Velux

Damn. Het was hier vandaag steek-eens-een-paar-Veluxen-in-uw-dak-dag. Fase 1 van het groot verbouw-eens-uw-zolder project.

Allang gepland (de offerte is van januari), maar zoals dat gaat met mannen-die-Veluxen-in-daken-komen-steken werd dat al eens uitgesteld, en nog eens, en nog eens.
Maar nu ging het er van komen.

Kinderen en vriendin waren al naar de oma geëvacueerd. Want de man-die-Veluxen-ging-steken ging al om 6 uur ’s morgens komen.
Ik gisterenavond de binnenmuren al vakkundig neergehaald.
En deze morgen opgestaan om 6 uur en al.

Voor en Na (Foto op Flickr van houbi)

Maar noppes.
De man-die-de-Veluxen-ging-steken zag vanmorgen dat het teveel regende.
Morgen, zegt hij, dan is het dakraamdag.

Hopla, dan maar de rest van de week weer eens omgooien en herplannen. En de vingers kruisen zo hard vingers maar gekruist kunnen worden, want volgende week begint het bouwverlof.

Bouwen en verbouwen, het is en blijft een oefening van veel talenten: geduld, planning, planningswijziging, flexibiliteit, aanpassingsvermogen, aandringtalent, anger management en telefoonnummerherhaling, om er maar een paar te noemen.

Maar nu zit ik hier dus in een leeg huis. Zonder vriendin, zonder kinderen. Zonder vervoer en met verlof zonder schoon weer. En gesloopte binnenmuren.
Veel luxe is daar niet aan dus, aan het wachten op een Velux.

Fases

Zoals u al wist of nu verneemt, ben ik in het bezit (of toch de illusie van bezit die wij koesteren onder de noemer ouderschap) van drie kinderen.

Floortje, 3 maanden, verkeert in de kleine Boeddha-fase. Content als ze op tijd haar eten krijgt, ververst wordt, en af en toe van animatie en rammelaars voorzien wordt. Lacht naar elk gezicht dat in haar vizier komt. Kweekt Michelin-bandjes bij de vleet.
Maud, 2 jaar en 7 maanden, zit in haar Terrible Two’s. Malcontent als ze eten moet, of “nee” hoort. Sukkelt met een blaasontsteking en hardnekkige verkoudheden. Alles is “mij” en “Kook” (Ik ook). Maar ook: enorm enthousiast. Achter met woorden, voor met ontdekken.
En dan is er nog Daantje, vier jaar en een half, en die zou ik tot voor kort in de anale fase gesitueerd hebben. Alles is kaka, pipi, en andere lichaamsderivaten die onstuitbaar op zijn lachspieren werken. Al in het bezit van een muts met twee standen: eentje voor boos/stout/geniepig, en eentje voor vrolijk/lief/open.

Daan (by houbi)

Maar vandaag kwam deze laatste volgens mij in een nieuwe fase terecht. De filologisch-ontologische.
Er ontspon zich namelijk volgende conversatie, tijdens het avondlijke ritueel der tandenpoets:

Daantje: “Papàaa… waarom noemen ze de mensen dit hier eigenlijk tandpasta?”
Ik: “Ah, wel ik denk dat dat komt omdat het een beetje lijkt op chocopasta, maar het dient voor de tanden. En daarom heeft men dat maar tandpasta genoemd.”
Daantje, even in de hoop dat er voor alle namen van dingen zo een logische verklaring is: “Aha. En waarom heet dat een raam?”
Ik: “Uh, dat weet ik eigenlijk niet. Soms zegt men ook venster. Ik denk dat de mensen dat een mooi woord vonden, en dat ze toen allemaal tesamen beslist hebben om dat zo te gaan noemen”.
Daantje: “Allemaal samen?”
Ik: “Hmmm, ja zo maak je woorden. Want woorden maken is gemakkelijk. Als ik zeg dat deze stoel “boebieboelala” heet, dan is dat mijn woord, maar niemand anders zou dit begrijpen, want iedereen noemt dat stoel”.
Daantje: “Boebieboelala!”
Ik: “Yes”
Daantje: “Da’s een veel mooier woord dan stoel!”
Ik “Uhu”.
Daantje: “Ja, want stoel dat is maar een beetje saai. En mijn tandenborstel zou ik Koekikoekaka kunnen noemen?”
Ik: “Tuurlijk. Maar als je dan zou gaan logeren zou niemand je begrijpen”.
Daantje: “Maar als we iedereen dan zouden uitnodigen naar ons huis?”
Ik: “Huh?”
Daantje: “Ja, dan kunnen we toch vertellen dat Koekikoekaka ons woord is?”
Ik: “Ah zo. Goed plan!”

U bent dus bij deze uitgenodigd op de eerste algemene woordvergadering, morgenvroeg om 9 uur 20 in Balegem. Op de agenda: het goedkeuren van nieuwe woorden voor stoel en tandenborstel. Breng uw Van Dale en een verbeterstift mee.

