Droogte

In India laten ze de jonge meisjes het veld naakt ploegen. Om zo regen af te smeken van in de war gebrachte goden.

Ge kunt dat grappig vinden. Bijgeloof en zo.
Maar er zijn twee mogelijkheden: of het werkt, en dan is het een goed idee, leuke uitvoering en prachtig resultaat. Of het werkt niet, en dan was het weliswaar een belachelijk idee, maar toch een prettig zicht zolang het duurde.

Dat verdient dus navolging. Er zijn nog situaties genoeg, waar er periodes van droogte beleefd worden, en die dus van wat naakte dochters baat zouden hebben. Een greep, uit een paar bevolkingsgroepen op droog zaad:

There are few things more enjoyable than a bicycle ride or a beautiful woman (by jonnygrip) Zij die hopen op een Belgische ronderenner die meedoet voor de gele/roze/groene/bolletjes-/witte trui. (Een Jürgen VanDenBroek geeft wel een sprankeltje hoop, maar maakt vrees ik de lente niet)
Sexy Devil (by rhiannonmars) Zij die met de Rode Duivels nog eens naar een Groot Toernooi zouden willen gaan.
Phaedra_Hoste_92100103656AM37 (by abdowins) Zij die Phaedra Hoste genoemd wordt
Little Flat Chest (by bill.hollick) Zij die na de comeback van Kim Clijsters ook hopen op een terugkeer van Justine Henin of een cupmaat groter dan het begin van het alfabet.
Zij die de Federale Staatskas moeten beheren.
Noteer in dit geval wel de afwezigheid van voorbeeldillustratie: het is hier immers volstrekt onduidelijk wie men naakt de weg op zou moeten sturen. Milquet? Onkelinx? Laruelle? Turtelboom? Allemaal Madame “Non, merci”, toch?
Rosie in Milk (by Annie Atkins) Zij die zwemmen in de melk, maar er geen geld voor krijgen.
Croque pomme c'est frais (by Benoit.P) Zij die watertandend zitten te wachten tot er nog eens een iPhone 3GS bij Mobistar wordt geleverd.
Untitled (by Doyle Wesley Walls) Zij die een probleem te melden hebben aan de helpdesk van Telenet. Of Mobistar. Of Belgacom. Of aan een ambtenaar.

Leven en dood

Twee foto’s genomen, gisteren in de tuin:

Jong van een duif op haar nest (Foto op Flickr van houbi)

Dode zanglijster (Foto op Flickr van houbi)

Leven en dood.
Het verschil is groot,
en toch niet groter,
dan tussen tik en tak.

Tik zegt de snavel
tot het ei.
Dag zegt het jong.
Een pientere duif komt piepen.

Tak zegt de snavel
tot het raam.
Krak zegt de nek.
De laatste noot van de zanglijster.

Een begin en een eind.
Maar ook een begin is soms lelijk
Onvolgroeid. Onaf scharminkel.
Vliegende rat in wording.
En een einde soms mooi.
Sereen.
Gebroken, maar intact.

One Two Threesome

Een trio, het is volgens elke zichzelf respecterende seksuoloog de geile droom van zowat elke man. En – nog steeds in deze droomwereld – van ongeveer dubbel zoveel vrouwen ook, natuurlijk, dat spreekt.

En dan heb ik het niet over de culinaire aanfluiting genaamd “trio van pasta” of “trio van tonijn” of andere trio’s voor wie nooit geleerd heeft dat kiezen weliswaar verliezen is, maar van alles een beetje kiezen al bij voorbaat verloren.

1 = Lonesome & handsome
2 = Say goodbye to freedom
3 = a Threesome is awesome
lijkt de consensus te zijn. Sex met drie het nec plus ultra der seksuele ervaringen.

Volgens Flair en hun grote seksenquête doet 4 op de 10 vrouwen een trio. Maar wat ik me dan afvraag: als er dan drie bezig zijn, wat doet die vierde vrouw dan? De afwas?

Nee, ik kan er mij als gezonde jongen iets bij voorstellen, bij rampetampen in driehoeksverband. Maar toch heb ik het idee van een trio in bed altijd vreemd gevonden. Moeilijk uit te leggen, daarom illustreer ik het liever met een paar prentjes:

Deer threesome (by houbi)

Rabbit Threesome - with voyeur (by houbi)

Schattig, dus. Maar toch een beetje oncomfortabel.

