De laatste ongecontacteerde stam op aarde

Grote opschudding in de kranten en televisieuitzendingen vandaag. Want er waren beelden opgedoken van een nog nooit eerder gecontacteerde stam indianen, ergens in het regenwoud op de grens tussen Peru en Brazilië.

Incredible pictures of one of Earth's last uncontacted tribes firing bows and arrows

Een citaat uit de Daily Mail, mocht u het verhaal gemist hebben:

Skin painted bright red, heads partially shaved, arrows drawn back in the longbows and aimed square at the aircraft buzzing overhead. The gesture is unmistakable: Stay Away.
Behind the two men stands another figure, possibly a woman, her stance also seemingly defiant. Her skin painted dark, nearly black.
The apparent aggression shown by these people is quite understandable. For they are members of one of Earth’s last uncontacted tribes, who live in the Envira region in the thick rainforest along the Brazilian-Peruvian frontier.
Thought never to have had any contact with the outside world, everything about these people is, and hopefully will remain, a mystery.

Nu, uit goede bron heb ik vernomen dat dit “mystery” toch wat moet bijgestuurd worden. Taalwetenschappers van de Universiteit van Ame Hoela zijn immers aan het werk gegaan met de geluidsopnames die werden gemaakt tijdens het overvliegen van deze ongerepte natuurmensen.
Na grondige analyse bleek dat er bij het afvuren van hun bogen en het gooien van speren naar het overvliegende vliegtuigje het volgende werd geroepen:

Wat ze zegden... Ga weg, we wilden subiet naar Sara en Thuis kijken, Jean-Marie Pfaff's tijdschrift moogt ge stoppen waar de zon nooit schijnt, Yanaïka en Stephanie verdienden echt wel Mijn restaurant te winnen ...

Mijn Restaurant: de uitslag

update:
Jelle en Micheline zijn de winnaars van Mijn Restaurant geworden
Verrassend, maar de Limburgers waren de voorbije dagen misschien te druk bezig met Oud-Rekem als dorp van het jaar te laten verkiezen om ook nog massaal voor Exquisa te stemmen. Kent het Limburg-gevoel dan toch zijn limieten? Het spannendste van de finale uitzending was misschien nog wel het kleedje van Rani, en de manier waarop ze een nipple slip wist te vermijden…

Die uitslag, eerlijk gezegd, kan me gestolen worden. Of roest aan mijn reet. Want – net nu de ontknoping nadert en het programma dus het allerspannendste zou moeten zijn – kan het me niet al te veel meer schelen of Yanaïka en Stephanie, dan wel Jelle en Micheline het gaan worden.

Sterk begonnen, maar gaandeweg toch heel wat minder sterk geworden, is mijn mening over dit programma.
In het begin viel het beslist op. Sterke casting, sterke settings, goeie jury. Maar de jury had niks te zeggen. Culinair werd ondergeschikt aan al de rest. De boeiende karakters van de deelnemers hielden het recht, maar het werd langzaamaan een sms-oproepfestijn van dertien in een dozijn. Elke week een beetje leger. Realityprogramma als een ander.
Met weinig inzet bovendien, want al snel bleek ook dat de afvallers geen bestaan in de goot boven het hoofd hangt, wel het vooruitzicht van overname van een goed draaiend restaurant met droompubliciteit.

Too bad…

Pietel’s ergernisrant over “televotingsucks” was meer dan terecht, zij het met een verkeerd gekozen vijand in de Limbabwanen. De vijand van een rechtvaardige uitslag zit niet in Hasselt, Genk of Sint-Truiden, de vijand zit in de hoofdkantoren van televisiezenders in Vilvoorde en de Reyerslaan. Waar steeds driftiger het hooglied van de melkkoe van de telecom wordt gezongen.
Als je het oordeel voorlegt aan het publiek, een keuze tussen Exquisa en Matizze, tussen Ishtar of Sandrine, tussen de Boekentoren of de Stroopfabriek, tussen Deurle of Oud-Rekem, dan is er geen uitslag de juiste of de foute. Dan is de uitslag de uitslag. Net als in de politiek.