De kassa van het tijdskrediet

Er is een gouden regel op het internet die je als websitebeheerder veel kopzorgen kan besparen: Do not feed the trolls. Want hoe goedbedoeld je webinitiatief / sociale website / forum / blogje ook is, vroeg of laat duiken er fantasten op in de reacties. Mensen met een vijs of vijf minder dan het gebruikelijke aantal. Complottheorieën spuiend, vuile praat verkopend, schuimbekkend vloekend en onzin vertellend maken ze jouw inhoud de hunne. Trollen dus. Wat je dan vooral NIET moet doen, is met die sujetten in discussie treden. Want winnen doe je toch niet. Verspilde energie. Elke reactie die je hen geeft, beschouwen deze fijne medemensen immers als een aanmoediging, om met verdubbelde kracht de boel te versjteren.

Eigenlijk zou deze regel ook op het publieke forum genaamd politiek beter toegepast worden. Domme mening: negeren. Belachelijk voorstel: doodzwijgen.
Iemand die ik vandaag in dit geval ontzettend zou negeren, als was hij de niet-bestaande lucht in een vacuümbuis, is de meneer die vandaag in De Morgen in hun voorpagina-artikel "VBO wil pensioenen hervormen" "aan het woord wordt gelaten: VBO-directeur Pieter Timmermans. Waarbij VBO niet staat voor "Verbazend Belachelijke Onruststokers", maar wel voor het respectabele "Verbond van Belgische Ondernemingen".

Het gaat in dat interview over knelpuntberoepen (dat het erg is, en dat het tijd is voor een nieuwe rits maatregelen rond activering, het gebruikelijke werkgeversdiscours dat wellicht wel steek houdt), maar ook over pensioenen:

In het interview pleit de VBO-topman voorts voor een ingrijpende pensioenhervorming. Timmermans vraagt dat bij de berekening van de pensioenen het gemiddelde aantal jaren dat mensen na hun 65ste levensjaar nog leven in rekening wordt gebracht. "De huidige berekening van de pensioenen is gebaseerd op het aantal gewerkte jaren. Dat systeem moet je aanvullen met een leeftijdscoëfficiënt."
De aanpassing moet een temperend effect geven op de pensioenuitgaven. Omdat mensen almaar langer leven, zal het pensioen bij elke aanpassing aan de levensverwachting over een steeds langere periode worden uitgesmeerd, waardoor het maandelijkse pensioengeld daalt. "Het bedrag dat je maandelijks krijgt, zal daardoor wat lager liggen dan vandaag. Als je dat wilt voorkomen, zul je langer moeten werken", besluit Timmermans.

Wat een crème van een sociale maatregel zou dat niet zijn. "Meneer, er is goed en slecht nieuws", zegt de postbode dan. "Het slechte nieuws is dat uw pensioen deze maand weer een beetje gekrompen is. Het goede nieuws is dat ge dit belachelijk lage bedrag mogelijk langer gaat krijgen. En als ge eerder creveert, weet dan dat daardoor de levensverwachting van de volgende generatie gepensioneerden zal dalen, en zij dan weer méér gaan krijgen. Ge had maar moeten pensioensparen toen dat nog niet bestond." Zoiets.

Maar dan komt zijn uitsmijter nog:

Timmermans pleit er ook voor om werknemers die tijdens hun carrière gebruik hebben gemaakt van tijdskrediet de periode van afwezigheid aan het einde van de loopbaan te laten compenseren door langer te werken. "Dat is een kwestie van billijkheid. Je kunt geen twee keer langs de kassa passeren."

Schuim. Wat voor een redenering is dat nu?
Billijkheid? Twee keer langs de kassa?
Volgens mij passeren mensen die tijdkrediet of andere vormen van loopbaanonderbreking opnemen nu al drie keer langs de kassa:

  • loonverlies (als je minder werkt, verdien je minder)
  • pensioenverlies (want je loopbaan is minder lang)
  • carrièreverlies (want je mist promotiekansen tijdens je afwezigheid, je laat kansen schieten. Ook dit lijdt onvermijdelijk tot loon- en pensioenverlies)

Mij lijkt dit billijk. Meer vrije tijd => minder inkomen. Voor wat hoort wat. Maar voor de Heer Timmermans is dat nog niet genoeg. Nog een vierde keer betalen, zult ge. Als krasse zeventiger zult ge nog zweten en zwoegen, als compensatie voor uw ijdel gezit bij uw gezin. "Billijk" lijkt in deze wel hard op "lijk" vrees ik.

Verbazingwekkend ook hoe kortzichtig werkgevers in deze zijn. Tijdskrediet en andere maatregelen voor een betere afstemming gezin/arbeid beginnen toch volle bak vruchten af te werpen, meer bepaald in de Vlaamse kraamklinieken. De gezinnen worden weer groter, omdat het kan. Omdat er momenteel een ventieltje zit op de druk. En je als ouder nu af en toe wat van de stoom kunt aflaten. Als er één recept is tegen de dreigende vergrijzing en het nakende tekort aan arbeiders, is het toch dat wel, zeker?

Ach, we zullen het er maar op houden dat de airco ter VBO-kantore niet erg goed werkt, en dit met de mantel der liefde bedekken… En de VBO-trollen maar niet te veel voederen.