Van geen Belang

Marie-Rose Morel, gevraagd naar haar reactie op het ontslag van maatje Frank Vanhecke uit het partijbestuur van het Vlaams Belang, in De Standaard vandaag:

‘Ik heb geprobeerd hem op andere gedachten te brengen. Want als alle gedegouteerden weggaan, blijven alleen de degoutanten over.’

Leuke toepassing van een Frans spreekwoord. Nog leuker ware geweest dat het ook aan de hoofdrolspelers was aangepast:

‘Ik heb geprobeerd hem op andere gedachten te brengen. Want als alle gedegouteerden weggaan uit de partij, dan blijft er niemand over. En als alle degoutanten weggaan, evenmin.’

Zoiets.

Beetje teleurstellend ook, de krantenkoppen, the day after. "Bom barst bij Vlaams Belang" (Gazet van Antwerpen), "Vanhecke wakkert crisis bij Vlaams Belang aan" (De Standaard), "Vanhecke stapt uit VB-partijbestuur" (De Morgen)… Beetje weinig creatief, zo weinig zout in de wonde. Had minstens gehoopt op iets als:

  • Vanhecke en Morel: samen thuis, samen uit
  • Het Vanhecke is van de dam of Het Heck is van ’t Belang
  • Frank doet het hek dicht
  • Vanhecker moet het niet worden
  • Witte zondag
  • Als twee honden vechten om een been, loopt de lachende Dewever ermee heen
  • Vlaams Belangenconflict!

Afijn, nu "de lucht gezuiverd is" (dixit Filip Dewinter in Gazet van Antwerpen), kan het Vlaams Belang weer ongehinderd schoppen. Filip Dewinter zag al meteen zijn kans schoon, door likkebaardend in te haken op de Zwiterse volksraadpleging over het verbod op het bouwen van minaretten. "De Zwitsers gedragen zich als Wilhelm Tell die zich eveneens verzette tegen vreemde overheersing en vocht voor een Zwitsers Zwitserland. De islam hoort inderdaad niet thuis in Europa."

Eigen katholiek klokkenspel eerst dus, in onze lieve vrouwen-toren.
Ofte, na De Winterkür (in Winterthur) van het partijbestuur, mogen we ons weer verwachten aan bergen Zürich ge-Basel van Vlaams Belang Kloten.

Stroom

Hoera, hoera. Weer een hoedanigheid erbij. Want na Balegemmenaar, pendelaar, geek, vader, ambtenaar, fotograafken van mijn botten, zoon, broer, viezentist, oom, peter, vriend, halftijds Roger, kennis en contact, is er deze week weer iets nieuws bijgekomen. Energieproducent!

Serieus. Move over, gijlie vuile Fransozen van Suez, Electrabel, Luminus, Essent en Nuon. Want er is een nieuwe speler op de markt. Met 27 zonnepanelen op zijn dak.

Ze – Ecostream – zijn hier deze week en weekend namelijk een paar stukken van onze daken komen volleggen met zonnepanelen, en een paar electriciteitskasten komen volhangen met omvormers en tellerkes.
En ze produceren al. ’t Is te zeggen, nog niet geheel officieel wat de installatie moet nog gekeurd worden, en officieus feitelijk ook nog niet, want het was hondeweer vandaag. Maar toch. De eerste 3 kilowatt-uur zijn geproduceerd. Genoeg om een keteltje water te koken en dit berichtje uit te tikken. Hoop ik.

Leuk moment alleszins, als je bij een schaarse streep zonlicht in de electriciteitskast kruipt, en voor het eerst ziet dat je dagteller terugdraait. Winst!

Nadeel: het zicht. Ik vind dat namelijk op niks trekken, al die daken vol zonnepanelen. Op de garage valt het nog mee, want dat dak ligt bijna compleet vol. Maar aan de zijkant van het huis is het in combinatie met de dakramen estetisch niet echt een verbetering.