Snel, tijd voor wat hoogstaander geeky humor, van xkcd:
xkcd comic

(voor de niet-hoogstaande geeks, mezelf incluis: het n-body problem of drielichamenprobleem uitgelegd, alhier).

Passoã-party

Soms, soms heb ik het idee dat ik in een reclamefilmpje leef. Eentje dat de jeugd corrumpeert.

Het begon nochtans onschuldig. Met een telefoontje, van het vierjarig telefoonverslaafde Daantje naar mijn werk.
"Ppaaa", zei hij: "er is een doos van jou!"
Ik: "Een doos?" (denkt, denkt) "Wat voor een doos?"
Daantje "Gewoon, een doos."
Ik: "Owkee. Geef je anders mama eens?"
Mie: "Hallo?"
Ik "Daantje zegt dat er een doos van mij is?".
Mie "Ja, wij komen net terug thuis, en er staat hier een doos voor de deur"
Ik "Staat erop van wie hij komt?"
Mie: "Buzzparadise, Luxemburg".
Ik: "Ha, dat gaat die witte koptelefoon zijn, die ik heb gewonnen door iets te posten op mijn blog over de Madame van Jean-Paul Gaultier. Geef Daantje maar terug."
Ik: "Daantje, ge moogt die doos gerust openmaken, zunne. Veel plezier ermee, en tot straks!"
Daantje: "Joepi!"

Een uur of vijf later, kom ik thuis van een lange warme werkdag, en tref ik volgend tafereel aan:

Passoa-party!

Mijn bloedjes van kinderen. Aan den drank!

De doos van Buzzparadise bleek immers geen koptelefoon te bevatten. Wel de ingrediënten voor een zogenaamde "Passoã-party": een fles Passoã, twee dozen fruitsap, glazen, rietjes en roerstokjes, een shaker, een mandje, een t-shirt, een bloemenkrans, een sleutelhanger… Dus waren ze maar aan het party’en geslagen. Als de kat van huis is…

Maar mijn ouderlijk gezag was daarmee nog niet genoeg ondermijnd, blijkbaar. Want er zat nog een gadget in: een blazertje. Wellicht bedoeld om verkoeling te geven tijdens warme dagen met Passoã-party’s. Met een LED-lichtje dat "PASSOA" projecteert op het waaiertje. Gezien de lol die de jeugd daaraan beleefde, maakte ik daar dus maar wat foto’s van:

Passoa-party!

Pas bij de nabewerking van de foto’s op de computer werd me duidelijk welke boodschap daar werkelijk was uitgestraald. ASS? SOA? ASSO?
Komaan zeg. Eerst de jeugd dronken voeren, en hen dan dan de ouders nog een beetje laten uitlachen. U bent bedankt, “les agences de pub machiavéliques”. 😉

Overigens, en vandaar ook mijn enthousiasme om mee te doen met deze Buzzparadise-actie, heb ik het nogal voor Passoã. Ik drink het graag (en met mate, wat u ook beter zou doen) en vind het wreed lekker.
Waarbij ik wel niet uitsluit dat ik in de toekomst neerbuigend ga neerkijken op bovenstaand statement.
Er is namelijk een tijd geweest, een jaar of 20 geleden, dat ik volgaarne in dergelijke positieve bewoordingen zou gesproken hebben over Pisang Ambon. Pi-Sang-fucking-Ambon! Heden ten dage zou ik nog niet in een straal van 25 kilometer rond een halflege fles van dat groene vergif gezien willen worden. Zo’n bocht, jong, snap niet dat ik het ooit door mijn keel heb kunnen krijgen.

bpxt_ig=”ligne01_03.gif”;bpxt_ib=3373;bpxt_ic = “102”;http://stats.buzzparadise.com/MarkerBlg/0af60e91-df29-48be-926c-8df0efc85957/3373/BpJsUser.js

Velux, the sequel

Vorige week woensdag verhaalde ik u over de saga der uitblijvende Veluxen. Ik ging er al een roman over schrijven, getiteld "Dakramen waarop gewacht werd".

