2 miljoen voor een etentje

Wat ziet mijn lodderig oog voorbijschuiven op de nieuwstelexen der wereld:

A Chinese businessman has won the right to have lunch with Warren Buffett after bidding $2.1m (€1m) for the privilege of dining with the legendary investor. The proceeds of the lunch at the Smith and Wollensky steakhouse in New York will go to a non-profit foundation which fights poverty and homelessness.

Lunch. Met Warren Buffett. Voor $2.1 miljoen, toch nog altijd een slordige 1.327 miljoen in euro’s.

Euhm. Ik denk dat daar precies wat misverstanden over bestaan – hoe anders de stilte in mijn mailbox te verklaren.
Laat ik het daarom nog maar eens zwart op wit zeggen: ook ik wil gerust gaan lunchen. Avondeten zelfs. En dat kan al voor minder dan $2.1 miljoen. “Smith and Wollensky Steakhouse” of “Bij Jenny”, tapas, franse keuken of thaïs, met das of zonder, met michelinsterren of zonder, in mijn restaurant of een minder gemediatiseerde keet … laat de voorstellen maar binnenrollen!

Want wat heb ik dat die Warren Buffett niet heeft. Of was ’t omgekeerd?
“Buffelen met Buffett”, “Aan het buffet met Buffett”. OK. Hij is makkelijk woord te spelen. Maar “Dineren met Dirk” of “Haute cuisine met Houbrechts”, dat lukt toch ook best.
En economische invloed? Wie deed er hier de beurskoers van Fortis – nummer 133 op de lijst van grootste ondernemingen wereldwijd – eigenhandig met 19% op één dag kelderen nadat ik aankondigde mijn spaarcentjes er weg te gaan halen, dan? Om de markten te kalmeren hou ik ze nu nog even daar, trouwens. Match that, Mr. Buffett…
En ik smèk niet, wellicht meer dan je van een 78-jarige Walter-Zinzen-lookalike kan zeggen.

Ja, zo kent u me weer, voor het goede doel doe ik immers echt àlles. Zelfs met u gaan eten.
To fight poverty (red nu mijn koopkracht eens een keertje) and homelessness (mijn hypotheeklening moet echt nog jààren afbetaald), dat spreekt.

Tot binnenkort, dus. Ik reken op u.

De rode schoentjes

An lanceert een marsj naar De Efteling. Tegen de rolmodellen die de gebroeders Grimm en Andersen in de vorm van sprookjes op de onschuldige jeugd loslaten. Vrouwvriendelijker moet het.

De gebroeders Grimm moeten bij het oud papier omdat sprookjes niet goed zijn voor de ambitie van uw dochters. Assepoester is een naïeve sloof, Doornroosje is een seut, Roodkapje een lomp geval, Sneeuwwitje een hopeloos geval. En dat zijn dan de voorbeelden voor kleine meisjes. Het kan onmogelijk zijn dat er in 150 verzamelde sprookjes geen enkele vrouw mag meespelen met enige verdienste. Het gebroed van Grimm laat de zaak nog liever fiksen door een kikker, een gans of een okkernoot dan dat ze één meisje twee armzalige grammen verantwoordelijkheid toebedeelt.

Omdat ik qua vrouwvriendelijke initiatieven steeds graag mijn duit in het gleufje doe, help ik door alvast een van de sprookjes van Andersen in dat Sprookjesbos te moderniseren: de rode schoentjes. In De Efteling te vinden bij de ingang van het Sprookjesbos, in de vorm van twee rode schoentjes die rondschuifelen op een tafeltje. Aangedreven door magneetjes onder de tafel, uit de tijd dat de spacial effects nog gewoon special waren.

The Red Shoes

Oorspronkelijk een stichtend verhaal van Hans Christian Andersen over het meisje Karen dat gedoemd is. Door haar zucht naar frivoliteit, haar gebrek aan opofferingsgezindheid en gehoorzaamheid. Moet dansen tot ze doodvalt. Dan maar haar voeten af laat hakken, tot inkeer komt en pas rust vindt en sterft als ze in de Kerkgemeenschap wordt opgenomen.

