te delen dat mijn blog vooral wordt gelezen door Brusselse daklozen (Les Brigitinnes, jongens), Gentse junks (Het pakhuis, mannen) en de afdeling budgetbeheer van het Antwerpse OCMW (Dock’s Café, makkers)?
  • Waar zat u eigenlijk nog op te wachten? Ik ga het eens proberen, alleszins.

Nen Hygiena

In Planckendael en de Zoo van Antwerpen wil men abonnementen aan de man brengen. De tuin van het leven, de campagne. Een uurtje vroeger toegang tot het park, het nieuwe voordeel dit jaar. En daarom werden er her en der ook wat tickets aan bloggers uitgegedeeld. U voelt het mogelijk al aan uw water, ook in mijn richting dus.

Over Planckendael kunnen we kort zijn. Het zit daar nog steeds vol met beesten, en speeltuinen. Een zeer fijn dierenpark, daar waren wij al lang van overtuigd. Maar was er ook iets nieuws, vroegen wij ons af. Kai Mooks en babysneeuwluipaardjes en babygiraffen, dat soort dingen.

Maar Kai Mook die zit dus nu nog in Antwerpen, het babysneewluipaardje van vorig jaar bleek al een hele sneeuwluipaard, en de babygiraf is schielijk overleden.

Gansch Planckendael hebben wij zo afgelopen. We hadden de hoop al opgegeven. Even dachten we een nieuwigheid gevonden te hebben, een miniwitwanggibbon:

De denker van Rodin  @ Planckendael

Maar dit bleek bij nader inzien een replica van “de denker” van Rodin, met E.T.-vingers.

Tot we belandden tussen een groep in het geel uitgedoste kleuters. Buitenschoolse Kinderopvang Laarne en Kalken, stond er op hun t-shirtjes. We liepen ertussen toen we langs dit zenuwachtig heen-en-weer schuifelend beest kwamen:

Nen Hygiena @ Planckendael

De dame belast met de Buitenschoolse Kinderopvang te Laarne en Kalken gaf ook uitleg. “Dat is nen hygiena“, sprak zij didactisch tot haar gekleuterte.
Ik vroeg me af of ik dat goed gehoord had, maar ja, op de simpele vraag “Wawasda juffra?” van een van haar slechter horende volgelingen in pocketformaat, verklaarde zij weder “Dat is nen hygiena“.

Wel, ik vind dat dus een gemiste kans. Als ge nen hygiena rond hebt lopen, dan ga je als marketingafdeling van Planckendael en de Zoo van Antwerpen toch geen reclame maken voor een uurtje vroeger of later binnenmogen van uw abonnees? Dat is toch uniek in de wereld. Daar liggen toch kansen, met hopen.

De hygiena, altijd goedlachs, en proper op zijn eigen“. Merchandising galore. “Met nen hygiena voel ik me veel zekerder in die moeilijke periode van de maand“.

Nen hygiena - zoveel beter dan Axe

Een bedankje nog richting Planckendael voor het initiatief, richting adhese voor de selectie, richting kinderen voor de goedgemutstheid, richting lenteweer voor z’n zomerachtigheid, richting alle moeders die hun kinderen vergezellen op de apenbrug en daarbij vergeten dat ze eerder op de dag door de zomerachtigheid van het lenteweer een rokje hebben aangedaan, en uiteraard ook richting begeleidingsdame van de Buitenschoolse Kinderopvang te Laarne en Kalken.

Naar Grimbergen

Weet ge wat geweldig is: biermerken die zich herpositioneren. Zo eerst in een vat, of een fles, of een glas … en daarna ergens tussen neus en kin.

Grimbergen glas

Alhoewel ze het bij brouwerij Grimbergen misschien over een licht ander soort positionering hadden, in het marketingplan. Want ze hebben er een nieuw logo, en een nieuw verhaal (alles is een verhaal tegenwoordig):

Het nieuwe logo van grimbergen bier

Het verhaal, dat van de feniks. Over de abdij van de Norbertijnen die al driemaal in as werd gelegd, maar altijd verrees en daarom maar de legendarische vogel als logo koos. Een campagne met Jan Decleir:

Beter nog: ze nodigen enige bloggers uit om die rondleiding met abt Erik in de Abdij eens zelf mee te maken. Met een hapje vooraf, en een drankje (ik vermoed Grimbergen) achteraf. Volgende week dinsdag, om een uur of 7 ’s avonds. En ik mag mee.