Zonnepanelen op ons dak

Zonnepanelen op ons dak

Maar Kopenhagen is nabij, het milieu moest dringend gered, en de financiële regeling was nog gunstig (laatste jaar groenestroomcertificaten aan 450€ per 1000 kWh geproduceerde electriciteit, en de VDAB deed een samenaankoop) dus ben ik gezwicht.
En produceer ik nu dus – naast de op deze blog al gebruikelijke wind -stroom.

Bohemian Rhapsody

Er is een regel op internet, voor als ge early adopter wilt bevonden worden. Luidt “Link nooit naar een youTube video als er al meer dan een miljoen views van zijn geweest, als hij op de voorpagina van Digg heeft gestaan, of als u de link via uw oudtante Zulma op Facebook bent tegengekomen“.
Wel, ik ga die regel eens carrément met de voeten treden. Voor een kwartetje Bohemian Rhapsody.
Reden, deze schitterende comeback van de Muppets, die als zot de ronde doet:

Ze hadden mij al bij de kippen die een impersonatie van Brian May en consoorten doen, maar het kon niet meer stuk vanaf die “Mama!” van Animal. Geweldig, zeg nu zelf.

Maar er zijn nog meer. Deze bijvoorbeeld, geheel old-school geprogrammeerd op allerlei aftandse computerapparatuur:

Of deze, van Weird Al Jankovic, die Queen eens door de Polka-molen haalde:

Of deze, door “manualist” Gerry Phillips:

En dan pas ik nog voor de Lego-versie, de Wayne’s World versie, de Flaming Lips cover, of de originele video, die anders ook om te lachen zijn.

Mama!

23 jaar coma

België haalt weeral het nieuws. Van Londen tot Karachi op de nieuwstelexen. En deze keer niet omdat een domme gans 53 sterretjes meer op haar gezicht getatoëerd kreeg dan ze achteraf wilde, noch omwille van een haiku-schrijvende premier die gebombardeerd werd tot president van een half continent. Deze keer, schrijnender nog, door een medische fout genaamd Rom Houben.

Rom kreeg een auto-ongeval – in 1983. Raakte daarbij volledig verlamd, werd onderzocht en bestempeld als comateus. Geen activiteit. Diagnose: plant. In leven gehouden.
Tot een onderzoeker van de universiteit van Luik hem in 2006 eens aan de hersenscanner legde. En activiteit in de hersenkamer vaststelde. Rom was dus al die tijd bij bewustzijn geweest, had die 23 jaar daar gelegen, zonder mogelijkheid om dit duidelijk te maken aan zijn omgeving. Geen beweging met de vinger, geen knipper met de ogen. Locked-in.
Kreeg na de ontdekking eindelijk gepaste hulp, en kan nu eindelijk uitschreeuwen (eerder uittypen op een speciale computer met de hulp van een assistente, eigenlijk), wat een vreselijk lot het zijne was.

Gruwelijk.

Alhoewel het verhaal van Rom in “To Walk Again”, de film van gehandicapte triatleet Marc Herremans, wel anders klinkt:

Rom was een actieve jonge gast, 2de jaars student in HEC, Luik. Hij was altijd bezig, deed veel sport, sprak 4 talen, had zijn eigen zaak opgericht… Velen noemden hem hun vriend. Rom was een judokampioen: sterk, lenig en beheerst. In 1983 kreeg Rom, toen 20 jaar oud, een ongeval met de wagen. Zijn lichaam was ongedeerd maar zijn hart stond stil, niemand weet hoelang. Hij was klinisch dood. In het ziekenhuis slaagde men er toch in Rom te reanimeren. Hij was wel in comateuze toestand. Langzaam aan trad er beterschap op, en Rom begon tekenen “van wakker worden” te vertonen. Tijdens een onderzoek onder de scanner bewoog hij te veel. Hij kreeg een sedatif, met als gevolg dat hij in een diepe coma viel. Sindsdien heeft hij geen controle meer over zijn lichaam: hij is locked in syndroom (opgesloten in zijn lichaam), terwijl zijn geest helder is. Hij communiceert momenteel via “gefaciliteerde communicatie”. 