Anno 2008 kan dat veel beter en vrouwvriendelijker:

Er was eens Duits mannetje genaamd Joseph, maar laten we hem hier Benedictus noemen – die leefde in een grote stad in Italië. Hij leidde er een leven gewijd aan de Heer, altijd vroom, traditioneel en ascetisch.
Maar deze Benedictus had wel één folieke: zijn kledij. Hij liep graag rond in wijde jurken, juwelen, en had door een Italiaanse schoenmaker een paar rode schoentjes laten maken. Die waren de trots van zijn leven. Hij danste ermee door de straten van zijn stad.
Op een dag ging hij op reis naar de Verenigde Staten, op bezoek bij zijn vriend Sjors.

De Rode schoentjes

Alles ging goed op die reis, tot hij in New York belandde en daar vier vrolijke dames tegenkwam: Carrie, Miranda, Samantha en Charlotte.
Zegt Charlotte “Meisjes! Fashion victim op 3 uur. Zie je die kerel daar in die witte jurk?”
Zegt Miranda “Bespottelijk. Wat een bling bling. En moet je die schoenen zien! Dat zijn zeker geen Blahniks!”
Zegt Carrie “Rood, vind ik anders wel mooi… Ik denk dat het Italiaanse zijn. Misschien Prada? Nah, zelfs dat niet. En die witte sokken vind ik echt niet kunnen!”
Zegt Samantha: “Ik wil wel eens zien wat voor duitse wurst und kartoffeln er onder dat wit jurkje zitten. Oei… Echt Mr. Big is het niet, hé meisjes”.
Benedictus nam het eerstvolgende vliegtuig terug naar Italië. Zonder rode schoentjes, met rode oortjes.
En de dames, ze dronken nog een wit wijntje.

Waar sta jij op de curve?

Fortis curve - ad

“Waar sta jij op de curve?”, vraagt mijn basisbank Fortis middels een tenenkrommend saaie advertentie in kranten en tijdschriften.
Ook beschikbaar als televisiespot, maar die laat ik even buiten beschouwing. Want hoe iemand er ooit in geslaagd is met ingrediënten als de stem van Jan Decleir én het geniale idee van La Linea toch iets in elkaar te brouwen dat nog saaier is dan de beurskoersen van het eiland Vanuatu op hun nationale feestdag, it beats me. De verantwoordelijke zou in Cannes moeten worden overladen met leeuwen, en dan met leeuwen en al prompt in de riviera gedumpt, me dunkt.

Maar goed, de curve dus.

Het leven is een curve. Met pieken en met dalen. Waar je je bevindt op deze curve heeft met het “lot” niets te maken; je hebt het helemaal zelf in de hand. Het zijn deze fundamentele waarheden die ten grondslag liggen aan onze nieuwe reclamecampagne. De beslissingen die je neemt (of juist niet neemt) bepalen waar het naartoe gaat met je leven. Daarom dagen we mensen uit eens stil te staan bij hun eigen “curve”. Om na te denken en te overwegen hoe de toekomst er uit zou kunnen zien. Tegelijkertijd stellen we een minder voor de hand liggende en misschien wel moeilijkere vraag: waar sta je vandaag?

Waar sta ik op de curve, als Fortis klant?
Onderaan. Sadly.

Bungelend aan de staart van het peleton in deze grafiek bijvoorbeeld (Rente op spaarboekjes bij Belgische banken vergeleken – blauw is basisrente, groen is aangroeipremie. Bron gegevens: Budget week / Het Nieuwsblad):

Fortis rente

Fortis staat enkel niet op de allerlaagste laatste plaats omdat Dexia toevallig twee letters eerder in het alfabet valt. Basisinterest, getrouwheidspremie en groeipremie samen kom je met een spaarboekje bij Fortis toch al bijna aan de helft van de huidige inflatie, hoezee.

Of onderaan in deze grafiek (beurskoersen van Dexia, Fortis en KBC vergeleken, sinds 2002, bron gegevens: Google Finance):

Fortis beurskoers

De markt heeft duidelijk bijzonder veel vertrouwen in een goede afloop van de ABN-Amro aankoop. Er worden daar putten gegraven, de mol in mijn tuin is er niks tegen.