Sterker nog: en gij dus ook, misschien. Want ik mag iemand mee uitnodigen. Liefst met een blog, maar een indrukwekkende sociale mediapersoonlijkheid in het algemeen of een bierkundige interesse in het bijzonder zal ook wel mogen.
Geef als je mee wil en kan een indrukwekkende sociaalmediapersoonlijke of bierkundige gil in de comments hieronder, en ik kies er eentje uit volgens de goesting van het moment. Bijvoorbeeld aan degene met het indrukwekkendste argument waarom precies hij of zij een verrijking van het sociale mediapersoonlijke annex bierkundige gebeuren in Grimbergen zou zijn. Comment met verstand.

Droomjob for life

Gezocht, een mens die iets kent van dingen, of mensen die een mens kennnen die iets kent van dingen.
Want als we zo’n mens die iets kent van dingen doorverwijzen naar deze job waarvoor ge wel wat dingen moet kennen, stort Adhese maar liefst 750€ voor Music for Life. Win!

De job in het kort: Ervaren ontwikkelaar gezocht om complexe interfaces te maken. Full-time werk in centrum Gent. Contacteer sven@adhese.com indien geïnteresseerd, zeg erbij dat je de job vernam via #crowdsourcingforlife en doe ze de groeten.

De job in het lang: http://blog.adhese.com/2010/12/09/werk/

Sterk aanbevolen om daar te solliciteren door mezelf trouwens. Niet alleen omdat dat geld opbrengt voor de actie, maar ook omdat het daar volloopt met sympathiek-clevere mensen (Stefan, Andrew, Michel …) en Adhese echt wel goed bezig lijkt (ze doen er het ad management en ad serving van mastodonten als Corelio, Roularta, Hyves, Netlog, NRC Handelsblad… meer dan 30 miljard impressies per maand). ’t Is een kans, da ze zeggen…

Zelf ook een vraag crowdsourcen?

Twitteraars, bloggers en facebook-zotten lossen tot 24 december je prangendste vragen op. Ben je tevreden over het antwoord, doe je een milde Music for Life storting. Een iets langere uitleg staat hier, in ’t kort: wij lossen de problemen op als ze zich stellen.
Heb je een vraag (Wat is de beste film die in de bioscoop speelt? Welk merk slagroom gebruikt Lesley-Ann Poppe, Bestaat sinterklaas?): mail ze naar dirk.houbrechts@gmail.com. Zet erin wat je altijd al wilde weten en het bedrag dat je betaalt als er een bevredigend antwoord op je vraag binnenkomt.

Actieoverzicht

Bijeengebracht tot nu toe : 0 euro
Som voor Music For Life 2010 als we alle vragen beantwoorden: 775 euro

Nog te beantwoorden:

(Music for Life actienummer: MFL1096)

Alle dagen brood

’t Was aangekondigd dus een verrassing was het niet ècht, maar vanmorgen toch even paf gestaan. Om half negen werd er hier immers een ontbijtkorf afgeleverd om ONTBIJTKORF tegen te zeggen. Baby included for size:

Alle dagen brood

Vol met allerlei broodjes, brood, koekjes en beleg van bakkerij Hemelsoet in Oostakker. Met informatieve vlagjes over de broodsoorten en hun al dan niet darmflora-bevorderende werking en al.

Alle dagen brood

Lekker!

Dat alles ter aankondiging van de dag van het brood:

21 oktober 2010 – Dag van het Brood

Brood is een eigentijds product en hoort erbij! Op 22 oktober 2009 lanceerde de volledige broodsector zijn eerste nationale Dag van het Brood. Bedoeling was om brood als gezonde en lekkere bron van energie in de kijker te zetten. En dat is prima gelukt. Een vervolg hierop kon dus niet uitblijven. De tweede editie van de Dag van het brood vindt plaats op 21 oktober 2010.

Naar aanleiding van de Dag van brood roepen VLAM en de broodsector iedereen op om deel te nemen aan de actie ‘Smeer een boterham voor iemand anders’. Waarom ook niet ? Verras een collega, kennis, vriend(in) of juf met een lekkere zelf klaargemaakte boterham en laat zo je waardering of vriendschap voor hem of haar blijken. Een simpele boterham, een lekker gebaar!