Naar verluidt wordt er al ijverig gewerkt aan de opvolger, die zou gaan tussen mensen die een “bed & breakfast” willen opstarten. “Mijn B&B” of zo, met Francesca Vanthielen als zwaaister met het pepervat
Leuk. Kunnen we via SMS naar 3274 onze mening kwijt over wie volgens ons het lekkerste zachtgekookte eitje kookt of het schoonst het bed heeft opgedekt. 75 cent per bericht. Jihaa!

update: naam van dit nieuwe programma wordt “Wij zijn weg”, want de bed & breakfast wordt in het zonnige buitenland opgestart. Een kruising tussen “Mijn Restaurant” en “De Werf”, een ander programma dat Francesca Vanthielen presenteerde in 2004 en 2006 (Waar het lesbische koppel wél won. En waarvan de sponsor – ARB Woningbouw – ondertussen allang failliet is).

In Wij Zijn Weg volgen we vier koppels die op een romantische plek in het zuiden van Europa hun eigen bed&breakfast uit de grond proberen te stampen. Ook in dit format starten de deelnemers met een krot dat ze moeten omtoveren. Er worden plannen gemaakt voor de verbouwing en ze moeten soms een beroep doen op plaatselijke vaklui, die niet altijd hun afspraken nakomen. De koppels worden beoordeeld door een vakjury, het slechtst presterende duo valt af. Ook houden de leden van de geheime dorpsraad de deelnemers goed in de gaten. Hun stem telt even zwaar als die van de vakjury. Uiteindelijk bepaalt de dorpsraad wie de Bed and Breakfast wint.

Maak uw eigen Roomer

Op dit eigenste ogenblik staan de vlieren in bloem. De moment om er iets lekkers mee te doen.

Vlierbloesems

Gisteren gelezen bij AnneTanne, kruidendame par excellence: haar vlier-recepten. En er staat er toch wel eentje tussen dat ze niet kent. Ik, die AnneTanne nog iets kan leren, waar gaan we dat schrijven? Hieronder dus.

Vandaag in de Gentenaar, en dus ook op Gentblogt: Roomer, landbouwers in de Stad.

Een uit de hand gelopen hobby, noemen Jeroen en Maarten het zelf. Dat kun je wel zeggen. Van hun vlierbloesemdrankje Roomer gaan er jaarlijks 50.000 flessen de deur uit. “Wij beschouwen onszelf als stadslandbouwers.” Je kunt je het bijna niet voorstellen in de betonnen vlakte tussen de drukke Frère Orbanlaan en de Brusselsepoortstraat, maar vlakbij de stadsring, in de Krevelstraat, bots je op een uniek stukje natuur. Achter de met klimop begroeide gevel van huis nummer3, geurt het naar vlierbloemen. Niet verwonderlijk, het is de thuisbasis van het minibedrijfje Roomer. De broers Jeroen (33) en Maarten Michels (34) brouwen er een uniek vlierbloesemdrankje. Je kunt hun laboratorium nog het best vergelijken met een wijnhuis. Alleen zijn de druiven vervangen door vlierbloemen.

Roomer zal best uniek zijn, en ik gun die gasten een wereldheerschappij op het gebied van vlierbloesemaperitief met hun mooie flessen, maar wij maken hier al jaren iets dat er verdomd goed op lijkt.

Heeft u zin om zelf eens uw eigen vlierbloesemdrank te maken? Het is de moment, op dit eigenste ogenblik staan de vlieren in bloem.