En hier en daar is er ook twijfel over die “gefaciliteerde communicatie” – hier bvb. te zien in een interview van Rom en zijn begeleidster Linda Wouters met het één-journaal. Zo zegt AP:

Arthur Caplan, a bioethics professor at the University of Pennsylvania, said he is skeptical of Houben’s ability to communicate after seeing video of his hand being moved along the keyboard. “That’s called ‘facilitated communication,'” Caplan said. “That is ouija board stuff. It’s been discredited time and time again. When people look at it, it’s usually the person doing the pointing who’s doing the messages, not the person they claim they are helping.”

Of hier in Wired: “Reborn Coma Man’s Words May Be Bogus”

“I believe that he is sentient. They’ve shown that with MRI scans,” said James Randi, a prominent skeptic who during the 1990s investigated the use of facilitated communication for autistic children. But in the video, “You see this woman who’s not only holding his hand, but what she’s doing is directing his fingers and looking directly at the keyboard. She’s pressing down on the keyboard, pressing messages for him. He has nothing to do with it.” According to Randi, facilitated communication could only be considered credible if the facilitator didn’t look at the keyboard or screen while supporting Houben’s hand, and helped him type messages in response to questions she had not heard, thus ensuring that Houben’s responses are entirely his own. The James Randi Educational Foundation has offered a million-dollar prize to a valid demonstration of facilitated communication, and Randi invited Houben to participate. “Our prize is still there,” he said.

En dat 23 jaar liggen, dat blijkt ook iets anders verlopen, blijkens dit interview in The Daily Mail met de moeder van Rom:

My husband and I always knew instinctively that he was there as a human being. But the doctors were always doubtful and said he was a vegetable. But my husband and I knew he wasn’t. If I asked him to move his eyes in a certain direction he did so. The doctors weren’t impressed and they said it was a nervous tic or a coincidence. They didn’t believe us.
We tried to give him as normal a life as possible although he could hardly see. He wasn’t blind but his sight was very limited because of the brain damage he suffered in the crash.
We took him often on holiday with us to the south of France. I fed him with a spoon and we talked to him and treated him in every way as if he was a normal person. When my husband died in 1997 I went to the hospital to tell him that his father was dead. He shut his eyes. There were no tears but he understood everything.

Afijn, veel minder schrijnend is dat toch niet.
Terug dus naar ons angstbeeld, dat wereldwijde weerklank vindt. 23 jaar liggen, dus. Dag en nacht. Zonder zelfs maar een krimp te kunnen geven. Levend begraven, in een kist met neonlicht en rare apparaten die bliep zeggen. Je mag er niet aan denken, denk je dan.

Tenzij je er dit van zou denken: is dat niet de ultieme zenmeditatie? Het doel van elke boeddhist. Finaal loskomen van je lichamelijke zelf. Yoga-meesterschap. Een geestelijk leven, ongestoord door de besognes van futiele lichaamsprocessen als eten, zweten, grote of kleine boodschappen. Geen verleiding, geen afleiding. Niks dan denken.
Wat zou Rom Houben ondertussen allemaal niet bedacht hebben, daar in zijn bed in Zolder? Heeft hij zich kunnen concentreren op het oplossen van grootse filosofische vraagstukken? Wiskundige problemen – de man was ingenieur – of de ultieme moves – hij deed aan judo? Of is zijn denken juist achteruit gegaan, verschrompeld zonder input en feedback. Zijn z’n gedachten in cirkeltjes gaan lopen? Heeft hij 23 jaar lang het laatste liedje op de radio (Girlfriend in a coma, I know, I know, it’s serious), de laatste kus, de laatste keer klaarkomen, het laatste boek, het bijna fatale ongeluk … eindeloos herbeleefd?

Het is niet voor te stellen.
Of zouden we daar allemaal niet eens deugd van hebben? Een jaar ertussenuit, met dat lichaam. Een jaar voor je gedachten. Een comatical sabbatical. Bedlegerdienst.

Na u.

