Polaroid

Een druilerige herfstzondag. Een rustig dagje aan de haard. Zelfs geen zin om het huis uit te gaan voor een bezoekje aan de bakker. Dus zelf een appelcake in elkaar geknutseld:

Daantje de kok

Voor een onderschrift bij deze foto’s, twijfel ik tussen “the proof of the pudding is in the eating“, “He wants to have his cake and eat it too“, of Marie-Antoinettes “Let them eat cake“.
Feit is dat appelcake maken leuk is. En zeker als je aan het eind met uw driejarig vingerke de beslagkom mag leeglikken.

Foto’tjes gepolaroïdiseerd met Poladroid (ontdekt via). Een geinige applicatie (voorlopig enkel voor Mac), waarmee je foto’s moeiteloos naar de jaren zeventig en de instant-camera terugkatapulteert. Dit effect kan je waarschijnlijk ook bereiken met een paar Photoshop-actions en een mal, maar het leuke van deze applicatie is dat je de foto’s polaroidgewijs ziet ontwikkelen, en er ook de originele geluidjes bijkrijgt. Je kan zelfs met de foto’s wapperen om het wat sneller te laten gaan.

Als ik mezelf efkens naar de jaren zeventig terugkatapulteer, kom ik ook enkele polaroids tegen. Ik ben toen namelijk eens in een huis geweest waar ze – de papa en mama van een vriendje – zo’n een Polaroid-camera hadden. En op vakantie waren geweest. Naar St-Tropez. Naar een naaktstrand.
En ze bewaarden instant-fotokes van hun blootloperij in een sigarenkistje onder het logeerbed. Ongecensureerd. I was a kid back then, but I kid you not. Ik ben er tamelijk zeker van dat dit de eerste volwassen blote piemel is die ik ooit heb aanschouwd (mijn vader was niet zo voor openheid in dat soort zaken). En ge hebt gelijk, Leaf op Jutblogt: sommige dingen blijven beter onbedekt. Toch zeker de penissen van papa’s van vriendjes.
De verniste vernepelingskes die wij waren bedachten echter een cunning plan – zoals Baldrick zei “as cunning as a fox what used to be Professor of Cunning at Oxford University, but has moved on, and is now working for the UN at the High Commission of International Cunning Planning“.
Wij namen een polaroid van onszelven (ik stond er enkel met mijn neus en kin op, bleek wel), en legden die in het doosje. De volgende keer stond het er niet meer. Instant succes.
En het vriendje zijn mama en papa zijn naar het schijnt ook nooit meer in St-Tropez op vakantie geweest.

Wassup?

Wat een knap uitgevoerd plan. De cast van de originele Wassup-reclame – vijf vrienden die elkaar via telefoon, intercoms en vanuit andere ruimtes “wâaaasssssssuuppppppp?” toeroepen, en wel om reclame te maken voor Budweiser – is opnieuw bij elkaar geroepen om reclame te maken voor iets anders:

Knap knap.

Los daarvan, of juist precies vastgehecht daaraan, wordt ik helemaal goedgezind en een beetje bang van het idee dat Barack Obama ipv John McCain over twee weken wellicht president van de U.S. van Aa gaat worden.
Want de man wordt ondertussen zo ongeveer superheldstatus toebedacht. De wereld staat als één (hermafrodiete) man achter hem. Eenieders verwachtingen op “Change” zijn inmiddels zo hoog opgeklopt dat hij ze nauwelijks waar gaat kunnen maken. Niet de verwachtingen van zijn stemmers, maar zeker ook niet die van de wereldopinie.

Maar goed, zelfs al weet hij enkel een “change” in de stijl van regeren te maken, dan nog is dat een “win” voor iedereen.

Een post over de post

Wat lees ik:

In 2009 lanceert de Post een speciale zegel ter ere van Louis Braille, uitvinder van het blindenschrift. Zijn naam en de frankeerwaarde zullen er in braille op geschreven staan.

