Naar de botten

Net nog eens van tuinsafari gedaan. Het voordeel van een grote wilde tuin als de onze (4000m2 tuin, groententuin, huis, schapenwei en vijver + 2000 m2 bos) is dat er precies wel altijd iets te ontdekkenn is.
Weinig nieuwe bloemen sinds de vorige fotosafari met Pasen, des te meer botten. Al dat fris groen, ook een plezier om naar te kijken. Teer, maar toch vastbesloten en onstuitbaar.

Haagbeuk
Haagbeuk

20080331-_DSC1377
Een mij onbekende struik, met bijna gele blaadjes

Kersen in bot
Kersenboom, met spin

Brem
Brem

Zwarte bes
Zwarte bes

Remember the milk the wine…

Hier wordt ik goedgezind van. Vooruitgangsoptimistisch. Van dat de menselijke geest niet stil staat, en zelfs voor de simpelste problemen die ons nog resten ook simpele oplossingen weet te bedenken.

Neen, ik heb het hier niet over de onderbroekenaantrekker die in de eerste reeks van “De Bedenkers” met de prijs ging lopen (alhoewel iedereen die ondertussen van de speculaaspasta geproefd heeft beseft dat dat eigenlijk de terechte winnaar was geweest. Njammie!).

Wel over dit: tear-off tags on wine bottles. Een geperforeerd en niet-gelijmd gedeelte van een wijnetiket dat je kan afscheuren en meenemen. Zo heb je bij een volgend bezoek aan de wijnhandel of supermarkt meteen alle gegevens bij de hand om te checken of die of die wijn er voorradig is.

Wine Find

Een uitvinding waarvan je 5 seconden nadat je het voor het eerst gezien hebt denkt “waarom is niemand daar eerder opgekomen”.
Waarvan je binnen de 5 seconden beseft dat je het zeker gaat gebruiken.
Waarvan je meteen weet dat iedereen, elke producent waar ook ter wereld het vast en zeker gaat implementeren bij zijn volgende oogst (misschien met uizondering van de Mouton-Rotschilds van deze wereld, die zo ook wel herinnerd zullen worden).
En waarvan je nu, zelfs al heb je het nu alleen nog maar op een foto’tje op het internet gezien, je meteen bij de volgende fles wijn die op je tafel gaat belanden op zoek gaat gaan of het er al op staat.

En dan gaat bibi op zoek naar waar dat vandaan komt. To give credit where credit’s due.

Ik vond het via een Twitter bericht van @Crusty
Die verwees naar een blogartikel van Ben Terrett. Zonder bron.
Zeker al ouder dan Ben is deze vermelding: Remember the wine. Verwijst ook al naar Australische wijn.
Ook Wikipedia wijst al op deze innovatie, maar vermeldt geen bron in haar artikel over wine labels: “Wine labels have long been collected. This can turn into a full-fledged hobby, with collections organized by theme, country, or region. For others, saving labels may be part of maintaining a wine tasting-notes journal, or just simply to remember a particular wine. While labels were once easily steamed off, recent automatic bottling and labeling processes at wineries have led to the use of stronger glues. Removing these labels is often difficult and may result in considerable damage to the label. A recent, though by no means universal, innovation to bypass this problem is the use of bottles that come with the ability to tear off a small part of the label in order to remind the drinker of the name and bearing of the wine.
Nog ouder (6/2006), interview met wijnauteur Peter F. May.
Nog ouder (3/2002) over trends en toepassingen van wijnetiketten in de nichepublicatie “Label & Narrow web” wordt er verwezen naar “Wine Find feature from Collotype Labels: Easy-to- remember peel off panel“.
Aha, Collotype labels (Adelaide, Australië), vermeldt het inderdaad bij hun “innovations“: ze noemen het de “Wine Find ™ Removable Reminder”, met als subtitel “The silent sales person selling 24 hours a day.” Trademarked.

Iemand nog ouder? Is dit in België al gesignaleerd?

[Wijvenweek]: Wat mannen niet begrijpen

Het laatste loodje in de wijvenweek, want op zondag rustte God (m/v) en mag er gefreewheeld worden. Of ingehaald, want op zaterdag moest er ook nog gewerkt worden, en wel rond het thema “wat mannen niet begrijpen”.