Net niet

Treinen zijn monsters. Mastodonten die niet kunnen uitwijken en remafstanden hebben die eerder in kilometers dan in meters zijn uit te drukken. Logisch dan ook dat je op overwegen, perrons en in de buurt van treinsporen je gedachten er beter bij houdt. Tenzij je graag een morsdode kandidaat voor de Darwin Awards wordt.
Dacht ik. Maar er duikt de laatste maanden zoveel bewijs op van het tegendeel, dat ik begin te twijfelen.

Neem deze nu, stomdronken vrouw valt op het spoor van de metro: :

Enige schade: een kater, van jewelste.

Of deze, vrouw op perron met buggy. Buggy doet wat buggy’s doen, te weten: rollen. Van het perron dus:

Baby komt er naar verluidt met niks meer dan een buil van af.

Of deze, idioot steekt na het neergaan der overweg-slagbomen nog rustig even over. Waarna hij wordt gevolgd door een nog idiotere idioot:

Een schoen. Gewoon een schoen kwijt.

En nu vandaag weer deze, een dubbele narrow escape, een close shave in het kwadraat. Van een spoor-controleur die er zich blijkbaar nauwelijks van bewust is dat op de sporen die hij controleert af en toe ook treinen rijden:

Geen andere schade dan een acute hartstilstand, voor hem en voor iedereen die ernaar kijkt.

Darwin heeft afgedaan, denk ik. ’t Is niet langer “survival of the fittest”. Eerder “survival van klojo’s met hoerenchance”.

De Hermannen

Amai, Herman Van Rompuy, President van de Europese Unie? Dat we dat nog mogen meemaken.
Hoera voor de vaderlandsliefde! En ik ga morgen zeker en vast nog eens bij hem op zitdag, eens vragen of hij geen schoon europees postje heeft voor mijne jongste. Waar is mijn CVP-lidkaart, nu ze nog eens van pas kan komen?

Maar wat ik me dan afvraag: wat zouden de Hermannen daar eigenlijk van vinden? Dat een Herman het zo ver schopt.
En ook wel, of er eigenlijk nog iemand zich de Hermannen herinnert?

Allez, De Hermannen, weet ge nog? Een terugkerend item in Villa Tempo, het onovertroffen muzikaal programma op toendertijd nog de VRT, of was ’t zelfs nog BRT toen? Die Hermans-gewijs de wereldproblemen oplosten waar ze bijstonden. Met hun witte pruiken en zwarte zonnebrillen.

Het internet geeft niet thuis, op wat losse vermeldingen in de biografieën van Bart Peeters, Hugo Mathyssen en Marcel Vanthilt na. Wel een Humo-cover, uit 1985:

humo-hermannen (by houbi)

Uit de tijd dat de covers van Humo nog wat cultureel verantwoorder mochten: de Hermannen als Janssen, Janssen en Janssens. In een decor van Di Chirico. Van de hand van de legendarische illustrator Ever Meulen. Met Eddy Wally (met een kraag die me een beetje aan dat Rubensschilderij van 3 posten terug doet denken), toen al.
Nog nergens een herfstsymphonie met Marie Vinck te bespeuren.

Marie Vinck op de cover van Humo (by houbi)

Come to think of it, Marie Vinck was toen niet eens geboren. Of wel, ze is geboren in 1983, en de Hermannen zijn van 1984-1986. Dus als Marie Vinck toendertijd al naakt tussen de herfstbladeren lag te krioelen, kraaide er geen haan naar. Of ’t moet een pedofiele haan geweest zijn.

Verplicht af te sluiten met: Zucht, we worden out.

Kamerprijs

Hoera, hij is af. De eerste kamer, van onze hoogstpersoonlijke The Block “De verbouwing van de zolder”-edition.
En dus werd wat hier van de zomer eindelijk begon met de installatie van dakramen, ondertussen stillekens maar zekerkens afgewerkt van dit (een kamer met planchetten boven en opzij, en zonder raam, ongeïsoleerd):

De slaapkamer - voor (by houbi)

naar dit (een kamer met een gapend gat en algehele wanorde erin):

De slaapkamer - voor (by houbi)

naar dit (onze slaapkamer, nu):

De nieuwe slaapkamer (by houbi)

Zelfs al is dat dezelfde kamer, het maakt nogal een verschil. En voor geen geld. De planchetten zijn dezelfde als voorheen, met lik verf. De nieuwe vloer zijn een laag isolatie en OSB-platen die liggen boven de lelijke balatum. De plafond is dezelfde als voorheen. Het grootste verschil komt door de afwerking rond de Veluxen. Doe-het-zelf gedaan, en al!