Fijn, fijn. Ik en mijn blinde medemensen kijken er al naar uit. Ik hoop wel dat de definitieve zegels wel iets meer fijnzinnig gaan zijn dan deze voorontwerpen:

Postzegels voor blinden

En even later:

De Post meldde woensdag totaal honderd verschillende postzegels uit te geven in 2009. Veel zegels zijn gewijd aan schrijvers. Zo kunnen brievenschrijvers zegels likken van Hugo Claus, Amélie Nothomb, Anne Provoost, “Redu, Village du livre”, Henri Vernes en “de Poëziezomers van Watou” en Tom Lanoye. .

Fijn, fijn. Laat het creatief witzen maken met “achterkant” “Tom Lanoye” en “likken”, of “Amélie Nothomb” “tong” en “in de gleuf steken” een aanvang nemen.

Amélie Nothomb en filatelie De postzegel van Tom Lanoye

Maar… is dat nu een reden om de postzegels op te laten slaan?

Een postzegel voor een standaardbrief met een Belgische bestemming zal vanaf 1.1.2009 0,59€ kosten, tegen 0,54€ nu. Met 0,59 euro blijft de verzending van een brief in België onder het huidige gemiddelde binnenlandse tarief in West-Europa (0,60€) voor de zendingen tussen 0 en 50 gram.

Van 54 cent naar 59 cent? Hallo? 5 cent opslag, begod. Da’s 9,26%. Voor een “genormaliseerde zending”, heet dat dan, maar ik behoud me het recht voor dat toch een abnormale stijging te vinden.

Of wacht.
Ik heb niks gezegd. Dat ze het voor mijn part met 926% laten opslaan.
Want ik geloof niet dat ik in het jaar 2008, toch al bijna een volle maand of tien bezig nu, ook maar één ding genaamd brief gestuurd heb. Een paar brieven gekregen, dat wel. Veel te weinig eigenlijk, want de spaaractie met smurfenpostzegels die momenteel loopt dreigt ten huize hier een fiasco te worden.
Maar gestuurd?
Als ik naar mezelf kijk: Snail mail, going the way of the dodo.

De zinkende eend

Voor de politieke uitspraak van de dag konden we vandaag rekenen op de onvermoeibare Jean-Marie Dedecker, lijsttrekker van zijn eigen. In de Morgen laat hij immers optekenen – in het heetst van het debat over de stront die er aan de knikker hangt van de benoemingen in en om de politietop, tegen minister Patrick Dewael:

“U bent een sinking duck, een eend zonder vleugels”

De italics staan zo in de krant, dus vermoed ik dat het woordelijk weergegeven is.
Nu weet ik niet of Jean-Marie Dedecker een ornitoloog is, een vogelaar da ze zeggen, die uitgebreid het gedrag van eenden heeft bestudeerd. En het lot van eenden zonder vleugels in de diepte heeft zitten onderzoeken. Want waarom een eend met geknipte of zelfs zonder vleugels zou zinken, is mij watervogeltechnisch onduidelijk.

Misschien haalde hij zijn inspiratie uit “Het geheim van de zinkende eend“, een detective met Perry Mason van Erle Stanley Gardner (hier is trouwens de tv-episode).

Het geheim van de zinkende eend

Waarom Dedecker er precies Erle Stanley Gardner uithaalde, spreekt voor zich: snelheid. Die man smeet immers thrillers op de markt aan ongeveer hetzelfde tempo als Jean-Marie snelheidsovertredingen verzamelt of ontslagen eist. En hij werd in het nederlands uitgegeven in de reeks “Zwarte Beertjes”. Dat schept een band.