Iedereen die deelneemt aan de Dag van het Brood kan een reactie posten op www.alledagenbrood.be. Zo maak je immers kans op een reportage in de krant of andere media over je initiatieven in je school of bedrijf op deze dag.

Alle dagen brood? Wij zitten in elk geval goed tot woensdag!

Allez vooruit

Kijk, kijk, wat ze hier in een geheimzinnig postpakketje binnen smeten. Al goed dat ik verwittigd was, DOVO zou anders nogal werk gehad hebben:

Ik kijk vooruit

Inhoud van de pakjes bleek niet explosief, wel nauwelijks eetbaar: droge koeken en pasta. Astronautenkost:

Ik kijk vooruit

Ter meerdere eer en glorie van de Ik kijk vooruit-campagne. Eindelijk eens een wedstrijd met een écht straffe prijs, alleszins: een ruimtevlucht, waarde 200.000 dollar. Al hoop ik dat er tijdens die vlucht ook iets ander dan de koeken en pasta in kwestie te bikken valt, anders zou ik me als ruimtetoerist met mijn 200.000 dollar toch enigszins bekocht voelen.

Intussen heeft de mysterieuze adverteerder achter deze campagne zich ook al bekend gemaakt. Mobistar lanceert een TV aanbod.
Om een quintuple player te worden, of zoiets. Ze deden daar namelijk al mobilofonie, telefonie, ADSL-internet en mobiel internet. En ze gaan daar nu TV via satelliet bijdoen.

In theorie vergelijkbaar met wat Belgacom & Telenet aanbiedt dus, maar dan niet via de telefoonlijn of kabel, maar via de ASTRA-satelliet zoals TV Vlaanderen. Wreed simpel ziet de installatie er wel niet uit: een satelliet schotel, een ADSL-lijn, een tv-decoder, een Livebox voor de interactiviteit. En wreed veel pijlen ertussen (schoon als het werkt, maar anders moet ge naar de helpdesk van M* bellen. Say no more).

Mobistar TV - setup

Wat ik dan wel weer interessant vind is de iPhone client (je kan tv bekijken op je Phone – iPad??? – de Electronische Programma Gids bekijken, zappen en opnames instellen):

Mobistar TV - iPhone control

Allez vooruit. Ik toast met een droge koek op meer concurrrentie. En minder astronautenkost.

Energie voor ’t leven

Feest! En als gij mee wilt feesten, lees zeker tot het eind, er valt hier zelfs eens iets te winnen.

Mijn feest komt er omdat de meter van mijn zonnepanelen – een gründlich oranje en groen pinkend tellertje – meldt dat er hier 1000 kiloWattUur geproduceerd werd.

1000 Kwh = 1 groenestroomcertificaat

Met die 1.000 kWh, is ons eerste groenestroomcertificaat binnen. Ik kraak dus een figuurlijke fles champagne van 450 euro. Waarvoor ik nu dus blijkbaar mijn buren moet bedanken. En Eandis. En de CREG. En de VREG. En de Vlaamse belastingbetaler. De politiek. De groenen. De klimaatopwarming. Whatever. Zolang dat groenestroomcertificaat maar betaald wordt, natuurlijk 😉

Interessanter eigenlijk vind ik de vraag of dat eigenlijk veel is, zo’n 1000 kilo Watturen.

1 kiloWattuur aan opgewekte electriciteit, blijkt – blijkens deze coole infografiek van General Elektriek – goed voor bijvoorbeeld 278 uur een gsm-oplader laten werken, voor 17 uur een 60 Watt-peertje laten branden, 3 uur iPads in een blender blenden. Best veel.
Alhoewel: een flatscreen tv kan je er amper een avondje mee laten spelen, de wasmachine kan er 2 uur op draaien, een elektrisch kookvuur 1 uur, de droogkast 20 minuten.

Veel, en niet veel, dus.

Maar nu heeft een stuk van mijn dak dus al duizend keer zoveel electriciteit gemaakt. Da’s 278.000 uur een gsm-lader laten werken (32 jaar!). Da’s 17.000 uur een 60 Watt peertje laten branden (bijna 2 jaar), 3.000 uur iPads in een blender blenden. Da’s 5000 uur de televisie laten spelen. 2.000 uur de wasmachine laten draaien, 300 uur een droogkast laten werken.