Maar wanhoop was nog niet op zijn plaats. Er was nog licht, aan het einde van de (licht)tunnel. Want de volgende dag blies de wind alle regenwolken behendig rond Balegem heen, kon er opeens worden doorgewerkt, en was de klus dus geklaard net voor de werkmannen (Goma-dakwerken) op vrijdagmiddag op bouwverlof vertrokken. Nog niet alles is gedaan (er moet nog een lichttunnel worden gestoken, en zonwering langs de buitenkant), maar daar waar er ’s morgens nog maar één kapotte Velux in ons dak zat, was dat ’s avonds veranderd in 7 stuks, nieuw glas.

Velux

We hebben de Veluxen in duo laten plaatsen. 3 keer 2. Zo hebben we én veel licht tot ver in de kamer én een uitzicht.
Het onderste raam komt tot ongeveer 60 cm boven de grond (wordt nog wat minder als er vloer gaat liggen), zodat je gemakkelijk kan buitenkijken, ook als je neerzit. En vermits deze ramen (type GHL) zowel langs onder (met hendel) als langs boven (met klep) kunnen opengezet worden, kan je dat zonder stokken of afstandsbedieningen toch makkelijk doen (de bovenste langs onder, en de onderste langs boven openzetten dus).

Twee dakramen van 1m14 bij 1.18 levert alleszins een behoorlijk grote glaspartij, en veranderde de donkere zolder in een klap in iets dat er al half bewoonbaar uitziet. En de uitzichten zijn wel mooi: een kamertje krijgt het mooiste overzicht over de tuin (iets zegt met dat dat de master bedroom wordt alwaar de ouders hun residentie gaan nemen), eentje kijkt uit op twee paardeweien. Een derde kijkt in de bomen, maar eenmaal de blaadjes gevallen heeft ook die een weids zicht.

De zolder

Velux – The Sequel, kreeg dus een happy end.
En nu is het weer aan mij. Eerste werk: de opgebroken kamer terug dichtmaken, zodat we die weer kunnen gebruiken als opslagruimte. En dan isoleren, en dan chape gieten, en dan, en dan en dan….

Mr. Pingouin

Vandaag dook dit filmpje nog eens op, uit de mist der tijden:

De legendarische Mr. Pingouin!
Ik denk dat Striptease, het programma van Lukas Vandertaelen, hem ooit ontdekte, ergens in de jaren tachtig. Alfred David, taxichauffeur geboren in 1933, kreeg van een klant in 1968 een pinguïn cadeau. Omdat hij mankte, gevolg van een ongeval als beroepsmilitiair waarbij zijn ene been 1,5cm korter werd dan het andere. Het werd het begin van een verzameling die vele duizende pinguïnalia ging bevatten. Maakte er zelfs een pinguïn-museum van, in Geer (bij Waremme). Later moest hij dat weer afstaan, hij gaf al zijn spullen uiteindelijk weg aan een tombola. Verloor er zelfs ooit een vrouw aan, die niet kon leven met zijn pinguïn-gekte.
Zou hij nog leven?

Hij stond nog ooit in de Humo, hier een prachtige foto van Herman Selleslaghs teruggevonden:

Mr. Pingouin

Of hier, in jongere jaren (1987, uit het nederlandse blad Grasduinen):

Mr. Pingouin in het Pinguïnmuseum

Lachwekkend, natuurlijk. Vreemde vogel.
Maar ik vind het net zo goed een ontzettend ontroerende man.
Eentje die bezig is met de dood, en hoe die te overleven. Eentje die zin zoekt, en hem vond op een ongebruikelijk plaatske. Eentje die durft te zijn wat hij wil zijn. Pinguïnofiel. Die een wereld creëert, en die wereld leeft. De triestigheid van ons nutteloos bestaan niet uit de weg gaat.

En moeten wij ons nu schamen omdat hij Belg is (het filmpje gaat de ronde als "A typical Belgian")? Abaneet, integendeel.
Dat onderzoeksstation op de Zuidpool zouden we gerust kunnen omdopen van "Prinses Elisabeth basis" naar "Base Alfred David". En elke Belg, waar ook ter wereld zou, oog in oog met een pinguïn, feitelijk trots mogen vragen: "Alfred? Ben jij het?".