Benodigdheden (voor twee à drie flessen van dit heerlijke goedje):

  • 25 trossen vlierbloesem (plukken op het moment dat de bloemetjes open zijn. Je mag het hele paraplutje plukken, u niet amuseren met de bloempjes afzonderlijk eraf te halen, slimmerik. Niet wassen, want dan spoel je de smaak weg!)
  • 3 citroenen (in schijfjes, de schil mag eraan)
  • 1 en een halve liter water (plat)
  • 1 en een halve kilo suiker
  • 100 gram citroenzuur (te krijgen bij uw apotheek)
  • gin

Basis van het drankje is een simpele vlierbloesemstroop.
Doe de trosjes vlierbloesem in een grote pot. Citroenzuur erover, citroenen in schijfjes erbij, suiker erover, en water erbij.
Laat dit 48 uur staan, maar roer het plakboeltje regelmatig eens om.
Na die twee dagen zeef je de vaste stof eruit door een doek (keukenhanddoek). Op die manier verdwijnen de bloemetjes, steeltjes en citroenen eruit, en hou je een lichtgele siroop over. Als er per ongeluk wat bloesems door de mazen van het net glippen, da’s geen erg…

Hier kan je nu twee dingen mee doen:
– limonade mee maken: een glas met een/derde van deze siroop, en de rest spuitwater does the trick. De siroop gaat gekoeld zeker een jaar mee.
– de Roomer-achtige aperitief mee maken.

Voor dat laatste doe je de helft siroop, de helft gin in een fles. Een paar dagen laten staan. En klaar.
Je drinkt het best aangelengd met water (plat, mild sprankelend of bruis).

Voor extra effect, doe het in een goedje in een afgedankte fles Roomer, en drinkt het uit hun mooie glazen, dan smaakt het eens zo lekker…

Tepelongelukjes

Ishtar's wardrobe malfunction

Traagheid is een zonde. Waaraan ik helaas lijd.
Zoals toen in de webstatistieken van vorige week opeens snuffelende surfers opdoken die vergeefs zochten naar de “ishtar nipple slip” of “belgium nipple incident“.
En ik me dan voorneem een post te schrijven over hoe wat Soetkin overkwam geen nipple slip was. Dat het hier op zijn best ging om een “wardrobe malfunction”, of een inzending voor het EK Lingerie (waar Ishtar wellicht ook kansloos zou zijn tegen de schone Oost-Europese oppositie of de op blote ventjes beluste gay-scene).
En hoe die post dan blijft liggen, en Ishtar allang en breed en dik verdiend uitgeschakeld is en zelfs de ondanks een hoog showgehalte zeer vervelende Eurovisiesongfestivalfinale allang voorbij.
En hoe zo de kans op nog eens wat blogborsten en de bijhorende push-up in de kijkcijfers dreigt verkeken…

Toch was de Louis-Paul Boon in mij al voldoende ver gevorderd, de veldresearch al intensief genoeg gebeurd, om u Fenomenale-feminatheek-gewijs een classificatie van nippleslips, of tepelongelukjes zo u wil, aan te bieden:

Fase 1: de overijverige décolleté – the cleavage peek
De grens tussen een spectaculaire décolleté en een nipple slip is uitermate dun. Zodra er echter een tepelhof of areola piept, is er officieel sprake van een nipple slip.
Een mooi voorbeeld, geleverd door Cameron Diaz:

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

Fase 2: inkijk langs boven – the downblouse
Interessante en indiscrete invalshoek die voorvalt op het moment dat los geklede dames zich wijden aan het oprapen van spullen, knuffelen van kinderen of andere laag-bij-de-grondse activiteiten.
Een voorbeeld u geleverd door Claire Danes:

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

Fase 3: de zijdelingse inkijk – the sideview
Meestal veroorzaakt door veel te ingewikkelde vestimentaire ambities.
Komt voor bij de besten, en wordt hier dus gedemonstreerd door Nathalie Portman:

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier<

Fase 4: de zijdelingse ontsnapping – the sideways escape
Anders dan bij de overijverige décolleté gebeurt de borstontsnapping bij dit vestimentair ongelukje niet in het midden, maar aan de zijkant.
Hier met verve gedemonstreerd door Paris Hilton:

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

Fase 5: met voorbedachte rade – the premeditated nipple slip
Meestal meer “boobage” te zien dan in fases één t/m vier, maar opgezet spel.
Het meest bekende voorbeeld uiteraard de gewilde/ongewilde nipple slip van Janet Jackson in de rust van de Amerikaanse Super Bowl.