Terug naar de “ad copy”:

“Waar je je ook bevindt op de curve van het leven, zo nu en dan moeten er keuzes worden gemaakt. Dat valt niet mee. Want met de beslissingen die je neemt, is veel geld gemoeid en vaak zullen ze de rest van je leven beïnvloeden. Het was Charles Handy, auteur van “The Empty Raincoat”, die beschreef hoe niets hetzelfde blijft. Wie geen beslissingen durft te nemen komt vroeg of laat vanzelf in een neergaande lijn terecht. Maar wie de juiste keuzes maakt, kan telkens een nieuwe opgaande curve beginnen.”

Ja, u heeft mij overtuigd, Dames en Heren van Fortis. Het advies van Charles Handy en uw communicatiebureau indachtig is het dus hoog tijd dat ik mijn geld bijeenpak en aan een nieuwe curve begin. Overal, behalve bij u, dus…

Of sinds wanneer is “Shooting yourself in the foot” de nieuwe bedrijfscommunicatie-strategie?
De curve van een boomerang.

Rookvrije naaktstranden, ik ben pro!

Geachte Professor emeritus,
Beste Mijnheer Blanpain,

Recent zat mijn carrière als “Keizer van de Wegwijzer” een beetje in het slop, na mijn buitenechtelijke sollicitatie naar een rol in “wie wordt de man van Phaedra”, de betere bitchfight van Ilse De Meulemeester met Phaedra Hoste, de onzachte aanraking van mijn Bentley met een woonhuis en enkele irrelevante gerechtelijke onderzoeken tegen mijn persoon en mijn firma. Dat soort akkefietjes is allemaal achter de rug nu. Want in u, mijnheer Blanpain, heb ik een medestander gevonden.

Uw plan is geniaal in zijn eenvoud: rookvrije zones op het strand. De bakken kritiek die u te verwerken kreeg zijn dan ook volledig onterecht! En mijn plan is nog beter, want goed voor de tewerkstelling. De tewerkstelling bij de firma Janssens in Lokeren met name.

Neem nu een willekeurig stuk strand:

beach1

Saai, niet?
Maar dankzij het rookverbod van Professor Roger Blanpain kunnen we dit al een stukske opvrolijken. Zo bijvoorbeeld:

rookvrij strand links, roken toegelaten rechts

Al beter. En mijn vrienden bij Big Tobacco zijn zeker bereid om die wegwijzers te sponsoren zodat we deze aan de Staat kunnen aanbieden voor een schijntje.

Een probleem duikt wel op als we dit willen combineren met al bestaande afgebakende zones. In Bredene, bijvoorbeeld, aan het naaktstrand:

rookvrij strand met kleren links, roken toegelaten voor nudisten strand rechts

U merkt het probleem: hebben die naakte medemensen ook niet recht op een rookvrij strand? Verdienen zij soms te worden gediscrimineerd omdat ze hun textiel laten vallen? Krijgen zij niets beters dan een strand vol peuken, omdat ze er toch met hun bloot gat op gaan zitten? Gaat de nudistenvakantie per definitie in rook op?
En omgekeerd, ook voor onze rokende medemens is dit niet fair. Staan zij niet voor lul op dat kutnaakstrand als ze van een sigaretje willen gaan genieten? En onze jeugd, zal die op deze manier niet veel te snel willen gaan genieten van al de verboden vruchten op het nudistenstrand?

Neen, natuurlijk niet. Het rookgedoogstrand moet ook twee zones krijgen: een waar je in je blootje kan paffen of pijpen, en eentje waar je dat met kleren aan kan doen. En ook het rookvrije strand moet zones krijgen waar fkk-toerist en de meer beschaamde strandloper afgescheiden door een duidelijke wegwijzer hun ding kunnen doen.
Zo bijvoorbeeld:

roken met kleren links, naaktroken links in het midden, rookvrij met kleren rechts in het midden, rookvrij naaktlopen rechts

Elegant, duidelijk, mooi, overzichtelijk!

En dat is niet het einde van dit wegwijzerlijk gat in de markt, want er zijn nog tal van andere maatschappelijke fenomenen die het niet verdienen met elkaar vermengd te worden…
Hoog tijd voor Vlaamse en Waalse stranden bijvoorbeeld. Zones voor honden, paarden en liefhebbers van poesjes, gescheiden van zones voor dierenhaters. Stranden vol met kinderlaweit of voor volwassenen rust. Zones voor seks in de duinen of sexvrij recreëren. Zones voor frigoboxtoeristen en voor de betere klasse. Stranden voor kitesurfers en vliegeniers en strandvolleyballers en -voetballers en ander actief in het zweet geloop versus stranden voor zonnekloppen op rug of buik. Strandzones met risico op aanwezigheid van migranten (boxershorts en burkini toegelaten) of niet (enkel spannende zwembroekjes, bikini’s of monokini’s toegelaten). Zones met uitzicht op windmolens of zonder. Enzovoort.