Dag zonder oortjes

Wat een opschudding, in de Tour de France. Niet om de sportieve prestaties, want de opwinding daarover wordt door enkele sluwe ingrepen van de parcoursbouwer zorgvuldig bewaard tot de voorlaatste dag als de Mont Ventoux wordt beklommen.
Wel om de controverse rond de “dag zonder oortjes”. Geen communicatie tussen volgwagens en renners, dat zou het vermoeide tourspektakel nieuw leven moeten inblazen.

Middeleeuwse praktijken, schreeuwen de ploegleiders. De tourdirectie was echter hard: er worden vandaag geen in-ears getolereerd. Op straffe van uitsluiting uit de tour. Er werd aan de start dan ook een hele stapel oortjes onverbiddelijk afgenomen.

Slecht één renner bleek enthousiast is over het verbod op oortjes, de man met de vreemdst gevormde schelpen sinds Mr. Spock himself:

Tom Boonen, over de dag zonder oortjes

Niet zonder reden: een kleine berekening leert dat de windweerstand van Tommeke-Tommeke-toch met ongeveer de helft zou afnemen, als hij vandaag mag rijden zonder.

Komaan Tom, naai die Franse chauvinisten op hun nationale feestdag eens een zwart-geel-rood oor aan!
’t Is vandaag of nooit. L’étappe “Van Gogh”, het wordt er een voor de man uit Balen!

Nagekomen bericht:
Het heeft weer niet mogen zijn. Er stond alweer Cavendish op het menu, oortjes of niet.
Maar het werd dan toch de dag van Tom. Want hij stond weeral in de boekskes: uitgegaan in Gent, en kussend (en wellicht met rooie oortjes) betrapt met een blondine. Opgebiecht aan Lore, knallende ruzie, Lore pakte haar koffers, ruzie bijgelegd, nu gaan ze aan kindjes beginnen. Hun levensles: “De mensen mogen weten dat wij een doodgewoon koppel zijn“. Sic.

Wat er mijn aan doet denken: wordt het niet eens tijd voor een Temptation Island met coureurs? Tom en Lore zijn certitudes. Et puis? Frank VDB en la Pinacci? Fausto en z’n witte dame? Armstrong en zijn vlam du moment?

De nieuwe Vlaamse regering

Gisteren werd onder algemene onbelangstelling de nieuwe Vlaamse Regering aan de pers voorgesteld. Onder leiding van Kris Peeters uiteraard – want met hem is het bijna perfect  – en met een aantal oude bekenden ook.
Freya Van den Bossche keert door de grote poort terug binnen (zo dik is ze nochtans nog niet), Jo Vandeurzen eist zijn rechtmatige plaats terug op, Hilde Crevits krijgt een tweede kans, en Geert Bourgeois kan weer uitpakken met zijn charisma, vlotte babbel en liefde voor Laura Lynn.

Maar er zijn ook een paar verrassingen. Nieuw personeel, dat van godweetwaar en om godweetwatvoorreden naar het voorplan werd getild. Daarom een korte voorstelling van deze nieuwe politieke talenten, kwartetkaart-gewijs:

Philippe Muyters (Foto op Flickr van houbi)Philippe Muyters

Partij:
NVA

Waar hebben ze hem gevonden?
In het telefoonboek, meer bepaald onder de letter M.

Bevoegdheden:
Begroting, Financiën, Ruimtelijke Ordening, Werk, Sport en Tettententen

Strafste politieke oneliner
“Schip ahoy, piraatjes”.

Grootste politieke troeven:
Spuwt vuur als men op het juiste knopje drukt. Rookt niet.

Ingrid Lieten (Foto op Flickr van houbi)Ingrid Lieten

Partij:
SP.A

Waar hebben ze haar gevonden?
In Limburg, meer bepaald aan een verlaten bushalte.

Bevoegdheden:
Wetenschappelijk Onderzoek, Armoedebeleid, Media. Tevens viceminister-president. Krijgt de voogdij over de Participatiemaatschappij Vlaanderen (PMV), het nieuw op te richten Vlaams energiebedrijf en Kimberley Vlaeminck.

Strafste politieke oneliner:
Het is Ingrid LIE-ten, niet LOE-ten!