Maar als Jean-Marie er een ode aan Perry Mason van wilde maken, had hij toch toepasselijker titels voor Pètrik Dewael uit de reeks allitererende titels kunnen halen.
Over de secretaresse-benoemingen en Tia-Hellebautsprongen:
“The Case of the Terrified Typist” (nr. 38)
“The Case of the Provocative Protégé” (nr. 103)
“The Case of the Fiery Fingers” (nr. 31)

Of over Dewael’s skicapaciteiten:
“The Case of the Lucky Legs” (nr. 79)
“The Case of the Lawful Lazarus” (nr. 174)
“The Case of the Misguided Missile” (nr. 120)
“The Case of the Clumsy Clown” (nr. 102)

Of als Dedecker er een persoonlijker noot aan wilde toevoegen, een aanval ad hominem richting de huwelijksperikelen en relatie met de bloedmooie Greet op de Beeck:
“The Case of the Ancient Romeo” (nr. 151)
“The Case of the Blue-Eyed Blonde” (nr. 37)
“The Case of the Haunted Husband” (nr. 19)
“The Case of the Bountiful Beauty” (nr. 198)
“The Case of the Married Moonlighter” (nr. 46)
“The Case of the Romantic Rogue” (nr. 56)
“The Case of the Petulant Partner” (nr. 64)
“The Case of the Dubious Bridegroom” (nr. 68)
“The Case of the Startled Stallion” (nr. 74)
“The Case of the Artful Dodger” (nr. 78)
“The Case of the Flighty Father” (nr. 95)
“The Case of the Jealous Journalist” (nr. 124)
“The Case of the Betrayed Bride” (nr. 216)
“The Case of the Lover’s Gamble” (nr. 231)
of
“The Case of the Cheating Chancellor” (nr. 245)

Wat er ook van zij. De Decker vertolkte na afloop van zijn interpellatie ongetwijfeld weer een feilloze hommage aan zijn favoriete episode (nummer 239): “The Case of the Grinning Gorilla“.
Wild en precies altijd een beetje aangeschoten.
Aangeschoten wild dus. Een “sitting duck” voor spotternijen.

Jellewien

Ok. Ok. Het is technisch gezien eigenlijk nog te vroeg (Halloween zou immers op 31 oktober of zo gevierd moeten worden, van all hallow’s eve, de avond voor allerheiligen dus). Maar volgende week is het herfstvakantie en op de kleuterschool wordt er dus deze week volop van Jellewien gedaan.

Vandaag werd er dus geknutseld. Met een homegrown pompoen.
Daantje tekende de countouren van een griezelgezicht.
De contouren van het gezichtje

Uitgeschept met een ijslepel. De rechterhelft van deze afval voor de kippen (hmm, pompoenpitten), de linkerkant tesamen met de laatste tomaten voor in de soep (hmm, pompoensoep).
Mama stak het uit met een mes.
Uitgeschept De mond, neus en ogen worden uitgstoken

Een lichtje erin, en klaar is Jack.
Pompoenlantaarn

“Jeppy Jellewien”, dus u allen.

De naaktkalender

saartje en ben, naakt voor de naaktkalenderHeeft u gisteren ook gekeken naar “de naaktkalender” op één?
Ik wel.

En alhoewel er bakken kritiek op dat programma te geven valt (bijvoorbeeld dat dit eigenlijk een programma is voor vt4; dat Saartje Vandendriessche beter van de red bull zou afblijven; dat iemand de mensen aan de Reyerslaan moet vertellen dat naaktlopen voor het laatst een taboe was in 1974, dat de naaktkalender van verenigingen last year’s hype is; dat de jury er voor Piet Snot bijliep maar toch maar moest opdraven omdat format-televisie zonder sms-voting en jury blijkbaar niet kan bestaan; dat Saartje Vandendriessche van de prozac moet afblijven; dat de Hasseltse brandweer wel heer erg beschaafd ABN praatte; dat de montage holderdebolder was – wellicht omdat er veel stukjes moesten uitgeknipt waar er private delen in beeld kwamen; dat er geen kut te zien was maar er wel werd geluld terwijl wij het persoonlijk liever anders hadden gezien; en dat Saartje Vandendriessche eigenlijk ook beter van de coke zou afblijven), ga ik toch blijven kijken.

