MB Made My Day

En zeggen dat het zo mooi begon.

Even terugspoelen naar maandag. Ik met griep thuis. Aan de iPad in de zetel. Veel tijd om te tweeten, en dus ook om te zien dat Mercedes er een wedstrijdje deed:

NewImage

Dus ik dacht 10 seconden na, schreef dingen die absoluut niet in 29 karakters pasten, dacht nogmaals 3 seconden na en schreef:

NewImage

Hetgeen even later de winnende tweet bleek te zijn. Ik dus een Mercedes CLS voor één dag gewonnen, mét programma. I’m on a roll, sorta, toch qua het winnen/krijgen van toffe (en dure) dingen.
Tot daar het goede deel van het verhaal. Of toch het eerste deel van het goede verhaal, voor het tweede deel zo dramatisch slecht zou aflopen.

Vanmorgen werd er dus inderdaad een Mercedes CLS voor mijn garage geparkeerd. Een knap ding, het moet gezegd. Zwart als de nacht. Geweldig interieur. Cockpitbediening om (h)u(h) tegen te zeggen. 0-100km in 4,5 seconden, 150 PK, en toch maar een 5 liter per km/u. Allerlei snufjes die ik nog nooit aan het werk had gezien (zijspiegels met aanduiding van objecten in de dode hoek bijvoorbeeld, of bescherming tegen indommelende chauffeurs of afwijken uit de rijstrook, LED-lampen die je bij nacht ontzettend veel licht geven …). Knap Duits werk dus, normaal enigszins buiten het bereik van deze armoezaaier (de basisprijs = 62.000 euro).
Automatische versnellingsbak ook, alhoewel ik daar toch dacht ik genoeg voor gewaarschuwd had. Maar dat ging verder heel erg vlot. Mijn vriendin op geen enkel moment tegen het plafond geplakt. En voor de rest ook nergens gebotst of zo. Zelfs geen ene keer verkeerd gereden. Speekselmedaille, toch?

Een dagje beschikking over dit gevaar(te). Eerste bestemming: Gent #mbmakemyday De sleutels van mijn Mercedes. Voor 1 dag. #mbmakemyday

Bref. A reasonably priced car. Uncheck. A star in it. Uncheck. Race op de Top Gear track tegen de tijd. Uncheck. Dit ging gewoon om genieten. Zolang het duurde.

Eerste bestemming, Gent. Waar we mochten gaan parkeren in het Zuid (speekselmedaille. OK, een beetje scheef, maar daar links stond dus aanvankelijk wel nog een auto, hé) en brunchen in de Pain Perdu (Walpoortstraat):

IMG_0608 _SnapseedBrunch in Le Pain Perdu

Volgende bestemming, de Grote Zavel in Brussel. Eerst naar de grote Belgische chocolatier Pierre Marcolini. Waar we gewoon mochten binnenstappen, met veel égards ontvangen werden en voor een ferm bedrag aan chocola naar huis mochten meenemen:

Aha, de volgende bestemming is iets met chocola! #mbmakemyday Voor een fiks bedrag chocola van Pierre Marcolini mogen uitkiezen. Win! #mbmakemyday

En dan naar de Mercedes House, ook aan de Zavel, waar in een soort toonzaal / winkel / memorabibiliashop van Mercedes zelf ook een restaurant is. En we dus, dieettechnisch misschien iets te snel volgend op de brunch, een lunch kregen (hier afgebeeld eendeborst op gekarameliseerde ananas):

Voilà, op de grote Zavel geparkeerd, en nog altijd in 1 stuk en alles #mbmakemyday Dieettechnisch mogelijk niet helemaal in orde (lunch na brunch), maar wel lekker #mbmakemyday

Daarna kregen we bericht dat we eerst om de kinderen konden gaan, en dan naar Mechelen voor een bezoek aan Technopolis. Een snelle blik op het dashboardklokje en het opzoeken van de openingsuren van Technopolis leerde echter dat we daar maar een heel klein uurtje zouden zijn, en dan nog dikke file naar huis zouden hebben. Daarom vroegen we of we niet de andere kant opkonden met de kinderen, naar een plaats zonder openingsuren, de zee. Waar we genoten van een waterzonnetje en (niet al te koude) redelijke temperaturen, en dijken bouwden:

Zullen wij de Kust eens verrijken, met een paar stevige dijken? #mbmakemyday Bovenal is de zee grijze soep, zoals de wijsgeer Kama al wist #mbmakemyday

Waarna wij een garnaalkroket aten, en alweer naar huis zoefden. Morgen weer school, en werk, en zo. Tot daar was het dus goed. Super zelfs. Maar aan alle sprookjes komt een eind. En een WEL HEEL ABRUPT EIND SOMS.

Want toen ging het dus mis. De Mercedes in de garage geparkeerd. En – echt waar – nog geen vijf minuten nadien nog eens terug gaan kijken of hij er nog stond. En neen dus. Weg. WEG! En ook de sleutels in mijn zak dus – echt waar – niet meer terug te vinden.

Paniek natuurlijk, en dan al snel: berusting. Gelatenheid, zelfs. Het is natuurlijk sneu voor die mensen bij VVBO die zoveel energie gestoken hebben in het in elkaar steken van @MBmakemyday. Zo’n slechte afsluiter, dat hadden ze niet verdiend. Hopelijk hebben ze een goede verzekering.

Onnodig om morgen nog terug te komen om hem te halen, ook, mensen van Mercedes. Hij is écht weg hoor. Echt waar zelfs. Afijn, degene die hem gepikt heeft, hij kan er maar goed mee zijn.

Jammer dat het zo moest eindigen, maar het is niet anders.

 

BTW: Stel dat ik een serienummer zou willen wegvijlen, stel hé, welk nummer schuurpapier gebruik ik daar het best voor? Iemand tips?

Omloop neusloop

De griep houdt hier huis. In mij, en in een koppel kinderen.

Maar buiten woedt de lente. En de koers kwam langs. In Balegem. Veel dichter dan de Omloop het Nieuwsblad (het vroeger Omloop het Volk, ook wel Gent-Gent genoemd), de opening van het wielerseizoen in België, kunt ge dan ook niet komen.

Broek uit (mijn straat heet Broek, het kledingstuk hield ik aan), 300 meter Kalle (ook en straat, geen domme trut), en 300 meter Bierman (ook een straat, elke gelijkenis met er wonende manspersonen berust op toeval), en we zaten al op de weg van de wielrenners. Op het parcours te situeren in volle finale, tussen de kasseien van Velzeke (Paddestraat, Lippenhovestraat) en de scherprechter van de finale (Lange Munte).

En dan komt het circus snel op gang. Geen reclamecaravaan, gewoon eerst wat zwaantjes, een paar vooruitsnellende ploegwagens en dan al de wedstrijdwagen. De heli boven het hoofd maakt duidelijk dat de kopgroep nu wel heel dichtbij komt.

De wedstrijdwagen Heli

En dan de kopgroep al (rechts de latere winnaar Sep Vanmarcke / voorovergeplooid over zijn stuur in het midden Juan Antonio Flecha / achteraan de later wat knullig sprintende Tom Boonen. De winnaar glimlachend, hij had het al in het snotje):

Omloop het Nieuwsblad in Balegem #ohn

En op zeer korte afstand erachter, de even voordien achtergelaten Thor Hushovd – de tong op het stuur – met Matti Breschel, en even later nog een uit het wiel gereden onverlaat (reed er voor piet snot bij):

De tong van Hushovd https://i0.wp.com/farm8.staticflickr.com/7177/6929378767_2e00021edf_m.jpg

en dan een hele tijd wachten (lang voor de snotneuzen die ik meehad) op het peleton. Met pechvogel Gilbert aan kop, achteruitkijkend als in zijn beste momenten, zij het een paar minuten achterop de plaats waar we dat van hem vorig jaar gewend waren:

Gilbert en het peloton der verslagenen #ohn

En dan groepjes en groepen en enkelingen. Sommige berustend (het is gedaan, nog 25 kilometer en we kunnen douchen), andere nog volop bezig zich het laatste snot uit de neus te rijden:

Ook in de achtergrond, alles geven

En dan is het al gedaan. Tijd om terug naar huis te rijden. En terug in de zetel te duiken. Sep Vanmarcke te zien winnen. Te kijken of we in beeld waren tijdens de tv-uitzending (check). En dan de rest van de dag niet meer uit die zetel te komen.
Het voorjaar kwam langs, maar is nog niet helemaal doorgebroken. De winter moet hier nog uitgezweet.

Liz Green

Ik weet niet of ze al op uw muzikale radar was gesignaleerd, vandaar dat ik dacht “ik vraag het eens”. Of u ook vindt dat het mooiste van dit jaar tot nu toe komt van Liz Green. “O, Devotion”. Beschikbaar op Spotify, bijvoorbeeld.

Als je houdt van bijvoorbeeld Alela Diane, of Ane Brun, zoals ik toevallig doe, dan is Liz Green your man. Woman, zelfs. Deze plaat op de hoogte van “The Pirate’ Gospel” of “Changing of the Seasons“. De blues, maar onversneden, puur, zelfs zonder “grain”.

Zoals De Standaard terecht schreef:

Liz Green is een Britse zangeres die vijf jaar geleden de talentenwedstrijd op het festival van Glastonbury won, maar ruim de tijd nam om haar eerste album af te leveren. Ze situeert zichzelf tussen Bessie Smith en Lily Allen, tussen droefgeestige blues en tragikomisch cabaret dus. En omdat ze alle muziek analoog opnam, in de beroemde Toe Rag Studios, klinkt ze behalve verrukkelijk sober en smaakvol ook heel rootsy.

O, Devotion! bevat tien donkere songs over dood en moord, gevat in een droeve toon en gekruid met zwarte humor. Green wil zielsmuziek brengen en manifesteert zich als een Adele zonder de poparrangementen. Ook zij gebruikt blazers, maar zo fraai ingepast dat je constant geniet. Elke kleine akkoordenwisseling, elke koperkleur, elke falsetbeweging is perfect op dit ijzersterke debuut.

Of zoals Humo al even terecht zei: “‘O, Devotion’ is het straffe debuut van een piepjonge blanke bluesneger.“.

Ook als ze een videoclipje maakt, bijvoorbeeld:

Of als ze langskomt bij Duyster, zoals vorige week, en The Quiet zingt:

http://www.stubru.be/sites/all/themes/stubru/swf/mediaplayer/video/player.swf

Dezelfde song ook verkrijgbaar als “concert à emporter“, maar dat blijft iets te lang ingezoomd op een riooldeksel.

Kortom, ik word warm van Liz, de zangeres, de muzikante. En wil ze u warm aanbevelen.

Reis in een reis

Van de twee laatste dagen in Marokko, daar kan ik ook nog eens wat dia’s van tonen, sprak Nonkel Dirk die avond. En hij zette zijn diaprojector aan. Het jong volk zuchtte. Als nonkel Dirk begon, dan had hij nog niet gedaan, met zijn slome flutdia’s altijd.

Telouet

(dia 1: detail van een wanddecoratie in de Kasbah van de Glaoui in Telouet. Als ge er lang genoeg naar kijkt wordt  het precies een vrouwenborst. Nog even doorkijken, het wordt dan vanzelf wel weer een tafelkleedje).

Doorgaan met het lezen van “Reis in een reis”

Pingelen

Leuk spel hier ontdekt in Marokko. Het heet pingelen. En je hebt verloren als je meedoet.

Stap 1: Je wandelt rond. Geeft uw ogen de kost. Mensengewriemel, winkeltjes, brommers, jellabah’s, geiten, gesluierde vrouwen, kindjes met ondeugende blik, pubers waar je in België een omwegje voor zou maken, baarden, oude peetjes op een ezelskarretje, stoffen, beslagen deuren, het pleintje hier of daar, de afdeling electrische toestellen van ons containerpark hier per soort van toestel goed voor een winkeltje, meer stoffen, meer mensen, meer brommertjes. En zo wandel je nietsvermoedend het web van de spin in, dieper en dieper. Je hebt al verloren, maar je weet het nog niet. 

Stap 2: Je laat je ogen rusten op iets wat vaagweg interessant lijkt. Het begin van je val. Je ligt er al, maar je weet het nog niet.

Stap 3: De jager verschijnt. De spin heeft zijn prooi in al ingeschat. Wil u iets beter kijken? I make you good price, sir. Resistance is futile at this point. 

Stap 4: Je geeft aan niet geïnteresseerd te zijn. De spin wordt een kat. Ooh, een muisje, dat wil spelen. Hoe schattig.

Stap 5: Wat wil u ervoor geven? Je hebt geen idee. “Ca dépend du prix”, zeg je. U sloeg zonet een gat in uw budget.

Stap 6: De verkoper noemt een prijs. Het equivalent van eerst iemand in het drijfzand duwen, en hem dan een takje voorhouden.

Stap 7: Je vindt dat uiteraard te duur. Maar door de gezegde prijs krijgt het object een waarde. Zoals walvissenkots plots amber wordt. Je lacht. De lach der hopeloze. Je stapt in het ritueel. Je zegt een prijs, een derde of zo. Je maakt hiermee je verlies officieel.

Stap 8: De jager laat de prooi in zijn waarde. Komt naar beneden met zijn prijs. Ruïneert zijn arme kindertjes. Laat zijn zaak vrijwel failliet gaan. Is een waardeloze handelaar, de schaam van zijn beroep. Het is het spelen van de kat. Die zijn prooi al diep en dodelijk vast heeft.

Stap 9: Is de stap die in de vrijwel alle handboeken over pingelen staat beschreven. Onderhandelingstactieken als “doen alsof het u niet meer interesseert”, “gespeeld weggaan”, “uw laatste bod doen”, “zeggen dat ge niet meer geld bijhebt” … allemaal praat voor de vaak. U hebt het spel al verloren, kan hoogstens iets minder hard verliezen. Vincent Kompany aan de microfoon, over de laatste match van de Rode Duivels of zo. 

Stap 10. U hebt teveel betaald. Voor brol. De jager feliciteert zijn slachtoffer. Amai u kan onderhandelen. wat is uw nationaliteit? Belg? U had net zogoed Berbers kunnen zijn. Het is de kat die zijn muis feliciteert, met zijn geweldige tegenspartelen. Het is de spin die informeert vanwaar die sappige vlieg kwam, en al likkebaardt bij de volgende prooi die in zijn web gaat lopen.

Het resultaat, van twee namiddagen in het web, de soek van Marrakech, rondlopen.

Ouarzazate

Waar zij zat? Zij zat op haar paard (ze is makkelijk op haar paard te krijgen)

Of op een mountainbike

Of aan het zwembad

Of in het restaurant, waar ook hier niet aan Valentijn viel te ontsnappen.

Maar dat was gisteren, want dan zaten we een ganse dag “in da club”. 

Vandaag zat ze de hele dag in Marrakech centre ville. En nu zit ze mee cocktails te drinken. En morgen zit ze over de Atlas. Naar Ouarzazate. Waar ze zal gezeten hebben. 

Ze zit goed. En zij niet alleen. Lees zeker ook bij Michel of bij Sandra, want zij zaten er ook.

4 seasons in onze day

4 seizoenen in een dag, Crowded house zong er ooit van, wij zitten erin. Als ge die seizoendetails als vallende bladeren, bottende bomen en dergelijke weglaat tenminste. Het weer, daar had ik het over. Bij het ontwaken lente, goed genoeg om buiten te eten, maar niet goed genoeg om dat zonder een dikke trui te doen. ’s Middags volle bak zon, goed genoeg om in uw zwembroek aan de rand van het zwembad cocktails te drinken en na één dag al een roodverbrande neus te hebben. ’s Avonds herfst, goed genoeg om door de stad te wandelen in hemdsmouwen, maar bepaald fris als de zon helemaal verdwenen is. En eenmaal 10 uur, winter, dicht bij de nul graden ineens.

Maar dus ook, een geweldig weertje om vanalles te doen, en laat dat nu net een van de points forts van de Club Med zijn. En zo hebben wij hier al gemountainbiket (in de lente), gezwommen (in de zomer), van soukbezoek gedaan en de mensenexplosie van Jmaa El Fnaa bekeken (in de herfst) en in de Hamam gekropen (in de winter). 

En nu zijn Michel, Sandra en Annemie op kookles (in de lente), gaan we straks de tuinen van Marrakech bekijken (in de zomer), gaat er worden paardgereden (in de herfst) en straks van de uitgebreidste buffetten die ik al ooit heb meegemaakt worden gegeten (in de winter).


Hell, zelfs terwijl ik dat hier typ, zijn er vier seizoenen. Mij voorkant heeft het warm in de zon, mijn achterzijde te koud in t-shirt. En mijn zijkanten doen compromisbereid van lente- en herftstemperaturen.

Stilte voor de zon

Waar wij zijn, bij zonsopgang. En subiet komt dat spel hier op gang. En wemelt er van de GO’s en GM’s en openingstijden van dit en inschrijfmomenten voor dat en excursies hier en sportactiviteiten ginder. Maar nu is het nog kalm, even.

Gast

Geliefde bloglezers, er is goed en er is slecht nieuws te melden. Het slechte eerst dan maar?

Ik heb een reis gekregen. Naar Marokko. Een week lang, met onmiddellijke ingang. Club Med La Palmaraie in Marrakech, nog wel. Spa Cinq Mondes, golf, tennis, paardrijden, 4×4 rijden in de Atlas, gastronomie, all-in formule … allemaal uit te proberen. Zomaar. Hashtag #clubmed. Make that #ClubMedGatInDeBoter. En ik heb daarop weeral eens geen nee kunnen zeggen, zwak karakter dat ik ben. 😦
Ik bereid me alvast voor op een bruuske temperatuurshock. Alles voor de wetenschap…

Het goede nieuws, vroeg u?

Bij adhese denken ze gelukkig aan alles. Dus is er naast verzending naar en verblijf in Marokko ook in vervanging voorzien. Een gastblogger werd opgestuurd, en gaat gedurende mijn afwezigheid doorbloggen, alsook mijn twitter, facebook, instagram, foursquare, pinterest, googleplus, delicious, netlog, myspace en quora accounts onderhouden. Gastblogger K.

Heb hem de voorbije dagen klaargestoomd (dat van Lesley-Ann was stiekum al van hem). Denk trouwens dat de Heer M. Vuijlsteke, die ook mee gaat richting zon, met hetzelfde klaarstomen bezig was (het zou zijn plotse Lesley-Ann posts van deze week kunnen verklaren, alleszins).

gastblogger K.

Ge zijt dus in goede handen. Tot weldra.