Grootste politieke troeven:
Verandert van vorm in het donker. Kan door kleren kijken.

Pascal Smet (Foto op Flickr van houbi)
Pascal Smet

Partij:
SP.A

Waar hebben ze hem gevonden?
In de Dansaertstraat, middels een vogelpikpijltje

Bevoegdheden:
Jeugd, Onderwijs, Gelijke Kansen, Brussel en Straffe Uitspraken

Strafste politieke oneliner
Onmogelijk uit te kiezen, de man grossiert in straffe politieke oneliners.

Grootste politieke troeven:
Kan documenten ondertekenen met zijn rechterwijsvinger. 

Joke Schauvliege (Foto op Flickr van houbi)Joke Schauvliege

Partij:
CD&V

Waar hebben ze haar gevonden?
In de Aldi, kassa drie.

Bevoegdheden:
Leefmilieu, Natuur, Cultuur, Macramé en de relaties tussen Sporza en Johan Bruyneel. 

Strafste politieke oneliner:
“Ik besta, dus ik besta”.

Grootste politieke troeven:
Kan een erg sterke versie van Beyoncé’s “Single ladies” neerzetten. Vliegt als de thermiek meezit volledig ongemotoriseerd.

Ook het voorzitterschap van het Vlaamse Parlement belandt in de handen van een tot voor kort nobele onbekende:

Jan Peumans (Foto op Flickr van houbi)
Jan Peumans

Partij:
NVA

Waar hebben ze hem gevonden?
In de portiek van het Vlaamse parlement, hoek Rue de la Presse en de Rue de Louvain.

Strafste politieke uitspraak
“Ik had toch eigenlijk liever minister geweest.”

Grootste politieke troeven:
Drinkt iedereen onder tafel. Kent van alle leden van het Vlaams Parlement de naam, voornaam, schoenmaat en de maîtresse.  

Kortom, deze regering is er helemaal klaar voor. Wij hopen van u hetzelfde. 

Smell Yo Dick

Soms vraagt een mens toch af waarom iets een hit wordt, en waarom iets anders niet. Zo kan ik dus met de beste wil van de wereld niet begrijpen waarom vorig jaar het onderstaande pareltje hier niet voor de definitieve doorbraak van Riskay (Feat Aviance & Real) gezorgd heeft:

Volgt gerust mee terwijl het bovenstaande speelt. De tekst is tenandere beter dan de video.

[Intro, aan de telefoon]

Nigga this is the 15th muthafuckin’ time
That I called and left yo ass messages
I done text yo bitch ass,
And u ain’t respondin to nothin
What the fuck is you doing?
Who the fuck is you out there with?
You think I’m stupid,
My gurlz already done put me up on your ass tonight
When u get home I got some news for yo bitch ass

[Het refrein, een oorworm van jewelste]

Why you comin home 5 in the mornnn
Something’s goin on, can I smell yo dick
Don’t play me like a fool, cause that ain’t cool
So wat u need to do is lemme smell yo dick

[Vers, waarin het probleem met die ass iets beter wordt uitgelegd door Riskay]

It’s 4 oclock and I’m sleepin
It’s late night and u creepin
You coulda told me, “I’m leaving”
Now I know you’re out there cheatin’

Why you gotta do me like that
When I call u don’t call me back
I’m texting u, like “nigga where u at?”
That’s fucked up, why u do me like that

[Vers 2, waarin een andere rapster genaamd Aviance gewoon verder doet waar het arme wicht Riskay het achtergelaten had]

I’m dead sleepin, u trickin’
In the club with dirty foot bitches
My girl was there she witness
She had a camera phone she took pictures

You was on the dance floor grindin’
With a stripper Ho named Diamond
You was flossin hard, u was shinin’
Everything she drank, u buying
Fuck nigga u need to stop lying

Before I get mad and pull out my Nine
U want a new bitch to fuck, then that’s fine
But don’t fuck hers and then try to fuck mine

U keep tellin me “u ain’t touch her”
But something keeps tellin me u gone fucked her
And I ain’t that bitch, u want to play with
Nigga drop them boxers, lemme smell yo dick