De nieuwe slaapkamer (by houbi)

Al een geluk dat we in onze “The Block” niet af te rekenen hebben met deadlines, concurrerende koppels, Hans Otten noch Sanchez, schreeuwerige bellemannen, talloze onderbrekingen voor reclame, lelijke dialecten, keuringen op het “loftgevoel”, Prot noch Bie.
Want zo maak zelfs ik – Roger van het derde knoopsgat – kans op een kamerprijs.

Behoed mij van den afgang

Clickx site van het jaar verkiezingOmdat er vraag naar is, een overzicht van alle genomineerden in de Site van het Jaar verkiezing. Zodat ge eerst rustig uw keuze kunt maken, vóór ge uw gegevens al moet prijsgeven in het registratieformulier.

Met gratis stemadvies (in het vet) erbij, wegens goed bevonden, al eens gebruikt, sympatico, nuttig, mooi, houdt de kinderen stil, een fijne uitdager voor de MSM, contractuele verplichting, vrouwen aan de top, verrèkte handig, of onder het motto dan heb ik toch al één stem.

Blogs

Community

Cultuur & Entertainment:

Eten & Drinken:

Fotoblog

Geld

Groen:

Jeugd

Internationale kleppers

Jobs & Opleiding

Kopen & Verkopen

Nieuws & Duiding

Politiek

Portaal:

Radio:

Reizen & Toerisme:

Sportnieuws:

Stadsblogs

Steden & Gemeentes:

Televisie:

Twitter:

Voetbal

Een halve verstaander heeft aan een vreselijk lange lijst genoeg. Gaat heen, en stem uw stem.

Schaamtelijk

Sinds ik “aanrijding in Moskou” gezien heb, zijn er gewoon megakeiveel dingen schaamtelijk, jom. Gisterenmorgen bijvoorbeeld, 4.

Ik kwam uit het Centraal station, op een grijze maandag. Buiten (uitgang aan de kant waar het altijd naar Quick-hamburgers, hondenpis, Panoskoeken en fietssmeer ruikt) is er iets aan de hand. Een bedelaar in rolstoel is in zware discussie met twee agenten van de NMBS-politie, vermoedelijk omdat die hem vroegen op te krassen. De gehandicapte is woedend, en begint stukken van zijn rolstoel te demonteren om er mee naar de agenten te zwaaien. Ik stap voort, ’t zijn mijn zaken niet, en hoor achter mij een hoop gekletter.

‘k Heb het niet gedaan, maar eigenlijk had ik het moeten doen:

Van te zeggen tegen de meneren agenten van “vous n’avez pas honte, messieurs?“, van hier een paar arme bedelaars het leven zuur te maken, en die mensen doen geen vlieg kwaad, en of ze het wel gaan kunnen halen van zo’n gehandicapt dwergje, en van of ze niks beters te doen hebben zoals bijvoorbeeld mijn fokking trein een keer op tijd te laten aankomen in plaats van met de 15 minuten vertraging van vandaag.

Vervolgens te zeggen van “vous n’avez pas honte, monsieur” tegen de bedelaar, van welke planeet hij eigenlijk komt om te denken dat zijn plaatske hier aan de uitgang een God-given right is, en van of hij zich niet schaamt van fysiek geweld te gebruiken tegen de dienders van de wet want dat die toch niks gaan terugdoen tegen een machteloze gehandicapte, en van dat hij dringend eens een bad moet gaan nemen van de volgende 2 euro die hij krijgt in de plaats van die hier ter plekke op te zuipen en weer uit te pissen.

Vervolgens tegen de omstaanders te roepen van “vous n’avez pas honte, messieurs dames?“, van hier zo te staan koekeloeren zonder partij te kiezen, en of ze dat ook gaan doen als er weer jodenvervolgingen worden georganiseerd en de onschuldigen worden weggesleept en ze dan ook nog gaan zeggen van “wir haven es nicht gewusst”.

Om dan tenslotte te zeggen van “vous n’avez pas honte, vous, oui vous” tegen mezelve, van dat allemaal te denken, van al dat denken, en van niks te doen.

I have news

Dé trend van 2009? Misschien wordt het wel “enorme onzin die de geschreven pers haalt“. Toch zeker nu Belga de floodgates wijd openzet en iedereen gratis en ongefilterd toegang krijgt tot de telexen. Wie bedenkt er nu zoiets als www.ihavenews.be, zonder enige redactionele controle? Vijf minuten na de fiere opening is Koningin Fabiola alweer dood en laat Dardinaal Kanneels “Tetten” weten. Het belang van bronnen checken, dat kent zelfs kabouter Wesley toch al lang:

Maar ook zonder de genieën van Belga lukt het verspreiden van valse berichten al aardig. Neem nu het grote artikel op pagina 3 van De Morgen en De Standaard van vandaag. Een nieuwe Rubens opgedoken uit de mist der tijden. “Portret van een jonge vrouw”, heet het werk. Men laat een aantal experten van het Rubens-museum in Antwerpen aan het woord, speculeert over de Italiaanse periode waarin het gemaakt kan zijn, en geeft redenen waarom deze Rubens zo lang onbekend is kunnen blijven. Over dit werk gaat het:

Portret van een jonge vrouw - Pieter Paul Rubens

Vergeefse moeite, want zeg nu zelf, dat dit schilderij een regelrechte vervalsing is ziet toch het kleinste kind.

Bewijs 1: zoom ne keer in. Op de ogen, bijvoorbeeld.

Portret van een jonge vrouw - Pieter Paul Rubens - Detail

Antialiasing, JPEG-artifacts, pixels. Volgens mij bestond het allemaal niet in PP Rubens zijn tijd. Even nog gedacht dat het misschien aan het drukprocédé zou kunnen liggen, maar De Morgen heeft een dusdanig geavanceerde kleurendruk – internationaal gelauwerd en alles – dat dit natuurlijk niet de reden kan zijn.
Dus tenzij PP zijn tijd ver vooruit was, weten we nu al dat dit “Portret van een jonge vrouw” niet uit de Middeleeuwen kan komen, maar vermoedelijk ergens in het digitale tijdperk moet gesitueerd…

Bewijs 2: Die kraag, is dat …? Jazeker, het is …

Portret van een jonge vrouw - Pieter Paul Rubens - detail

Ligt dat nu aan mij, of ziet u dit ook? Deze begijn haar kraag is toch gewoon een vag … eh … een oester? Dus ofwel had Pieter Paul bijzonder foute gedachten aan een vismaal tijdens het schilderen van dit “Portret van een jonge vrouw”, ofwel heeft er hier een vervalser flink lol gehad.

Bewijs 3: Die hand. Kijk eens goed naar die hand.

Portret van een jonge vrouw - Pieter Paul Rubens

Onze dame houdt een bidsnoer of parelnoster vast, voor wie oppervlakkig kijkt. Maar dat houdt ge toch zo niet vast? Het enige dat je op die hoogte op die manier vasthoudt is een pe … eh … een banaan. Toch?

Portret van een jonge vrouw met banaan - Pieter Paul Rubens (Foto op Flickr van houbi)

’t Is al duidelijk: de daders moeten gezocht in de Photoshop-hoek van Thisisphotobomb, 4chan, Fark, Reddit of Geenstijl. I rest my case. Ze hebben De Morgen en De Standaard en de hele kunstwereld eens goed bij hun pietje gehad, zoveel is zeker.

A dirty mind is a bloginspiration for ever, zou ik anders zo mijn blogmotto niet eens aanpassen?