En dat elk jaar 4 à 5 keer. En dat een jaar of 20, 30?, 40?, 50? (de zonnepanelen blijven werken, verliezen wel elk jaar een beetje aan capaciteit, omvormers zijn wel om de 10 jaar aan vervanging toe).

Best wel veel dus. En dat voor iets dat daar gewoon op uw dak ligt te liggen? En dat, veel meer dan dat financiële aspect van die groenestroomcertificatensaga, geeft mij een goed gevoel. Feest dus.

Win Energy for Life

En nu – bedankt voor uw geduld – naar dat andere feest. Voor u. U kan hier – met dank aan Adhese en Bostoen en hun Win Energy For Life-actie – namelijk drie dingen winnen.
1. Een GSM-oplader op zonne-energie.
2. Een gratis B&B-overnachting in een Kijk-Passiefhuis in Lochristi (Gent)
3. Een installatie zonnepanelen ter waarde van 15.000 euro. Op uw dak.

Voor prijzen 1 en 2 doe je mee door een mailtje te sturen naar wedstrijd@houbi.com *. Die prijzen mag ikzelf immers uitdelen.
De hoofdprijs gaat ge zelf moeten versieren, en wel door u te begeven naar deze pagina. Succes, en zon ze!

* Uw mailadres wordt bewaard tot 31/5, waarna ik 2 winnaars contacteer en de rest weggooi. De voorwaarden van de wedstrijd voor de hoofdprijs staan hier.

MagritteMuseum

Of ik eens mijn mening over mijn favoriete Belgische museum wilde kenbaar maken? Vroegen de mensen van de Museumprijs (via Adhese). En dat ik mijn favoriete museum ook gerust eens op hun kosten mocht bezoeken, en nomineren voor de Publieksprijs (u kan zelf ook stemmen, en wel tot 28 mei, en kan daarbij in het beste geval zelfs een Citytrip winnen).
Leuk, alhoewel dat wel wat lijkt op informeren bij een geheelonthouder naar zijn favoriete Single Malt op Eik Gerijpte Whiskey van ouder dan 23 jaar. Om maar te zeggen dat het gat in mijn cultuur tegenwoordig aan de grote kant is.

Mijn favoriete museum, dat moest ik dus nog gaan ontdekken. Op naar het Musée-Magritte-Museum in Brussel. Torent bovenaan de Kunstberg, en dankzij het opvallende blauwe wolkjesraam zelfs op grijze dagen een surrealistisch lichtpuntje in de dagelijkse pendeltocht. Maar ik was er nog nooit binnen geweest. Dat werd dus tijd.
Alhoewel, zo lang bestaat deze afdeling van het Museum voor Schone Kunsten aan het statige Koningsplein nog niet. Een jaar geleden geopend omdat de collectie van de Brusselse surrealist uit zijn voegen barstte. En Margritte natuurlijk een serieus museum verdiende, parbleu (met witte wolkjes)!

Er worden daar geen foto’s getrokken, zegt het reglement. En getrokken foto’s worden van uw iPhone gewist, zegt de praktijk in de vorm van een uit het niets opduikende suppoost. Vriendelijk gevraagd, dat wel. Maar u moet het dus qua fotografische verluchtiging van deze blogpost met een buitenaanzicht doen:

Musée Magritte Museum

En met enkele (kritische) indrukken:

  • Magritte’s schilderijen zijn veel vlakker dan ik me herinnerde: soms denk je dat je naar posters zit te kijken, en bij een bezoek aan de museumshop achteraf blijkt inderdaad dat die werken op een goed gedrukte poster bijna even goed tot hun recht komen.
  • Enkel van de eindperiode hangen er echte topwerken, van de periodes daarvoor is de spoeling toch wat dunner. Wel kwantiteit (300 werken), iets minder kwaliteit. Ook daarvan getuigt de museumshop achteraf, want daar zitten tussen de postkaarten en de posters veel straffer werk dan er in het museum zelf te zien was. Zeker het ontbreken van enkele iconische Magrittes ("ceci n’est pas une pipe", bolhoeden …) stoort toch.
  • Het museum beperkt zich niet tot de schilderkunst van René Magritte: ook reclamewerken, brieven, publicaties in tijdschriften, uitnodigingen voor tentoonstellingen, manifesten, foto’s, films, en zelfs een lied komen aan bod. Op de bovenste twee verdiepingen (je begint vanboven en daalt dan af) zelfs wat te veel.
  • Het museum geeft bijna evenveel aandacht aan de woorden als aan de werken van Magritte. Passend voor een man die de relatie tussen beelden en woorden tot een van zijn hoofdonderwerpen maakte. Maar, ook hier, wat meer topwerken uit zijn oeuvre op die plaatsen, zou het zeker niet slechter maken.
  • Er is uitgebreide aandacht voor Magrittes uitstap naar de Communistische Partij vlak voor en na de tweede Wereldoorlog. Zou dat ook het geval geweest zijn als hij een Nationaal-socialist was geweest?
  • Alhoewel het gebouw waarin het Magritte Museum gevestigd is massaal veel ramen heeft, werd er gekozen om binnenin valse muren te maken en te werken met spaarzaam kunstlicht. Samen met de donkere muren geeft dit een erg donker beeld. Bedoeling: de bezoeker laten verdwalen in een donkere nacht, met Magritte’s werken als dromerige lichtpunten. Geslaagd.
  • Er werd gekozen voor een chronologische benadering, terwijl Magritte zelf zich eindeloos hernam en bleef werken rond thema’s/beelden. De chronologie helpt de mens Magritte beter te begrijpen, maar niet noodzakelijk zijn kunst.
  • De museumcatalogus is zijn 15€ meer dan waard. Hier geen chronologie, maar thema’s, mooi geïllustreerd en goed geschreven. Het museum zelf vind ik met 8€ wat te duur: tot voor een paar jaar waren de meeste van de getoonde werken van Magritte immers nog gratis en voor niks te zien in het Museum voor Schone Kunsten.

Al met al beslist een bezoek waard, het Musée Magritte Museum. En dat het een waardige winnaar van de Museumprijs 2010 zou zijn, dat is zeker.

Ho Ho Ho

De grappigste mop die ik over Tiger Woods en zijn affaires al hoorde gaat als volgt:

What’s the difference between Tiger Woods and Santa Claus?
Santa stops at three Ho’s.

Dacht ik aan, toen de kerstman aan mijn deur klopte vanmiddag. Om te zeggen dat ik een beetje kerstman mag spelen. Een blogstokje, in natura.
Sony Music Belgium
geeft de blogosfeer via de reclameregie 10 CD’s, als kerstcadeau. Om te krijgen, en om te geven. Ontroering en Jingle Bells, all over.

Het gaat daarbij om volgende tien schijven:

  • Alicia Keys – The Element of Freedom
  • Britney Spears – The Singles Collection
  • Foo Fighters – Greatest Hits
  • Ke$ha – Animal
  • Leona Lewis – Echo
  • Susan Boyle – I Dreamed A Dream
  • Whitney Houston – I Look To You
  • Shakira – She Wolf
  • Kathleen – In symfonie
  • The Ditch – In this world

Vermits ik aan het begin van dit stokje zit, mag ik er eentje uit kiezen. En ik kies deze:

Foo Fighters – Greatest Hits. Het beste wat er tussen zit, volgens mijn eigen. "All My Life", "Everlong", "The Pretender", "Learn To Fly", "Times Like These", "Monkey Wrench"… Mijn autoradio kijkt er verdikke al naar uit eens over bijna verlaten wegen te zoeven in de nacht, met deze cd op een als hoog te classificeren volumestand.

Nog beter, en wederom omdat ik in het begin van dit stokje zit: ik mag er ook een uit deze lijst kiezen en die uitdelen aan een andere blogger. En ik koos: Alicia Keys voor Ine van Monuments en Matuvu en nu ook Nomadz. Die een jaar op wereldreis vertrekt, om te werken. Thuiswerken op locatie. Rondzwervend doordoen met wat ze hier al deed. Ze heeft het in een mooie presentatie gegoten voor Barcamp3:

http://static.issuu.com/webembed/viewers/style1/v1/IssuuViewer.swf

En als "bon voyage" krijgt zij dus deze:

Geen flauw idee of de muziek te pruimen is, ik kies het voor de titel: "The Element of Freedom".

En nu mag Ine dus op haar beurt een CD weggeven aan wie zij wil. Ze kan nu nog kiezen uit deze cd’s, en ongeveer 300.000 kwispelstaartend klaarstaande blogs.

Benieuwd of voor elke van deze cd-dekseltjes een passend blogpotje gaat gevonden worden. Ine, ’t is aan u.