Want de volgende afleveringen beloven immers bepaald spectaculair te worden. Na de Triplettes op hun retrofietsen en de Hasseltse brandweermannen in eigen nat (deze laatsten wonnen trouwens vreemd genoeg), komen in de volgende weken immers volgende groepen aan de beurt:

  • de kandidates van Miss Belgian Beauty willen zich met hun Yoni laten fotograferen op het naaktstrand van Bredene (hun goede doel, een nieuwe 0 op de bankrekening van Ignace Crombé)
  • de Roos van Acker-lookalike club mag voor een fotoshoot naar een tropisch bos, een bos zonder kokosnoten (goede doel: een etentje in restaurant Keukenrebellen)
  • Ingeborg en de kandidates van “het Zesde Zintuig” gaan voor een sessie naakte yoga (goede doel: een massage van hun chakra’s)
  • De laatste 12 nietjesmeisjes uit Playboy gaan ter ondersteuning van het kwakkelende pensioenfonds van Hef voor een sessie blote reanimatie, hartmassage en mond- op mondbeademing.
  • de meisjes van Topmodel gaan voor voor een potje naaktworstelen in een met babyolie gevuld badje (hun goed doel, een eerste lijntje coke)
  • Turnclub “de contortionisten” gaat voor een shoot op de bok en de ongelijke leggers (goede doel: een heupvervanging)
  • Murielle Scherre – La Fille d’O – en haar Devilles Harem Girls willen de video voor Milow’s “Ayo Technology” nog eens dunnetjes in de kleren gestoken overdoen (goede doel: een jaarvoorraad Durex)
  • Meisjeskoor Scala wil niet onder doen voor de Deville Harlem Girls, en belooft voor zijn volgende video nog “all the way”er te gaan dan in hun blote video met bodypaint artiest Pim Smit voor Seashell (goede doel: een jaarvoorraad speculaaspasta)
  • De verzorgsters van poezenfokvereniging “Don Sphynx” willen laten zien dat er nog andere poezen dan de poezen die ze fokken haarloos zijn (goede doel: een Brazilian wax)
  • Dames-minivoetbalploeg “de C-cup” gaat voor een fotoshoot in een grot met veel enorme stalactieten (hun doel: een borstvergroting)

Volgende clubs moesten helaas teleurgesteld, maar wie weet komen zij aan bod in een volgend seizoen van de naaktkalender?

  • De fanclub van Ben Crabbé wilde gaan voor een fotoreportage aan de rand van een okselvijver (goede doel: een paar schoenen met hoge hakken)
  • De bende van Nijvel wilde eenmalig terug bijeenkomen voor een orgie in een bad confituur (hun goede doel: een verdere destabilisatie van het land)
  • Els de Schepper wilde meedoen. Zij had helaas geen clubke, en geen goed doel.
  • Geert Lambert, Koen Crucke, Margriet Hermans en Mitta Van der Maat liepen rond met het idee zich laten fotograferen “wentelend in verloren vet, of jonglerend met maagringen” (goede doel: een nieuwe garderobe)
  • De landelijke gilde van kruisboogschieters wilde iets doen met de liggende wip
  • Patiëntenvereniging “de Priapisten” wilde het taboe doorbreken rond permanent met een erectie opgezadeld zitten (goede doel: een dosis anti-viagra)
  • Priesterseminarie “Kom eens naar mijn kamer” wilde iets doen met jeugd en jongeren, op hun knie

Kortom: wij zullen de komende weken weer gekluisterd liggen aan ons televisiescherm. En ge moogt de sleutel onderhand wel eens terugbrengen.

Fat Bottomed Girls

De koning van de autonome Zuid-Afrikaanse regio Kwazulu-Natal, de heer Goodwill Zwelethini kaBhekuzulu, is boos.
Op fotografen. Onfatsoenlijke fotografen.

Virgin Zulu dancers’ naked bums fall prey to pervy tourists!“, klinkt zoiets in het Yahoo‘s, “Zulu-koning is hitsige toeristen beu” in het HLN‘s.

Het zit zo. Elk jaar laat de koning een paar tienduizend maagden opdraven, die een dans voor hem komen opvoeren. Een traditie – Umhlanga, aka Reed Dance, aka rietdans genaamd – sinds koning Shaka Zulu. En uit die maagden kiest de koning er dan af en toe eentje om bij te zetten in zijn collectie vrouwen. Hij heeft er ondertussen 6. Hoe zoudt ge zelf zijn?
Om het aangeboden waar goed te kunnen keuren zijn de meisjes die opdraven getooid in niks dan rokjes en wat kralen. Al een jaar of 200. Maar nu is Zwelethini dus boos. Want, zo laat hij optekenenen “De dans is niet bedoeld om blote konten te kijken“. En veel te veel toeristen die op zijn cerememonie afkomen zouden volgens hem “inzoomen op de verkeerde delen“. En die blootkiekjes zouden ook op pornosites belanden.

Pics or it didn’t happen? Awel, omdat gij (hitsige, naar “naakte Afrikaanse vrouwen” zoekende surfer, maar dat natuurlijk uit antrolopologisch-culturele belangstelling, dat spreekt) aandringt:

Skirts at the Umhlanga - aka Reed Dance

Schaaaat, Vinde gij mijn gat niet te dik in deze rok?
Hmm. Toch een ietsepietsje klein beetje, meisje.
En erg hard moet ge daar als toerist ook niet op inzoomen. Het onderwerp in kwestie lijkt immers nogal schermvullend van zijn eigen.

De koning gaat nu maatregelen nemen. Voortaan worden gluurders en voyeurs geweerd. Bovendien heeft de koning de maagden opgedragen hun billen voortaan te bedekken.

De Bottom Appreciation Society laat weten erg teleurgesteld te zijn, en zoekt een nieuwe bestemming voor haar jaarlijkse reis. De textielindustrie in Kwazulu-Natal wrijft dan weer in de handen. Booming business in aantocht!

Oei, en omdat ik het nu weer het risico loop het te verkerven bij elke madam met een dikgatcomplex (en herinner u wijvenweek, dat complex heeft een incidentiegraad van om en nabij de 99% in de onderzochte populatie), effe besluiten met een ode aan alle fat bottomed girls.

Big Girl, you’re beautiful. Indeed.

Liefste Véro

Liefste Véroniekske, ’t is Ann hier.

Wat las ik toen ik bij de manicure zat te wachten?

Wordt Veronique de Kock bondgirl?
Volgens een summier persbericht zou de Antwerpse babe Veronique de Kock, onder meer bekend als omroepster en presentatrice van VT4, een rol als bondgirl aangeboden gekregen hebben. Volgens het persbericht ‘hult Veronique zich hierover tot nog toe in stilzwijgen’ maar belooft ze over ‘enkele dagen meer duidelijkheid te scheppen’. Een marketingstunt of de waarheid? Begin volgende week weten we meer. De kans dat De Kock effectief de rol van bondgirl krijgt, lijkt eerder klein. Onder anderen Halle Berry en Eva Green waren eerder al bondgirls.

Ai ai meiske. Ik wil je toch effe waarschuwen.
Een paar maanden geleden ben ik ook gevraagd voor die film. Ik mocht zelfs naar de casting komen.
Waarom er dan niks als “Ann Van Elsen wordt de nieuwe Bondgirl” in de krant gestaan heeft? Omdat ik het niet wilde!

’t Zit namelijk zo: ze sturen die uitnodiging om bondgirl te worden naar alle meisjes als wij. De Beau monde van de Babes. Maar ’t is een louche zaakske.
Als ge dan gaat kijken, blijkt het niet “Bond, James Bond”, maar “Bondage, James Bondage” te zijn. En ze wilden mij voor de rol van “Pussy Galore”. In een Bond-film die heet “The Big Bang Gang”!