Even snel tellen: deze combinaties alleen al leveren 2 tot de tiende macht aan strandzones op. Ofwel 1024 stukjes van een meter of 65. Met een miljoen wegwijzers om de badgasten naar het strand van hun voorkeuren te loodsen.

Ja, ik zie het al helemaal zitten. Dankzij U, mijnheer Blanpain, breekt er een gouden tijd in de wegwijzerij aan. Een hausse waar ik toch zeker een Bentley of 10 en een nieuwe helicopter van ga kunnen betalen. En een reisje of zo per maand naar een prachig en ongerept Thais of Caraïbisch strand…

Hoogachtend,
Glenn Janssens
AKA de Keizer van de Wegwijzer

Muziek verlicht de zeden

Of toch, de muziekvideo’s van tegenwoordig verlichten de zeden.

Soms naakt maar in het gezelschap van enige geïnspireerde censuurbalkjes – zoals in het nieuwe project van Norman Cook (herinner u Fat Boy Slim, The Housemartins…) genaamd The BPA – The Brighton Port Authority. Toe Jam, een verdomd aanstekelijke track, met zang van David – Talking Heads – Byrne.

Soms complêtement en ongegêneerd “artistiek verantwoord naakt” (omdat het verhaal van de video erom vroeg, omdat het verhaal van de video er zorgvuldig naar toe werd geschreven, of gewoon omdat de verkoopcijfers wat begonnen tegen te vallen) zoals het geval bij de Russische al-dan-niet-lesbische meisjes Lena Katina and Yulia Volkova van t.A.T.u. voor hun nieuwe single Beliy Plaschik (vertaald “witte jurk”, of net niet):

En soms gewoon 100% vrolijk zonder kleren – blote piemels en kutjes en al – zoals in de video voor “Gobbledigook“, de imposante eerste single uit het nieuwste, 4de album van het briljante Sigur Ròs dat de ongetwijfeld eveneens sexy titel “Med Sum I Eyrum Vid Spilum Endalaust” meedraagt.

Nu ja, grenzen zijn er om verlegd te worden – zie bijvoorbeeld ook recent de video’s voor N.E.R.D.’s nieuwste “Everyone Nose (all the girls standing in the line for the bathroom)” met beelden uit het café waar Tom Boonen geflikt werd – of de ultra-gewelddadige maar toch bangelijk knappe clip bij het nummer “Stress” van de Franse band Justice.

Ofwel is de crisis in de muziekindustrie nu al zo diep dat ze gewoon geen geld meer hebben om nog kleren voor de figuranten te betalen.
Dan is het misschien ook niet toevallig dat alledrie de blootvideo’s nostalgie naar de jaren zeventig uitstralen (“that seventies show”-achtig enthousiasme in Toe Jam van the BPA, “Walden”-achtige hippie-naaktloperij in “Gobbledigook van Sigur Ròs, en het betere IJzeren Gordijn militarisme in t.A.T.u.’s Beliy Plaschik), toen er wel nog geld met sloten werd verdiend.

Slapeloos bij volle maan

The moon above a lake of digital water

Volle maan
en ik kan de slaap niet vatten
Volle maan
op de daken krijsen katten
Volle maan
spiedt naar mij van verre
Jij wijkagent der sterren
Volle maan
’t Is volle maan

Zong Johan Verminnen ooit.

Gisteren was het weer zover. Woelen, draaien, keren, jeuk aan m’n rug, zuchten, kriebel aan de voet, volle blaas, te warm, te koud, ongemak, wilde gedachten, het kussen te zacht, vruchteloze ideeën voor blogposts, zand op de matras, even iets gaan drinken, drinken ligt op de maag, even kijken naar de belspeldel op VT4, terug proberen te slapen, woelen, draaien enzovoorts enzoverder. Kortom: ALLES BEHALVE SLAPEN!
Ik heb daar niet vaak last van, ben meer van het principe “neerliggen = als een blok inslapen”, maar er is een constante in die slapeloze nachten: als ik dan buiten kijk, is het altijd volle maan.