Cool, want daar kan ik kort over zijn.
Niks.

Er is gewoon niks wat mannen niet begrijpen.

Voor elke lul die niks begrijpt van PMS, de maandelijkse moeilijke dagen of andere dameskwalen, is er wel een doctor in de gynaecologie die er de ins en de outs van kent.
Voor elke vrouw die niet begrijpt waarom Hij die tikkende tijdbom van een kinderwens niet hoort, is er wel een brave ziel met ballen vol goesting en spermatozoïden die er een moord voor zouden doen om nageslacht te verwekken.
Voor elke tooghanger die zijn houten kopt breekt over de vraag waarom vrouwen in godesnaam sàmen naar het toilet gaan, is er wel een socioloog die inziet dat daar ongedwongen geroddel en cosmetica-uitwisseling kan gebeuren.
Voor elke houten Klaas die niet snapt wat er leuk is aan het marteltuig genaamd dansvloer, is er wel een pèt-rick swei-zie of andere salsagod die het voor alle mannen verbrodt door wel te kunnen en dus willen dansen.

Kortom: mannen zijn met minstens 3 miljard.
En er zit er zeker eentje tussen die alles begrijpt dat jij wil dat hij zou begrijpen.

O, en voor ik het vergeet: er is dus ook niks dat vrouwen niet begrijpen.

Voor elke bitch die niet begrijpt dat mannen ook gevoelens hebben, is er wel een begrijpende met inlevingsvermogen dat haar eigen aura overstijgt.
Voor elke vrouw die niet snapt waarom mannen beesten zijn, jagers die moeilijk bij één vrouwtje kunnen blijven, is er wel eentje die even hard geniet van het gaan als van het komen van haar nieuwe prooi.
Voor elke ongevoelige die niet snapt waarom mannen als ze ziek zijn ook altijd doodziek zijn, is er wel een Florence Nightingale met een zachte hand en zoete woordjes.
Voor elke vrouw die denkt dat ze goed communiceert door mysterieus en dubbelzinnig te zijn, van haar nee’s een misschien maakt, van haar ja’s een zucht en van haar misschiens een verplichting, is er ergens wel eentje die ook zegt wat ze bedoelt.
Voor elke vrouw die niet begrijpt waarom Hij zo weinig complimentjes uitdeelt en vliegend eczeem krijgt van het moeten uitspreken van evidenties als “en ik hou ook van jou, schat”, is er wel eentje dat aan al die kleffe onzin geen nood heeft en genoeg heeft aan een blik in zijn ogen, een aai, een lach.

Kortom: vrouwen zijn met minstens even veel.
En er zit er zeker eentje tussen die alles begrijpt dat jij wil dat zij zou begrijpen.

Om maar te zeggen dat man-vrouw-stereotiepen er zijn om verbrand te worden op een immens groot vreugdevuur.
En zo leefden we allemaal samen. Potjes en dekseltjes (en potjes en potjes en zo natuurlijk ook). Lang en gelukkig.
En toen kwam er een zwijntje met een lange snuit, en was het wijvenweekje uit.

[Wijvenweek]: Kinderen

Vandaag luidt het opgelegde thema in de wijvenweek – waaraan deze jongen op vrijwillige basis meedoet om het wijf in zijn lijf ook eens een verzetje te gunnen, niet om zijn seksegenoten te verraden – : “Kinderen”.

Cool, want daar kan ik kort over zijn.

Twee. Zoveel kinderen heb ik hier rondlopen. Eentje van drie jaar – luistert naar de naam Daantje – en eentje van één en een sjiek – luistert in het geheel niet naar de naam Maudje.

Vermits ik er een post over moest plegen, heb ik dit stel kinderen vandaag eens oplettend geobserveerd. En het zal u misschien verbazen, maar ik kan niet anders dan mijn teleurstelling rapporteren.
Kinderen zijn namelijk:

  • niet in staat tot het invullen van het kruiswoordraadsel van The Times. Zelfs de sudoku was precies te hoog gegrepen;
  • slechts in 50% van de gevallen in staat hun gevoeg proper op een toilet te doen. De andere helft piest, poept en kakt zonder verpinken in een gewatteerd broekje;
  • soms tamelijk kinderachtig;
  • lui. Eentje van de twee sliep van 13:00 tot 18:15. Alhoewel ik ambtenaar ben, ’t zou op mijn werk niet waar zijn;
  • bovenmatig geïnteresseerd in pulpcultuur als TinkyWinky, Lala, Bumba, Musti, Po, Dipsy en Hopla;
  • teleurstellend klein. In vergelijking met de gemiddelde volwassene lijken ze te lijden aan dwerggroei
  • niet geïnteresseerd in het lezen van klassieke literatuur (enkel simplistische brol met prentjes in draagt hun goedkeuring weg);
  • goedgelovig op het lachwekkende af: ze vertellen zonder ironie dat een hoop geverfde eieren hen bezorgd werd door de paashaas (volgens Snopes toch duidelijk een urban legend);
  • onverbeterlijke smekkers en kruimelaars. En voedselweigeraars van alles wat niet op een koek lijkt;
  • niet capabel tot het op piano spelen van Eine Kleine Nachtmusik. Enkele atonale composities van Cage of Stockhausen behoren precies wel tot de mogelijkheden;
  • bijzonder onhandig: van de helft van de dingen waar ze opkruipen, donderen ze een minuut later dubbel zo snel weer af;
  • druk als een Londens metrostation op het spitsuur, zelfs al bevinden ze zich in het landerige Balegem op een druilerige dag in de paasvakantie;
  • vermoeiend jong;

Kortom. Kinderen zijn fel overroepen. Bezint eer ge er aan begint, dames.

Met Ann Lemmens in de sauna

Lost in Tokyo

Opschudding in BV-land, wordt vandaag gerapporteerd in “Mensenlief”, de dagelijkse portie smeuïge roddels in de voor de rest nog redelijk kwaliteitsvolle krant De Morgen. Ann Lemmens – voorheen TMF-VJ, huidig Lost-in-Tokyo presentatrice, miss Nailpin en all-round tâche de beauté – zou namelijk “woest” zijn. Op een internetforum zou er een onwaarheid over haar geschreven zijn. Oeioei, komt dat tegen.

Op een internetforum schreef een snoodaard dat hij ons Ann in de sauna had gezien. “Je kunt haar navelpiercing niet zien door haar hangtieten,” aldus de geschokte getuige. “Ongelooflijk”, briest Ann in Tv-Familie deze week. “Zoveel leugens en ik kan er niks tegen beginnen. Ik ga immers nooit naar de sauna, want ik krijg daar migraine van”.

Enig speurwerk leert dat het enkel hierover kan gaan. Een commentaar van ene Hephaistos op intertet.org. Die er over An Lemmens de gevleugelde woorden spreekt: “‘k ben die al tegengekomen in de sauna, moet wel zeggen als ze een navelpiercing had was die goe verstopt achter de melkfabriek.

Wie vertelt er nu leugens? Hephaistos (Griekse god van de technologie, ambachtslui, smeden, beeldhouwers, metalen, metallurgie én het vuur) of Miss Lemmens (Vlaamse godin van Nailpin)? “Ik ga immers nooit naar de sauna, want ik krijg daar migraine van” is immers niet meteen overtuigend bewijs. Want hoe weet mevrouw dat ze er migraine van krijgt, tenzij ze ooit in de sauna is geweest? Wellicht zelfs meerdere malen, want anders heb je niet genoeg empirisch materiaal om een vast oorzakelijk verband te leggen tussen het nemen van een sauna en het krijgen van schele hoofdpijn. En als de heer Hephaistos een van die keren net in de buurt was, zou het dus toch kunnen.

Mevrouw Lemmens is bovendien selectief in haar verontwaardiging, want over de andere reacties aldaar, zoals ene gangsta123 die zegt “tis toch een hete ze buite al die piercings in eur gezicht ma voor de rest” of DMNick “gats die eeft tettn man. ma 4 piercings in aar face das wa teveel” of al de rest die reageert met “Lekkerrrr wijf” valt er precies minder te klagen.

Enig verder speurwerk op het internet levert bovendien nog ammunitie voor de Heer Hephaistos zijn stelling. Eenmaal slechts is Ann Lemmens topless gegaan, en bij die gelegenheid – op tape vastgelegd voor TMF en te bewonderen op GarageTV – had ze duidelijk steun nodig. Ze had er zelfs personeel voor ingehuurd, ge moet niet vragen…

***

Geheel by the way, nu we toch over Ann Lemmens en haar programma “Lost in Tokyo” bezig zijn. Kan er iemand mij uitleggen waar precies de link zit met Lost in Translation? Behalve die “Lost in” in de titel?

Het programma wordt op 2BE (het vroegere Kanaal Twee) immers omschreven als:

Lost In Tokyo is gebaseerd op de film Lost In Translation waarin hoofdrolspeler Bill Murray af te rekenen krijgt met heel wat culturele en communicatieve misverstanden en met een toenemende vervreemding van zijn nieuwe werkomgeving: Tokyo.
Lost in Tokyo is een reality-programma waarin we 12 Vlaamse kandidaten op een eigenzinnige en spannende manier laten kennismaken met Tokio, een stad met 12 miljoen inwoners en een nieuwe trendy hot spot. Presentatrice An Lemmens begeleidt de deelnemers tijdens hun avontuur door deze urban jungle. Die 12 kandidaten hebben zich ingeschreven voor een televisie-avontuur, maar ze wisten niet naar welk continent hen dat zou leiden. Al in de eerste aflevering krijgen de deelnemers een grote cultuurschok te verwerken. De 12 worden geconfronteerd met onthutsende zaken die bij ons helemaal niet door de beugel kunnen of zelfs bij wet verboden zijn.
Elk van de 10 afleveringen van Lost In Tokyo is opgebouwd rond een ander centraal thema: entertainment in Japan, bizar eten, spectaculaire kookkunst, martial arts, enz. Op die manier wordt telkens een nieuwe kant van het leven in de Japanse hoofdstad belicht.
Het einddoel van iedere deelnemer aan Lost In Tokyo is om zo lang mogelijk in Tokio te blijven en uiteindelijk met de hoofdprijs van 4.000.000 yen (25.000 euro) naar huis te vertrekken.

Mij lijkt het eerder gebaseerd op een kruising tussen deze website, en eender welk ander reality tv-programma van de afgelopen 10 jaar.

***

En geheel by the byway, nu we toch over Lost in Translation (film van Sofia Coppola uit 2003) bezig zijn. Weet jij wat er gefluisterd wordt tijdens de prachtige slotscène tussen Bill Murray en Scarlett Johansson? Deze slimme denkt het uitgevogeld te hebben:

En dan zet The Jesus en Mary Chain de aftiteling in met hun machtige fuzzgitaar. Schoon hé.

Maak je eigen “Fitna, de film”

Wil je ook wat controverse veroorzaken? Van je doen spreken? Wereldwijd bekend worden?
Geert Wilders, nederlands politicus, deed je voor hoe makkelijk dat wel kan.
Komaan Vlaams Belang. Komaan Jean-Marie Dedecker. Laat je niet pramen…

Benodigdheden voor je eigen “Fitna, the movie”.

  • Een portie slechte wil
  • Een selectief zicht op een vreemde cultuur
  • Een grote boog rondom elke nuancering
  • Een vergrootglas voor het uitvergroten van extremen
  • YouTube voor wat videomateriaal
    Vergeet zeker niet deze op te nemen:

  • Powerpoint om wat koran-teksten knullig op het scherm te toveren (Al Gore is begonnen, sindsdien mag een powerpoint-presentatie “film” genoemd worden).
  • Wat gebrek aan historisch besef om koran-verzen te kaderen in hun tijd
  • Sound Effects for the Hobby Film Maker, vol 3., CD1, track 22: “The Tearing of the Piece of Paper”
  • Een abonnement op een persknipseldienst, of een scanner, om wat lukrake krantekoppen te knipselen
  • En natuurlijk, een Deense cartoon
  • Mixen met wat bange-blanke-man xenofobie, angst voor het vreemde en enkele sluimerende historische connotaties uit de tijd van de kruistochten.
  • Een streepje klassieke muziek eronder

Samenklutsen.
Wat geruchten verspreiden over hoe radicaal uw film wel gaat zijn (en ondertussen met uw advocaat/bodyguard bespreken wat je er best uitlaat).
De nederlandse regering en de geschreven pers uw promotie laten doen, lang voor de film eigenlijk uitkomt.
Enkele heethoofden die aan een half woord genoeg hebben om een bedreiging van de islam te zien uw promotie laten doen.
Verspreiden via het internet (Hij zette het op Liveleak, waar de film inmiddels werd verwijderd, na doodsbedreigingen aan het personeel. De behulpzame internetgemeenschap nam het daarna van hem over via Rapidshare, torrent-sites …).
En voil�. 3 miljoen hits op een dag.

Easy as pie. Nogal een effect van iets dat naar schatting 2 uur en een kwartier werk is.
En zo komen we allemaal weer een stukje dichter bij elkaar. Dankzij Wilders en Co heerst er sinds vandaag alweer heel wat meer begrip tussen mensen. Wordt het makkelijker met de moslimgemeenschap in gesprek te gaan. Minder kans op oorlog. Vrede. Veiligheid. Brotherhood of man.

[Wijvenweek]: Huishouden

Aw. Deelname aan Wijvenweek als andersgeslachtige is niet geheel zonder risico’s. Zo word ik hier in mijn eigen comments nu al een “tof wijf” genoemd. Swellegant!

De opdracht voor vandaag luidt: “het huishouden”.
Cool. Daar kan ik kort over zijn.

Want het huishouden, dat is zowat het saaiste dat er bestaat op deze monotone aardkloot. Saaier dan een grap van Geert Hoste over prins Filip, herhaald door Raf Coppens het jaar nadien, en dan naverteld door Nigel Willams in Volt. Zo saai.
Of wacht. Er is nog één ding saaier: schrijven over je huishouden.
Of wacht. Er is nòg een ding saaier dan dat: lezen van andermans schrijfsels over het huishouden.

Huishouden, da’s – in my humble opinion – iets voor huishoudsters (m/v).
En een huishoudster, dat kunnen wij – twee werkende universitairen op universitair niveau – ons niet veroorloven.
Wij werken immers allebei vrijwillig en goed verdeeld slechts 3 dagen op 7. Omdat we kinderen geproduceerd hebben, die wij graag zouden zien opgroeien in plaats van er over te leren in een heen- en weerschriftje van de onthaalmoeder of het oudercontact in de school.
Voor ons dus geen strijkwinkels, poetsvrouwen of thuisbezorgde boodschappen. Wij hebben gekozen voor het halftijdse ploetermoederschap, en het halftijds ploetervaderschap.
Met een huishouden dat we tussen het kindergewoel ternauwernood rechthouden. Achter de feiten aan. Opkuisend waar het te gortig wordt. Opruimend waar er levensgevaar dreigt. Opplooiend waar de stapels het plafond dreigen te bereiken.
Huishouden met tegenzin, want het houdt ons af van een huis uitbouwen. Het houdt ons uit de tuin, vijver en bos die er in onze dromen al in alle groene glorie staan. Het houdt ons van onze “boven” in hout, gyproc en verf te maken tot iets dat lijkt op het plan. Het houdt ons af van het speeltuig dat we willen maken, van onze sauna af te werken, van onze keuken te verven, onze badkamer te vernieuwen, van te spelen, te shoppen, te niksen, te slapen…
Huishouden heeft dus meer gemeen met “hell” dan de beginletter alleen.

Valt er ondertussen iets te leren uit de post van de andere “wijven” over hun huishouden? Welzeker:
1a. Blogster Smiley vraagt zich af hoe haar vrouwelijke medeblogsters het in hemelsnaam doen: de tijd vinden om te bloggen.
1b. Zowat alle vrouwelijke blogsters bekennen vandaag ootmoedig dat ze een huishouden van Jan Steen hebben: chaos alom, slordigheid troef, vuile vloeren, stof overal, ruzie over vuilbakken, etensresten, geen zin in koken, een strijk van weken. Zij die niet klagen, komen ermee klaar dankzij zoemende hulpstukken … Pijnlijk leesvoer.
1 en 1 = 2. Madammen die bloggen zijn dus slecht in ’t huishouden. Niet toevallig, maar OMDAT ze bloggen.
Levensles: wil je dat je was gedaan is, de strijk aan de kant, de kattebak verschoond, de kindjes proper, de vaat spic en span, de badkamer blinkend, de sokken in paartjes … check dan eerst of ze geen blog heeft, voor je afspreekt.

[Wijvenweek]: De ideale man

Dat van dat shoppen heb ik wegens acute én chronische shopallergie even aan de kant gelaten.

De opdracht vandaag in de “wijvenweek” luidt: “de ideale man”.
Cool. Daar kan ik kort over zijn.

Want ik ken hem niet.
’t Is te zeggen.
Ik ben hem niet.
Want als ik het was, dan was ik niet mij.

Dan was ik altijd lief. En nooit boos. Dan gaf ik nooit kritiek. Niet geërgerd over kleinigheden en pietlutten. Steeds zen.
Dan was ik altijd handig. Nooit vloekend op een krom geslagen nagel. Niet twijfelend aan het gereedschap.
Dan kookte ik als een chef. Sloeg ik niet in paniek zodra er meer dan 2 dingen tegelijk op het vuur staan. Probeerde ik alle dagen nieuwe dingen uit.
Dan beminde ik als een God. Had ik de ideale penis in real life, niet alleen in Google-zoekresultaten. Wist ik ook na 50 jaar met dezelfde vrouw avond na avond nog te verrassen met een nieuwe versie van het beest met de twee ruggen. Kwam, en deed ik komen, en steeds op het meest perfecte moment.
Dan was ik clean als een pas met Mr. Proper gepoetste badkamertegel. Dan stonken mijn sokken niet. Dan waste ik al mijn onderdelen bij het minste onaangename luchtje. Dan liet ik geen winden, laat staan boeren. Dan was ik altijd presentabel. Ook als ik net uit mijn bed kom. Of net in de tuin gewerkt heb.
Dan was ik sociaal als een roddeltante. Geen angszweet bij de gedachte aan bezoek. Dan was ik een spraakwaterval.
Dan was ik gro(o)t(er). Recht. In plaats van dat magere, kromme lijf van mij. Had ik spierbundels, wasbordje, the lot.
Dan speelde ik muziek voor jou. In plaats van er alleen naar te luisteren.
Dan schreef ik je gedichten. Vereeuwigde je op doek. In plaats van dat alleen in mijn dromen te doen.
Dan wist ik op alles een antwoord. Zeker op de vraag “komt alles goed?”

Aan gebreken dus geen gebrek (voeding voor de stelling van Els ““mannen en vrouwen verschillen amper, maar we willen het niet toegeven””).
En toch en toch.
Dan was ik niet mij. En ik hou wel van mij te zijn. En sinds er iemand (the one we refer to as “mijn madam” dus) van mij houdt , des te meer.

[Wijvenweek]: Mijn Wijflijf

Ontboezemingen in het kader van wijvenweek. Niet aan te ontsnappen. “If you can’t join them, read them”, is een reactie. “If you can’t join them, do it anyway” een andere.
En vermits ik mij gisteren al afvroeg waarom een wijvenweek tot mannen beperkt zou moeten blijven en Ilse uitnodigde de daad bij het woord te voegen… mijn 5 cent. Gratis voor niks.

“Mijn wijflijf” is de opdracht van dag 1.
Cool, daar kan ik kort over zijn.

1 uur. Zoiets. Zolang is mijn lijf een wijflijf geweest.
De andere 39 jaren en x dagen is het bij man-zijn gebleven, maar in 1984, op het feest van de Genkse jongenschiro was ik een vrouwtje.
Een hoertje meer bepaald.
Elke leeftijdsgroep van de chiro moest een podiumact doen. Wij (Jan Colla was erbij – nu journalist bij Het Belang van Limburg – en Dirk Knaeps – later muzikant, o.m. bij Arbeid Adelt – de rest weet ik niet meer) hadden een geweldige sketch bedacht. Fan-fucking-tastisch van intellectueel niveau, professionele uitvoering en hoogstaande humor. Goed dat de Comedy Cup toen nog niet bestond, we zouden hem anders zeker gewonnen hebben. Ook goed dat Youtube toen nog niet bestond, anders zou ik mij nu wellicht diep schamen:

Cue T.C.Matic. “Putain, putain“. Luid!
Gordijn gaat open.
Hoertje (ik dus) staat op het podium.
Been uitdagend op stoel.
Zwarte netkous.
Jarretel.
Vurig rood kleedje. Kort.
Man 1 passeert, keurt de vleeswaren. Likkebaardt. Doet in mime van hoeveel dat moet kosten. Druipt af.
Man 2 passeert. Gechoqueerd van al dat bloot. Schuddebolt van “nee, nee, hoe is het mogelijk, de zeden van tegenwoordig”. Af.
Man 3 passeert. Lijkt geïnteresseerd. Doet een bod. Ze onderhandelen. Meer. Minder. Komen tot een vergelijk. Hij betaalt. En vertrekt, neemt de stoel mee.
Zij blijft verbaasd achter.
Fade muziek.
Gordijn dicht.

Afijn. Wij genoten van de verbaasde blikken van het verzameld publiek (in feite zaten wij maar in de Chiro om met de Chiro te lachen).
In de coulissen. Ik nog in mijn meisjeskleren.
Een slungel komt naar me toe. Vraagt: ben jij van de meisjeschiro? En van welke? En hou oud ik ben? En of ik iets wil drinken van hem. Kwijl, kwijl.
“Touche” begod, na een half uur vrouwzijn.
Proestend – wellicht giechelend als een bakvis in zijn ogen – af.
10 minuten daarna, terug in mijn jongenskleren, het drankje gaan halen. De teleurstelling in die ogen!
Iemand een blauwtje laten lopen, in plaats van het te krijgen: dat is de kracht van een vrouwenlijf, zelfs van een mannenlijf in een jurkje, instant.

Ondanks dit “succes” heb ik mij later nooit in de verleiding gevoeld om mijn manlijf in een wijvenlijf te transformeren. Vrouwenkleren aan te trekken. Nooit aandrang gevoeld om te travestieten (of hoe zet je dat in een werkwoord?), laat staan de oljsterse voil jannet uit te hangen. Niks voor mij. Vrouwen trekken teveel aandacht. Zuigen ogen naar zich toe. Hun lijven zijn er om te bewonderen, aan te raken, te strelen, te beminnen, in te kruipen… niet om te imiteren.

En ook niet om onder ongenadig neonlicht te analyseren en masochistisch te zelfbekritiseren, zoals gisteren gebeurde. 70 vrouwen die als ze horen over “mijn wijflijf” prompt in een schrijfkramp schieten en onderdelen waar ze ongelukkig mee zijn beginnen op te sommen aan een tempo waarbij zelfs een autist schichtig van zou worden.

Vermist

Vanaf vanavond elke dinsdag op VT4 eindelijk terecht: Vermist.

Vermist

Een nieuwe politieserie, dit keer over de Cel Vermiste Personen. Een team dat in geval van een “onrustwekkende verdwijning” zo snel mogelijk alle sporen oppikt en achter de feiten aanholt. In werkelijkheid is dit een ondersteunende cel binnen de Politiediensten, hier werd hun rol in het scenario “om dramatische redenen” uitgebreid tot een eerstelijnsdienst, die ook verhoren en het politieonderzoek voor haar rekening neemt.
Via Prime heb ik al hier en daar een aflevering mee kunnen pikken, and I like what I saw: compact, gebald, niet teveel “truut”. Gemonteerd met veel vaart. Dichter bij CSI dan bij Witse… Eerder “De zaak Alzheimer” dan Flikken. De lange piloot en een paar afleveringen geregisseerd door Jan Verheyen.
Minder vermoeid dan Flikken, maar zal wellicht wel met een miljoen kijkers minder moeten doen: niet op de magische zondagavond, niet op één …

Het stikt bovendien van de goeie acteurs. De vaste cast van de Cel Vermiste Personen:

  • de onvermijdelijke Koen de Bouw als Walter Sibelius
  • de als altijd cool-verleidelijke Joke Devynck (Flikken, Cataract, Sara…) als Tine Peeters
  • een jolige Stan van Samang (steracteur sterartiest, ‘Kevin’ in Wittekerke, Windkracht 10
  • een lieve Cathérine Kools (het buurmeisje in Vaneigens of de video “Wrong” van Novastar, ‘Lotte’ in Wittekerke) speelt Milly Lacroix
  • een stoere Kevin Janssens (Koning van de Wereld, Windkracht 10…) als Nick Bulens

Doorgaan met het lezen van “Vermist”