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

Fase 6: tet complet – the full monty
Om de een of andere reden geraakt een volledige borst zichtbaar
Kan het gevolg zijn van een kledijmankementje (de wardrobe malfunction in het engels) zoals Sophie Marceau demonstreerde op de rode loper van Cannes, of het gevolg van een sabotage-actie, zoals hier gedemonstreerd door Courtney Cox en haar zoontje.

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

Fase 7: het dubbele ongeluk – the double nipple slip
Vrij zeldzaam, maar het gebeurt, zoals Kirstin Dunst hier bewijst met een onwillig topje van haar bikini. Ons advies: eerst passen, die dingen.

foto inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

Fase 8: Tieten als fashion statement – the runaway runway tits
Welk beter argument om textiel te verkopen, dan de afwezigheid van textiel op strategische plaatsen. Gezien de frequentie waarmee modellenborstjes (toch meestal niet van de grootste) aan kleding ontsnappen, is deze nippleslip dan ook geen gevolg van toeval.
Hier ten overvloede geshowd in een fashion-tv special:

video inmiddels verwijderd, ge vindt hem hier

fase 9: de monokini – the topless
Vanaf deze fase wordt het opnieuw moeilijk op van een nipple “slip” te spreken. In feite mag je in deze fase van geluk spreken als er überhaupt nog een slip in de buurt is. Om deze fase te bekijken begeeft u zich dan ook best richting strand als het warm is.

fase 10: de Britney Spears, de Pamela Anderson en de Pornoster.
Er over dus. Ver over.

Fases 1 tot en met 3 vind ik het leukste, omdat er daar voldoende voor de fantasie van de toeschouwer overblijft.
En u, geacht kennerspubliek?

Paniek in de Werchter Boutique

Wow, sterk staaltje paniekvoetbal ten huize Herman de Sherman.
Want wat landt er hier in de bus, een e-mail met de titel “WERCHTER BOUTIQUE: NU IN DE BESTE FORMULE”

Een nieuw festival is synoniem voor nieuwe wetten en geplogendheden. Dat is overduidelijk gebleken tijdens de voorbereidingen van Werchter Boutique. Onze jongste telg behoort tot de meest gewaagde festivalformules, zo blijkt. … Tijdens het schaven en vijlen stoten we op situaties die nog beter konden. Opgeteld hebben die punten tot een drastische beslissing geleid. We kiezen op alle vlakken voor de allerbeste oplossing. En nergens voor bijna beste. Werchter Boutique moet er staan vanaf het begin.

Lees: geen hond was geïnteresseerd in het festival. En geen kat kocht een ticket. En de rare vogels die wel wat interesse hadden, hadden bakken kritiek op de manier hoe we het aangepakt hadden.

Enkele maanden geleden klonk het nochtans trots:

De makers van de topmerken Rock Werchter en TW Classic stellen een nieuwe zomercollectie voor. Werchter Boutique is een kleurrijk en stijlvol eendagsfestival op maat van oud en jong en van groot en klein. Het festival presenteert haute couture tegen een scherpe prijs. De catalogus is gevarieerd, heeft een elegante snit en bestaat uit volgende beste materialen: Milow, Zornik, Tokio Hotel, Mick Hucknall, Crowded House, James Blunt, Santana en Doe Maar. Nieuw en belangrijk: Werchter Boutique is een lijn voor de hele familie….

Eerder een santeboetiek dan een boetiek dus. Zo eentje dat zes maanden na de feestelijke opening in vereffening gaat. Want tot nog toe hadden nog geen 10.000 mensen een ticket gekocht. Slecht voor de beurscijfers van Live Nation!
De laatste tijd gingen er dan ook volop geruchten in de rondte dat Werchter Boutique ging afgelast worden.
Maar de ijverige neringdoeners van Rock Werchter hebben er iets anders op gevonden. Want wat doet een boetiek in moeilijkheden? Sperperiode of niet … besparingen, verbouwingen en solden!

  • Weerbestendige kinderopvang“. Daarvoor valt de programmatie in de Pyramid Marquee weg. En er komt een kinderdorp in, met oplaasdingen, knutselmogelijkheid, weurkshops.
  • De affiche van Werchter Boutique is hertekend en volledig“. Van de al aangekondigde namen valt Anouk weg. Zij wordt toegevoegd aan het programma van Rock Werchter op zondag 6 juli. Lees: wilde niet komen voor zo weinig volk.
    Blijven over: “MILOW, ZORNIK, TOKIO HOTEL, HUCKNALL, CROWDED HOUSE, JAMES BLUNT, SANTANA, DOE MAAR”. Veel hoofdletter voor zo een programma! De laatste twee acts treden bovendien aan van 9 tot 11 en van half twaalf tot 1 uur. Hopelijk staan er in hun weerbestendige kinderopvang voldoende kinderbedjes…
  • “Nieuwe ticketprijs | compensatie voor early birds”. 40 euro in de plaats van 65 euri. Da’s solden met 38%.
    En de compensatie voor de early birds is dat ze een ander gratis mogen mee binnensmokkelen. Ook een manier om van de 10.000 verkochte tickets ineens 20.000 mensen op de wei te maken, en het geheel niet zo leeg te laten lijken. En nu nog 10.000 “late birds” vinden om de vooropgezette kaap van de 30.000 mensen te halen.

Mijn advies: nog even wachten om te kopen. Want om én Zornik, én Mick Hucknall, én Tokio Hotel én James Blunt op 13 juli te moeten uitzitten, zal er voor mij toch een korting van iets meer dan die 38% af moeten. Zoals 100% bijvoorbeeld. Tenzij ze beloven in het kinderdorp zoveel kinderlawaai te voorzien dat er daar niks van te horen valt…

All in all peins ik dat dit hele opzet een uitgekiende manier is van Herman Schueremans om terug in de volksgunst te komen. Want als hij eens op zijn bek gaat, is hij terug de underdog. En underdogs worden niet uitgefloten op Humo’s Pop Poll avond…

Zin in een triootje?

Geinige clip voor de Berlingo Trio dit (via Buzzing Bees):

Waarvoor hulde. Een commodity als een bestelwagentje al (g)rappend interessant maken. Cool vet en zo.
Next step voor de Berlingo: UrBnn – spreek uit Your BNN, of Urban. Een programma waar ik gisteren al zappend inplofte. Meermaals mijn ogen uitgewreven… Bekijk zeker eens de items over het Scheme15 (de clip van Justice, maar dan in Holland), Rotjoch gaat naar studentenfuif (giechel, giechel), of rapper Steen (“Kanker” zeggen als levenswijze). Vette shit man. Met de nadruk op shit. Jammer dat het seizoen gedaan is, anders kon ik me nu al voornemen er nooit meer te kijken…

Maar terug naar de Berlingo. Blijkens de website verbonden aan de clip zat in de opdracht blijkbaar ook om het wagentje in kwestie naast cool ook sexy te maken. Een schermschot:

Citroën Berlingo

Of ziet u niet wat ik zie, onder de film? Moet ik dringend aan de Rorschachtest of is dat een vrouwelijk reproductiestelsel, zo’n anatomische tekening van de vrouwelijke interne organen? Met de Berlingo’s als eierfabriekskes, met eileiders, cervixen, schede en al:

Citroën Berlingo = vulva

Dat zou het enthousiasme van de bouwvakkers voor een trio met dat ding natuurlijk helpen verklaren:

Ik zag je in mijn dromen, was op je aan het wachten
Nu sta je voor mijn deur, met 89 paardekrachten
vijtienhonderd zeuven en tachtig cc
Laat me in je rijen, alsjeblieft neem me mee.

Leve de Libelle

Ja, Dag Allemaal. Ik zou hier natuurlijk kunnen meeheulen met de bloggers in het bos, zo doen van “hoera hoera” omdat een blogster uit het Rijk der Vrouw meewerkt aan de nieuwe Story. Daar doe ik dus per definitie niet aan mee…
Liever rapporteer ik hier met enige Flair over mijn liefde voor Libelle.

Deze libelle meerbepaald:

Blauwe libelle

Of deze twee (allebei mannetjes, de wijfjes zijn een stuk bleker).

Waterjuffer

Libellen van het soort waterjuffer, en meer bepaald de “azuurwaterjuffer” (coenagrion puella).

Opgepast: niet te verwarren met de “watersnuffel” (Enallagma cyathigerum). Die er 99% hetzelfde uitziet, maar iets meer blauw dan zwart heeft in de plaats van iets meer zwart dan blauw. Maak die reusachtige fout alsjeblieft nooit… dat is zoals de nieuwe Dag Allemaal en Story verwarren.

En eigenlijk hadden hier foto’s moeten staan van de jonge waterhoentjes die dit weekend zijn uitgekomen (twee families met voorlopig elk twee zwarte kuikentjes op hoge poten). Maar daar zat geen publicatiewaardig materiaal tussen, helaas. Schuwe beesten…
Vandaar dat mijn lens dichterbij focuste op wat libellen.
Hopelijk draait een volgende poging beter uit, dan zitten er misschien ook al wilde eendjes bij (daar heb ik ook nog een nest van ontdekt op de oever van onze vijver). Dat houdt u dan nog tegoed.

Balegem = Utrecht

Emich maakt ons attent op een nieuwe feature bij Google. Als je als zoekterm twee stations ingeeft, ligt er een rechtstreekse link naar de website van de NMBS. Waar je meteen een overzicht krijgt van de eerstvolgende treinen die dat traject doen.
Prakties! Toch als de treinen rijden.

Helaas, helaas. Er moet wel nog wat geschaafd worden aan deze service. Geef je immers mijn dagelijkse reisroute in, namelijk Balegem-Dorp of Balegem-Zuid naar Brussel-Centraal, gaat Google serieus de mist in:

Balegem - Brussel-centraal

Utrecht-Centraal naar Brussel-Zuid? Pardon? Hoe komen ze daar bij? Balegem onbekend.
Dan hebben we hier in ons dorpje eens van iets veel, namelijk NMBS-stations.

Bij een query “Zottegem Brussel-Centraal”, het traject dat ik doe op dagen met goed weer (dan kan ik met mijn Vespa bollen), loopt het heel wat gesmeerder.
Want niet alleen wordt de correcte reisweg voorgesteld (dat werkt dus alleen met IC-stations), de eerste link is bovendien van een relevantie, je houdt het niet voor mogelijk:

Zottegem - Brussel-centraal

Waarvoor dank.

Als tegenprestatie leg ik hier graag de correcte links voor de query waar ze de mist in gingen: de uurregeling van de treinen tussen Balegem-Dorp en Brussel vindt je hier. Die tussen Balegem-Zuid en Brussel hier.

Stemmen ronselen

Wat ziet mijn lodderig oog in De Standaard vandaag:

Lijst Dedecker ronselt stemmen in Benidorm

Een delegatie van Lijst Dedecker (LDD) is een dag naar de Costa Blanca getrokken om campagne te voeren. Dat schrijft Gazet Van Antwerpen vrijdag. ‘Benidorm is het grootste rusthuis van Vlaanderen. Daar vallen veel stemmen te rapen’, aldus Vlaams parlementslid Jurgen Verstrepen.

Say no more. Mijn sollicitatiebrief richting Vlaamse Partijhoofdkwartieren vertrekt vandaag nog. Ik word stemmenronselaar.
Mijn plan ziet er zo uit:

  • Ik begin rustig aan de Azurenkust. Wat uitgeweken Vlamingen in de Provence en Saint-Tropez en omstreken opzoeken
  • Vervolgens begeef ik me naar Spanje. Want Spanje is meer dan Benidorm alleen. Torremolinos bijvoorbeeld.
  • Vandaar door naar Portugal. Naar ’t schijnt zitten er in de Algarve veel landgenoten
  • Daar neem ik het vliegtuig naar Argentinië. Zit er daar soms geen groot stemmenpotentieel bij Belgen met wit of zwart verleden?
  • Hop, naar de Caraïben. De all-in hotels van de Dominicaanse republiek eens prospecteren…
  • Niet versaagd, door naar Cuba. Ook de meer alternatieve Belgische toerist is namelijk een potentiële stem
  • Druk verder ronselend ga ik verder naar de States. De nationale parken en zo, Californië, New York, het zit er vol iPhone-toeristen.
  • Vervolgens zal ik onderzoeken of er veel stemmen te rapen vallen in Canada. Bij berenjagers en zo
  • Weer het vliegtuig op voor, naar Azië. Eens aan de mouw trekken van de sekstoeristen in Thailand, van de rugzaktoeristen in Vietnam en India., van de sporttoeristen op de Olympische spelen in Bejing.
  • Nieuw-Zeeland en Australië niet vergeten. Of er veel stemmen te ronselen zijn weet ik niet, maar ik wil het wel eens proberen
  • Voilà, en dan terug via Afrika (stemmen ronselen bij de ontwikkelingshelpers), het Midden-Oosten (stemmen ronselen bij UN-blauwhelmen), Turkije (stemmen ronselen bij de zonnekloppers) en Griekenland (stemmen ronselen op Lesbos) en ik sta hier terug.

Voilà.
Uw verkiezingsoverwinning bij de volgende volksraadpleging is verzekerd. ’t is voor de meest biedende.
Ik had gedacht aan een loon van een half miljoentje of zo per jaar.
Groen! of SP.a genieten mijn voorkeur, maar voor de nodige extra vliegtickets, huurauto’s en restaurant- en hotelkosten wil ik zelfs bezwaren tegen CD&V of VLD over het hoofd zien.
Bettina, Caroline, Mieke, Marianne of Bart, contacteer me voor al uw stemmenronselarij op dirk dot houbrechts monkeyschwanz gmail dot com.
Ik begin alvast te pakken.

Trapgrap

Moeder waarom bloggen wij?
In mijn geval, omdat ik de “koning van de trappenlol” of “keizer van de trapgrap” ben. Le Roi de l’esprit d’escalier, Der König vom Treppenwitz en de King of the staircase wit…

Ik verklaar mij nader met een recente anekdote:

Ik wandel vanmiddag door de straten van Brussel.
Ik passeer een duif.
Ze vliegt op. Rakelings langs het gezicht van een toeriste.
Ze schrikt, roept “Oh my God, that bird scared me“, met het soort vettig Amerikaans accent waar je een frietkot mee zou kunnen bevoorraden.
Haar compagnon had het niet gezien blijkbaar.
Dus roept ze tegen mij “Oh my God, did you see that bird?
Ik doe van “Uh-uh“.
En wandel verder.
En twee meter verder bedenk ik dat ik eigenlijk had moeten zeggen:
Lady, that was a mocking bird. Named so because it mocks your fear of it.“.
Perfecte repliek.
Maar te laat.

En dat is dus “l’esprit de l’escalier“. De briljante, gevatte of grappige repliek of grap die u invalt, als je al op de trap staat. Te laat dus. Als het moment voorbij is.
Ook bij de Duitsers een ingeburgerde term “Treppenwitz“, maar blijkbaar uitgevonden door Diderot (die van de Encyclopedie Humaine).

Lit. staircase wit; originally a witticism of Diderot in Paradoxe sur le Comédien (completed in 1778, published in 1830).
Diderot observed the tendency to think of a quick come-back only after it is too late to say it: one often thinks of a witty retort only when one is leaving an event, walking down a staircase (or stoop), with little other dialog to interrupt personal thoughts.
This expression dates from a time when the word esprit, which now means “spirit” or “mind”, meant more commonly “wit” (though mot d’esprit still means “witticism”).

Op mijn blog kan ik al eens kauwen en herkauwen voor ik iets neerschrijf, vandaar dat ik er heel af en toe in slaag hier iets grappigs neer te poten. Maar in real life?
Wat zou ik geven om ad rem te zijn…