Hoe kan ik je dat duidelijk maken, op een manier die jij gaat begrijpen. Ah ja. Met Barbies. Ik weet wel dat gij meer een Bratz-girl zijt, maar ik heb altijd met Barbies gespeeld. En nog altijd eigenlijk. Gunther vindt dat wel een beetje gek, maar ik zeg er toch ook niks van dat hij nog alle dagen met zijn ballen speelt. Hihi.
Als ge die film doet, gaat ge in dees soort situaties verzeilen:

Bondage Barbie

De Kennen en Action Mannen die daar rondlopen zijn erop uit u vast te binden, Véronique! U kleren van het lijf te scheuren! U naakt ondersteboven te hangen! En te vernederen. Langs voor en langs achter te pakken.
Misschien hebben ze u zelfs uitgekozen om uw achternaam, die in ’t Engels toch wel als “Take Cock” klinkt? Zoek maar eens op wat dat betekent. Hihi.

Allez, slukes. Ge moet weten wat ge ermee doen wilt, natuurlijk. Maar een gewaarschuwd meisje is er twee waard, niet? En wij ex-missen moeten elkaar een beetje beschermen en steunen. Toch? Zelfs al zijt ge een takkewijf dat ik eigenlijk niet kan uitstaan.

Je hartsvriendin.
Ann van Elsen.

Bolderkar

Vorige week heb ik een prachtige deal gedaan, op eBay. Een bolderkar aangeschaft.
Een kar voor kindjestransport. En strandmateriaal. Voor honden die te moe zijn om nog te lopen. Dat soort dingen.
Zijn maiden voyage heeft de kar gehad zondag, wandelend rond het Kasteel van Leeuwergem, niet in Zichen-Zussen-Bolder, wel in Zottegem.

Met de bolderkar in Leeuwergem Op wandel met de bolderkar

Maar waarom heet zo’n ding eigenlijk “bolderkar”, wilde ik wel eens weten.

Van Dale levert niet echt veel wijsheid op in deze: “bolderwagen (m.): overhuifde boerenwagen die niet op veren rust of in riemen hangt“.

De benaming “bolderkar” blijkt alleszins niks te maken te hebben met het woord “bolder” (engels “boulder”), wat slaat op “een inrichting aan de wal, waar een schip, door middel van een tros of landvast, aan vastgelegd kan worden”. Een soort van meerpaal dus. Niks met karren te maken.

Wikipedia heeft wel een entry voor bolderkar: ”

Een bolderkar of bolderwagen is een tweeassige kar, die met menskracht wordt voortgetrokken. Een bolderkar wordt vaak gebruikt om kleine kinderen naar school te brengen of om boodschappen te voet naar huis te brengen.
Een bolderkar heeft twee assen, waarbij de voorste as vastzit aan de trekarm. De voorste as is daardoor tevens de stuuras. In tegenstelling tot andere karren voor kleine kinderen is de bolderkar voorzien van luchtbandjes; de zogenaamde stepwielen.

Bestaat enkel in het Nederlands en het Zweeds, waar dat dan “skrinda” zou heten: “En skrinda är en kärra med två hjulaxlar”.

Maar de Duitsers, die lopen daar toch ook en masse mee rond, aan de Belgische stranden. Dus daar moeten ze dat toch ook kennen? En na enig zoekwerk blijkt dat daar inderdaad ook te bestaan:

“Ein Bollerwagen ist ein kleiner handgezogener Wagen mit einer Deichsel, wie er heute zumeist von Kindern zum Spielen benutzt wird. Früher war er auch ein echtes Transportmittel. Der richtige Name dieses Fahrzeugs ist eigentlich Handwagen oder Handkarren.”

En ze doen daar gelukkig ook zelfs een beetje van etymologie:

Seine scherzhafte Bezeichnung hat es wohl von dem “bollernden”, polternden Geräusch, das seine früher mit Eisen beschlagenen Holzräder auf dem Kopfsteinpflaster machten. In einigen Gegenden Hollands ist der Bollerwagen auch als Bolderkar bekannt, was wohl soviel wie „polternde Karre“ bedeutet.

Maar dat levert ook alweer wat vraagtekens op. Scherzhaft, dat is “grappig”, maar de Duitse humor indachtig is dat geen garantie op vrolijkheid. “Eisen” dat is “van ijzer”. “Holzr¨¨ader” dat zijn houten wielen. Kopfsteinpflaster, dat zijn kasseien. “Polternden Geräusch” of “poternde Karre”, dat moet slaan op deze entry: “Polter”:

Als Polter oder Holzpolter wird in der Forstwirtschaft ein Sammelplatz für Langholz bezeichnet, der zur Abfuhr der Holzstämme dient. Das Polter selbst ist ein Teillager eines Polterplatzes (Holzlagerplatzes). Die Bezeichnung hat ihren Ursprung im polternden Geräusch des Holzes während des Transportes zum Polterplatz. Das Zusammenstellen eines Polters nennt man daher auch poltern. Eine Polternummer dient der Kennzeichnung der Sammelplätze.

Dus het gerommel van een verzamelplaats van omgezaagde boomstammen.

Blijkbaar maakten bolderkarren in vroeger tijden heel wat stampij, als ze over kasseien kletterden op hun met ijzer beslagen wielen. Poltern, is dan ook rommelen, zoals onder andere in Poltergeist – klopgeest.

En zo komen we terug bij Van Dale, want “bolderen” blijkt dus inderdaad “zich rommelend voortbewegen” te betekenen.
We hebben dus een rommelkar gekocht. Op een online rommelmarkt.

Maar rommelen, dat doet de onze dus niet. Geen gerommel. Enkel wat geklepper, als we ons op ruw terrein of kasseien begeven. Makkelijk te demonteren bovendien, maar ook gedemonteerd blijven de assen met wielen wel wat plaats innemen.
Oh ja: 15 euro, 49 cent. Dat is wat ik ervoor betaald heb. Op eBay dus.
Ik was de enige bieder.
En bij het afhalen was ik eerlijk gezegd een klein beetje beschaamd.
Want dat ding is in perfecte staat. Niet nieuw, maar ze goed als een nieuw. En iets van die grootte en stevigheid, daar betaal je nieuw dus minimum 200 euro voor! Geen rommel dus.

En nu bolderen wij dus. Bolderend where no man has gebolderd before.

Armoe troef

Vandaag is het Blog Action Day. Jay.

De laatste keer dat ikzelf bloggers tot wat “action” poogde te verleiden, is op een sof uitgedraaid. Ik wilde hun namelijk uit de kleren praten voor een naaktkalender, ten voordele van “Music for Life” of zo.
Langs de aanbodzijde wekte dit wel interesse: would-be blote bloggers en blogsters genoeg om een kalender van een maand of 12 wel vol te krijgen. Maar organisatiegewijs en aan de vraagzijde van het naaktaanbod was het een sof. Naaktkalenders zijn inmiddels al tot het grootmoederrijk van de één-avondprogrammatie (met Saartje Vandendriessche) doorgedrongen, dus daar is de scherpte ook al wat af.
Armoe troef dus.
En laat dat – armoede – nu net het thema zijn van Blog Action Day 2008.

Opdracht voor elke blogger van goede wil op 15 oktober 2008: laat uw licht eens schijnen over armoede.
Maar mij werd het dan zwaar te moede. Want deze koe zegt “boe” tegen armoe. Mijn motto is: “Poverty. Don’t buy it!”. En dat wou ik nog even zo houden.
Ik ben dus helemaal niet arm. Enkel moe. Niks dan povere ervaringen met poverty. Gebrek aan gebrek. Hier valt niks te rapen.
Sensibilisering – overigens de mottigste term sinds “educatief speelgoed” – het enige dat overblijft. Bij deze een warme oproep: Doe daar verdomme eens snel iets aan, aan die armoede. Help ze de wereld uit. En begint bij uzelf.

Als goede daad heb ik alvast vandaag een paar van mijn oude gsm’s naar wat lukraak gekozen bloggers gestuurd. Hopelijk kunnen hij of zij er iets mee doen.

http://blogactionday.org/js/ef017b64e4fc5909d85bb4132e9a74da71c4a3de