Ben ik de enige die daar last van heeft? Verstoort de volle maan een mens zijn slaappatroon? En waarom?
Eens zoeken op internet levert de Annelies Verbeke in mij materiaal in overvloed.

Van Oostenrijkse onderzoekers, die beweren dat er geen enkele invloed is van de volle maan op het al dan niet goed slapen.

Even though popular belief has long held that a full moon interferes with a good night’s sleep, Austrian scientists have shown that sleep patterns are not affected by the phases of the moon. In fact, just 8 percent of those surveyed had problems sleeping while there was a full moon, compared to 25 percent who said they had a particularly good night’s sleep on the night of a full moon. Good night, moon.

Van Zwitserse onderzoekers, die met evenveel verve het tegendeel beweren

Bij volle maan sliepen de proefpersonen gemiddeld 6 minuten korter dan bij halfvolle maan en 18 minuten korter dan bij nieuwe maan. Bij vrouwen was het effect iets groter dan bij mannen. Over de oorzaak laat de studie zich niet uit. Mogelijk speelt een gebrek aan duisternis een rol, maar het kan ook zijn dat bepaalde hormonen het ritme van de maan volgen.

Van een Hollandse verzekeraar die onderzocht welke volle maan mythes een kern van waarheid bevatten.

In de nacht van maandag 2 op dinsdag 3 april was het volle maan. REAAL onderzocht het gedrag van mensen, het aantal bevallingen, geweldsdelicten, inbraken en hondenbeten, de stijging of daling van de openingskoersen op de beurs, de alcoholconsumptie, het weer, slaapproblemen, en de hoeveelheid communicatie. Afgelopen nacht sliepen mensen minder lang: slechts 73% van de Nederlanders sliep 6 uur of meer, tegenover 83% in een willekeurige nacht. De beoordeling van de kwaliteit van de nachtrust is niet veranderd.

Van Technopolis dat veel van die invloeden toeschrijft aan self-fullfilling prophesies of andere oorzaken dan de maan, en van maaneffect op slaap niks heel laat:

Dieren die in de getijdenzone leven, zoals mosselen of strandpieren, hebben hun biologische ritmen aangepast aan de getijden, maar daar horen mensen niet bij. Rechtstreeks effect is er dus niet. Maar als u zonder gordijnen slaapt, kan het maanlicht natuurlijk wel in uw gezicht schijnen en u zo uit de slaap houden. Net zoals het licht van een straatlantaarn of een passerende auto.

Van mystici en romantici en horoscoopdames en wicca’s en dergelijke die de insomnia van de volle maan vereren:

Volle maan is de opwindendste maanfase. Veel mensen slapen dan slecht en in deze periode zijn slaapwandelaars actief. Sommige dieren zijn onrustig, honden blaffen soms de halve nacht. Kruiden en wortels die op deze dag worden opgegraven, hebben een bijzonder intensieve werking. Er worden meer kinderen geboren dan tijdens de overige maanfasen. Echter ook het aantal mensen dat naar de fles grijpt, bereikt dan een hoogtepunt. De voornaamste kenmerken van de volle maan zijn de grote emotionaliteit en voelbare onrust. De maan en de zon staan nu precies tegenover elkaar aan de hemel, zo ver mogelijk van elkaar verwijderd. Sommige mensen worden overvallen door een gevoel van verlatenheid en andere angsten, die niet per se uit hun huidige leven hoeven te stammen, maar ook in vorige levens kunnen zijn ontstaan.

Van meta-wetenschappers die literatuurstudies doen en vinden dat er eigenlijk geen enkel bewijs is van het effect van de maan op dit of dat gedrag

“My own opinion is that the case for full moon effects has not been made,” said Ivan Kelly, a Canadian psychologist at the University of Saskatchewan in Saskatoon, Saskatchewan. Kelly has published 15 papers on the topic and reviewed more than 50 others, including one that covered some 200 studies. He concludes that there is not strong evidence of an effect. “The studies are not consistent,” he said. “For every positive study, there is a negative study.

