Leve mama

Ik ging haar een gedicht schrijven, mijn moeder: over een leven lang moederen of zo, over zorg en toewijding, geloof in kinderen, de grijze haren die wij haar bezorgden. Maar nu heb ik een beter idee, ik geef haar een rosbief.

Ik ging haar de dagje verwennen, de moeder van mijn kinderen: een dagje wellness om de stress van het moederschap te doen vergeten, een dagje lekker eten ter compensatie van de boterhammendoos, een dagje babysit omdat niks “oef” zegt als een moeder die haar kinderen even gerust kan achterlaten. Maar nu ga ik toch maar voor een rosbief.

Mijn kinderen gingen een werkje maken voor hun mama, nijver geknutsel met lijm en schaar en potlood en stift en verf, verstopt onder het bed tot de grote dag van zondag daar is, afgegeven met een knuffel in het warme bed. Maar nu mogen ze mee naar de winkel, en een rosbief in de koelkast verstoppen.

Want niks zegt toch “leve mama” als een fijne rosbief? Toch?

Dank u, Delhaize, voor dit geweldige plan. De moeders in mijn leven gaan blij zijn.
Hij mag saignant zijn. Hoe laat eten we?

Ondertussen, in de situation room:
Roast beef in the situation room

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s