[Nog eens het fijne refrein, ge kunt dat niet genoeg horen en anders laat ge gewoon die twee vorige paragrafen wat inwerken]

Why u comin home 5 in the mornin
Something’s goin on, can I smell yo dick
Don’t play me like a fool, cause that ain’t cool
So wat u need to do is lemme smell yo dick

[Vers 3, waarin de man in the club met de stripper Ho genaamd Diamond en aan wiens liefdespenseel de dames genaamd Riskay en Aviance wel eens willen snuffelen eindelijk ook aan het woord komt]

Yo, hey
Smell my dick? Wait a minute hold up
That’s how a bitch get’er eye swole’up
And I don’t give a damn what your homegirl seen
When I was in the club, what the fuck u mean

They ain’t got no bisnuz, eyein’ me like dat
You ain’t got no bisnuz, tryin me like dat
I wasn’t even feelin Diamond like dat
I was wilin’, but I wunt clownin’ like dat

That’s allright, that’s okay
Don’t head believe wat your homegirl say
A nigga like me, drink a lot of liquor
Meet a lot bitches, take a lot of pictures

I might break bread, with one or two strippaz
But that don’t mean u gotta pull ma zippa
Thinking I be down the whole town
Even though I got enough dick to go around (round… round)

[En nu gij]

Why u comin home 5 in the mornin
Something’s goin on, can I smell yo dick
Don’t play me like a fool, cause that ain’t cool
So wat u need to do is lemme smell yo dick

[Music fade, de luisteraar achterlatend in een toestand die niet anders dan met het Engelse woord “bewildered” kan omschreven worden.]

Als dat nu nog niet de perfecte R&B-song is? Move over Beyoncé.
En tiens, zou dit lied eigenlijk niet de geknipte opvolger en kandidaat zijn voor Lady Linn “I don’t wanna dance”-behandeling?

Drummen

Zonet zag ik volgend clipje voorbijzoeven #:

9 minuten Stomp meets Man Bijt Hond meets Ikea, of zo. Fan-fucking-tastisch.

Blijkt te gaan om de kortfilm “Music for One Apartment and Six Drummers” (hier als mp4-bestand).
Dateert al van 2001. Van het Zweedse duo Johannes Stjärne Nilsson en Ola Simonsson.
En won al prijzen bij de vleet – meer dan 30 in totaal, en kreeg ook een Gouden Palm nominatie.

Nog leuker: de twee makers zijn al een hele tijd aan het leuren met een idee voor een volledige film. “Sound of Noise” gaat die heten, en hij werd opgenomen met dezelfde 6 drummers als die van de originele kortfilm.

De plot:

Police officer Amadeus Warnebring has suffered his whole life from an allergy to music in all its forms. His bizarre condition has resisted every medical investigation and remedy – even the slightest hint of a melody remains torture for Amadeus. His existence is thrown into chaos when a gang of delinquent sonic terrorists, led by beautiful revolutionary genius Sanna, decides to enact a full-scale musical assault in the name of anarchy and freedom, using the city – its buildings, its machinery, its ceaseless noise – as their orchestra.

Their first piece is performed in hospital, on the anaesthesized body of a hateful TV star. Warnebring is called in, and thus begins a surreal investigation which will plunge our reluctant hero into the world he has spent his entire life fleeing… the world of music.

The more Warnebring discovers, the deeper the enquiry takes him, the more disturbing and inexplicable the world around him becomes. Is he losing his mind? As he struggles to retain control over events and himself, the gang mounts a second ‘attack’: a Hip Hop concert played in a bank and involving the destruction of huge sums of cash. Their next aim is the musically-interpreted destruction of the opera house where Warnebring’s conductor brother is due to perform.

When the assaults threaten members of his own family, and when he realizes that the young woman with whom he has fallen in love and the leader of the sonic terrorists are one and the same, Warnebring is left with no choice. If he is to stop Sanna, he must confront his worst nightmare – and enter the world of the musician himself.

De film is nu in de postproductie fase. Lees: hij is opgenomen, maar men zoekt geld om hem te verdelen.
Er loopt op Dailymotion zelfs een wedstrijd, waarbij ge de zevende drummer kunt worden.

Dat snap ik nu niet, dat de geldschieters voor zo’n project niet staan te drummen…