Een effect van de zwaartekracht op ons lichaam is het zeker niet: het effect van de planeet maan op een zo veraf gelegen 2 meter hoog lichaam is very very close to zero. En dan zou er ook bij nieuwe maan een effect moeten zijn.
Theoriën als zou de stand van de maan niet alleen op het water in de zeeën en oceanen effect hebben (eb en vloed weetuwel), maar ook op ons voor 90% uit water bestaande lichaam zijn dan ook apekool, larie en BS.

Meest waarschijnlijke verklaring voor die slapeloosheid op nachten met volle maan lijkt me dan ook psychologisch.
Als je een keer erg slecht slaapt, én dan merkt dat het volle maan is, sla je dat op als mogelijke verklaring voor je slechte slaap. Een volgende keer ben je dan ongerust of je wel goed gaat kunnen slapen. En door die ongerustheid kan je extra moeilijk in slaap geraken. En dan ben je de volgende keer nog ongeruster. Undsoweiter.

Dus, als ik van u was, ik zou voor die volle maan mijn slaap niet laten. Dus … snaveltjes dicht, en oogjes toe.

Balgevoel

Nieuws in Het Laatste Nieuws. Over het EK voetbal (alsof er ander nieuws is dezer dagen):

Malaise Mannschaft door spelersvrouwen

De tekst bij het artikel:

De Duitse pers heeft de oorlog verklaard aan de echtgenotes en lieven van de Mannschaft. Ze zouden te vaak in het hotel van Schweinsteiger & co gesignaleerd zijn waardoor de voetballers zich niet meer op de wedstrijd kunnen richten. Bovendien zou hun aanwezigheid, volgens ondermeer Bild, tot ruzie binnen het team leiden: vedette Michael Ballack ergert zich kapot aan zijn collega’s – Schweinsteiger, Klose, Gomez, Lehmann – die te veel tijd doorbrengen met hun partners.

Maar let u vooral op het illustratiemateriaal.

Lezers van de Het Laatste Nieuws-zusterpublicatie, kwaliteitskrant De Morgen, weten nochtans dat dat deze foto van bimbo’s in bodypaint niet getrokken is bij de uitgang van het hotel, of aan de spelersbus. Wel op een foto-event van een Duitse pornosite die Oostenrijk-Duitsland liet spelen op het strand door een tiental plaatselijke schoonheden. Een nog wat meer uitgeklede versie van het alom bejubelde EK Lingerie dus. Gewonnen met 10 potten van de Oostenrijkers tegen vijf voor de Duitsers.

2 mogelijkheden dus:
– ofwel zìjn de Duitse spelers effectief getrouwd met deze pornosterren en dugout-poezen. En dan hebben ze groot gelijk dat ze die vaak in hun hotel uitnodigen, om zich de finesses van het balgevoel te laten bijbrengen door die madammen.
– ofwel zijn ze er niet mee getrouwd, en dan moeten ze het bij hun thuis toch eens gaan uitleggen wat die bimbo’s daar deden.

Of zouden ze op HLN.be een al te enthousiaste foto-plaatser op de redactie hebben zitten die bij het lezen van “Duits” en “Vrouwen” geen verdere uitleg nodig had om het gepaste illustratiemateriaal uit zijn Top-of-mind tevoorschijn te toveren? Nee toch… ze zouden het niet durven.

Nu nog eens zien welke draai ze bij kwaliteitskrant De Standaard gaan vinden om deze uiterst relevante naaktvoetbal-non-event in hun kolommen of webpagina’s te kunnen opnemen. Even geduld nog, want daar hebben ze het voorlopig nog te druk met de playboy-bijdrage van Vlaams topmodel Anouk Lepere, de butler die seks had met prinses Di, of dames die hun ondergoed showen ter ere van Obama. Gelukkig houdt toch nog iemand het vaandel der kwaliteitspers nijver overeind in het moeras van het Bild-materiaal.

Baalt u ook een beetje van al dat balgevoel in de Vlaamse media dezer dagen?

En zou ik dat nu opsturen naar mediakritiek.be? Of zijn wagenwijd openstaande deuren die ingetrapt worden door een blote madam in een verftenue van de Duitse Mannschaft daarvoor toch net niet kwaliteitsvol en onderbouwdgenoeg?

Update, enkele dienstmededelingen voor Google-aangelanden: