De Gravensteengrap

Veel te lang uitgesponnen politieke grappen rond separatisme, in Gent kunnen ze er niet genoeg van krijgen.

Eerst was er de N-GA (de Nieuw-Gentse Alliantie) die de nieuwjaarsreceptie van de stroppen opvrolijkte met haar “Gent Onafhankelijk” spandoeken (revolutie gepland op 30 maart) en de reacties van geviseerde West-Vlamingen en G-plus, beweging voor een eensgezind Gent. Maar dat was allemaal maar om te lachen, right (de eerste uitgescholden West-Vlamingen zijn anders ondertussen wel al gesignaleerd).

En gisteren dook er in de pers de “Gravensteengroep” op – een 20-tal overwegend linkse intellectuelen die een manifest schreven “verontrust door het feit dat in de recente discussies over de staatshervorming de indruk wordt gewekt dat redelijke en rechtvaardige Vlaamse eisen telkens weer met (extreem-)rechts gedachtegoed worden geassocieerd”.

Volgens hen kan een Vlaamse strijd een linkse strijd zijn.

Waarna ze elk argument in die richting zorgvuldig uit de weg gaan, en een aantal vijandbeelden aka clichés over de Belgische geschiedenis, Franstalige politici, “cultuurimperialisme, ongezond parasitisme, en verborgen partijpolitieke agenda’s” en dies meer opsommen, en het geheel kruiden met wat loze dreigementen “noodgedwongen moeten we dan de nodige stappen zetten om de regio’s als onafhankelijke staten deel te laten uitmaken van de Europese Unie”. Chapeau!

Een pareltje uit het Gravensteenmanifest: “Dat een flink deel van de Vlaamse culturele wereld de intellectuele moed mist om deze analyse te maken, is onbegrijpelijk. Dat ze zich, samen met de oude Belgische elites, vastklampt aan een Belgische status-quo, is onaanvaardbaar. Dit zelfverklaard ‘progressief Vlaanderen’ stelt zich behoudsgezind op en dreigt de trein van de geschiedenis te missen.“. Wie niet met ons is, is een nul dus.

Zeer democratisch besluiten ze ook met “wie een hervorming in deze democratische zin afwijst, pleit in feite voor de ontbinding van die staat. (…) Met onze Franstalige vrienden als het kan, zonder hen als het moet. Meer autonomie zal eenieder tot voordeel strekken.” (ook hier weer, zonder één zinnig argument waarom dit zo zou zijn).

Applaus op de Vlaams Belang-banken, natuurlijk.

Gelukkig zijn er dus nog Vlaamse intellectuelen!
Etienne Vermeersch, Frans-Jos Verdoodt, Piet Van Eeckhaut, Jef Turf, Bart Staes, Jean-Pierre Rondas, Yves Panneels, Ludo Abicht, Eric Defoort…
En Dirk Denoyelle (stemmenimitator) en Jan Verheyen.
Die blijkbaar de pen vasthielden.

De perfecte openingsdans

Een van de lastigste knopen die een jong koppel moet doorhakken bij de organisatie van een huwelijk, is ongetwijfeld het vinden van de perfecte openingsdans. Niet te klef, allebei moeten ze het fantastisch vinden, je moet erop kunnen slowen, de schoonmoeder moet er op kunnen slowen enz… enz…

Volgens ’t internet is de keuze die het vaakst gemaakt worden nochtans “gene vette”:

Zo bevat volgens bruidsplaza.nl deze kleffe lijst de meest gekozen openingsdansen:

  • I cross my heart – George Strait
  • I swear – John M. Montgomery / All 4 One
  • I can love you like that – John M. Montgomery
  • I’ll be there – Mariah Carey
  • (Everything I do) I do it for you – Brian Adams
  • Don’t know much – Linda Ronstant & Aaron Neville
  • All my life – Neville
  • Unchained melody – Righteous Brothers
  • A whole new world – Peabo Bryson & Regina Belle
  • No ordinary love – Sade
  • Here and now – Luther Vandross
  • Can I have this dance? – Ann Murray
  • When you say nothing at all – Allison Krauss
  • On bent knees – Boyz II Men
  • Tonight I celebrate my love – Roberta Flack & Peabo Bryson

Volgens de Standaard gequote op deze blog zijn dit de 10 populairste openingsdansen:

  • Unchained melody – The Righteous Brothers
  • Nothing else matters – Metallica
  • Up where we belong – Joe Cocker
  • Can you feel the love tonight – Elton John
  • I don’t want to miss a thing – Aerosmith
  • Du – Peter Maffay
  • Always – Bon Jovi
  • Angels – Robbie Williams
  • Perfect day – Lou Reed
  • Everything I do – Bryan Adams

Perfecte trouwdag punt nl houdt het dan weer op:

  • I do, I do, I do – Abba
  • Have I told you lately – Van Morrison
  • This is the moment – Rene Froger

Gelukkig is er beterschap op komst.
Van over de Atlantische oceaan komt er immers een trend aangewaaid: de spectaculaire en verrassende openingsdans. Kijk maar eens naar deze twee voorbeelden op YouTube. Allebei beginnen ze traditioneel en braaf, maar daarna wordt het leuk:

De tijden van tegelschuifelen zijn duidelijk voorbij.
Zou u zich aan zo’n showke wagen? Wat is voor u de perfecte openingsdans?

Wie wordt de man van Natalia?

Sedert jaar en dag zit er in mijn mailbox elke morgen een handig overzicht van de krantenkoppen in de Belgische pers, verzorgd door Kranten.com.

Gazet van Antwerpen en Belang van Limburg – behorend tot dezelfde Persgroep en met een sterk op elkaar gelijkende website – hebben meestal dezelfde items in hun lijstje staan. Vandaag viel me echter een verschil op:

Kranten.com

’t Gaat over krantenkop nummer 2 in de lijstjes.

Belichten Gazet van Antwerpen en Belang van Limburg nu eenzelfde rechtszaak – een vechtscheiding? – vanuit twee totaal verschillende invalshoeken? Heeft de Gazet van ’t Stad zich achter de vrouw geschaard met “Mijn man Luc is een luie seksmaniak”, en neemt het Belangske de verdediging van de man op zich “Nikki was seksueel héél actief, ze kon er niet genoeg van krijgen”?

Rechter: “Waarom willen jullie eigenlijk gaan scheiden?”
Nikki: “Edelachtbare, mijn man Luc is ne luie seksmaniak!”
Rechter: “Een luie seksmaniak? Wat zegt gij daarvan, Luc?”
Luc: ‘Dat het niet waar is, goddomme! Nikki was seksueel héél actief, ze kon er niet genoeg van krijgen. Ik was helemaal niet lui. Ik deed nog zo mijn best in bed, maar nooit, nooit had ze genoeg…”

Bij nader onderzoek blijkt het hier over twee verschillende rechtzaken te handelen. De Luc in kwestie is ene Luc Schmitz uit Vorselaar, die voor het Antwerpse hof van assisen terecht staat voor de moord op zijn echtgenote Isabel De Kort. De Nikki blijkt dan weer ene Annik ‘Nikki’ Jorens, die samen met haar ex-minnaar Tom Van Eester terecht staat voor de moord op haar vriend Danny Van Aelst uit Kontich.

Gewoon een redacteur die uit elk van de twee regio-edities een andere sensatiebeluste kop haalde, dus.

Oei, en gezien kop 4 bij zowel GvA als HbvL is ’t volgend jaar op de VTM precies “Wie wordt de man van Natalia”. Kempenzonen, hou u klaar!

Update: houdt uw paarden, allemaal, want de man van Natalia is ondertussen gekend, zonder televisieserie nog wel. ’t Is niemand minder dan acteur Kevin Janssens die aan haar zijde bij Sterren op de Dansvloer of het boksgala in Antwerpen mag zitten. Waar hij nog allemaal aan mag zitten, daar kunnen we alleen maar over dromen.

Tom Pintens verlaat Zita Swoon

Berichtje in Gazet van Antwerpen, Stubru of op de Zita Swoon fanblog Rabbitfield:

De lopende tournee ‘A Band In A Box’ van Zita Swoon wordt de laatste met Tom Pintens. Daarna zullen Stef Kamil Carlens en de zijnen het zonder hun eerste luitenant moeten stellen. Pintens blijft nog tot eind maart op de concerten van Zita Swoon meespelen. Hij wil niet van een definitief afscheid spreken: “Stef en ik waren na een samenwerking van 15 jaar muzikaal wat uit elkaar gegroeid. Dat is logisch. Dan is het beter om uit elkaar te gaan met de kans om ooit opnieuw op elkaar verliefd te worden”.

Ik begrijp het, maar dat neemt niet weg dat ik dit klasseer in de map “slecht nieuws”.

Op de laatste platen – die een steeds conventioneler geluid laten horen – leek de rol van Tom inderdaad precies steeds kleiner te worden. Logisch dat hij dan andere uitwegen zoekt.
Maar ik vond dat het onconventionele van Tom een echte meerwaarde aan Zita Swoon gaf. Natuurlijk zal Zita Swoon door zijn vertrek niet plotseling compleet gaan “sucken”, maar Stef Kamil Carlens moet toch oppassen dat hij zijn muziek voldoende avontuurlijk en sprankelend houdt. En met Tom had hij daar al de meest geschikte man voor in huis.

Evidence in question: Moondog Jr. (voor ze Zita Swoon heetten) met “Tv Song” on Youtube.

De huidige Zita Swoon single “Opaque Paradis”:

Vergelijk zelf.

Het goeie nieuws is dat Tom Pintens zich nu vollen bak op zijn nederlandstalige plannen kan smijten. De CD “Tom Pintens” van vorig jaar was wat dat betreft al een knappe aanzet. Of op theater (herinner u “Kaatje is verdronken”, met Vos)

Of wie weet: misschien maakt dit wel de weg vrij voor een nieuwe samenwerking met Billie King’s Tine Reymer en herleven de Flowers for Breakfast!

Swingers

If you had asked me 5 years ago if I ever thought I would be a swinger, I would have laughed straight in your face. It wasn’t until I had children myself that I started to fully appreciate the swinging lifestyle. Once we had bought ourselves a sexy swing set and had attached it to a tree with some ropes, we were all set to go.

Here are some explicit photos of a recent swinger party in our garden:

Maud schommelt

It sure is a lot of fun!
Usually we don’t plan things ahead, we just improvize if the opportunity comes along and swing until one of us feels he had enough. With Maud, that is always me. She just doesn’t want to stop, never…

Maud op de schommel

Swinging with blacks, swinging with whites. I’ve done it all…

Daan schommelt

Girls like swinging, boys enjoy it too… (this was in October, as you can see the trees still had their leaves).

Don’t hesitate to give it a try yourself, it’s not nearly as awkward an experience as you’d think. Just push it. Or get pushed, if that is the thing that turns you on. Swinging might be just the thing for you. An exciting new experience. Woohoo!
And if you or your partner don’t approve: just think “To each his own, live and let live”.

😉

(Actually, this was a post just to show of the two recent photos of Maud on her swing, but I might try and lure in a few Google searchers in doing so, no?)

Sandrine

Ladies & Gentlemen: stop met zoeken, we have a winner.
Bij unanimiteit – ’t is te zeggen: hier toch, en dan ook nog alleen omdat de rest van mijn huishouden op dat moment al in slaap was gesukkeld – werd verkozen tot Belgische inzending voor het Eurovisie Songfestival 2008 dat gehouden gaat worden in Belgrado, het laatste liedje van de preselecties: Sandrine met “Allez, ik zou het duizend keer zeggen, maar nu kan ik er al even niet meer opkomen hoe dat lied heette, was het niks met I’ve come a long way?“, of na opzoeking “I feel the same way”:

Toegegeven, het is een Motown-nummer, en Motown dat is al 40 jaar oud. En zelfs de linkertiet van de derde Supreme swingde net iets meer dan Sandrine en vier Justin Timberlakes tesamen.

En OK, het is een Amy Winehouse nummer, en Amy Winehouse die is al bijna dood als je de pers of het internet moet geloven (nooit doen). Maar beter een tweedehands Amy Winehouse dan eender welk ander tweedehandse commerciële bagger. En dit nummer had van mij echt wel op “Back to Black” mogen staan. Als hidden bonustrack of zo. Als dat geen compliment is.

En OK, heur haar was precies nog ooit van Diana Ross geweest. Toen die op een slechte dag in 1973 een Britney deed. Sindsdien werd dat haar in een bokaaltje met formol bewaard op een stoffige zolderkamer, om er gisteren voor het eerst in 35 jaar uitgehaald te worden.

En OK, het is misschien niet het meest memorable nummer qua hooks, zelfs niet temidden de magere selectie die Eurosong 2008 in de voorrondes was. Betty in SM-outfit-light was op dat gebied niet te verslaan, en zie, die is er in de halve finales al niet meer bij.

Maar wel: kreeg ik er een visioen door. Van een wildenthousiaste zaal in Belgrado. Van massaal veel punten van alle mogelijke jury’s van West- en Oostblok. Van een tweede plaats in het eindklassement, omdat er een Zweedse bimbo net iets verleidelijker met haar poep draaide. Van een terugkeer op de luchthaven met dranghekkens en bloemekees.

Kortom: dit was met lengtes voorsprong de knapste stem en de knapste totaalact van het hele circus. Live eurosong-bloggers en Bart Peeters-bashers als Clopin en Michel werden er niet wild van – de cultuurbarbaren – maar Kerygma had het ook al in het snotje.

Kortom: kies Sandrine, de volgende weken.

Confituurorgie

Vandaag op de voorpagina van De Morgen: “Filmpje over confituurseks op YouTube intrigeert Bende van Nijvelspeurders”

De speurders in het onderzoek naar de Bende van Nijvel zijn geïntrigeerd door een filmpje op YouTube. Daarop is de vroegere verdachte Jean Bultot te zien, tijdens een seksfuif in een confituurbad in de Brusselse privéclub Le Jonathan”, begin jaren tachtig.

Spijtig dat er op de voorpagina van een krant zo weinig plaats is, want het volledige wekelijkse persbericht dat de speurders hadden rondgestuurd ging als volgt:

Wij, speurders in het Bende van Nijvel onderzoek, bestaan nog steeds. Deze week hebben wij ons weer nuttig beziggehouden met vanalles en nog wat na te speuren, en waren wij:

  • geïntrigeerd door de filmpjes over een feest met confituursex (zou dat spul nog uit je kleren te krijgen zijn? Correctie: ze hadden geen kleren aan, dus daar was aan gedacht)
  • gefascineerd door een opa die een plassend meisje verrot schopt
  • geamuseerd door de filmpjes over die Nathalee Holloway-killer Joran Van der Sloot erdoor sleuren, zoals “Diep in de zee” (op de tonen van De kleine zeemeermin) of “joran van der sloot heeft een boot” (op de tonen van Boten Ana)
  • geïnteresseerd een aggressief ventje dat op zijn nummer wordt gezet

Tot volgende week, voor een nieuwe portie pikante internetfun met uw BendevanNijvelSpeurders Vos en Freddy.

@Gekheid: terug! stokje!

Vandaag stond in de krant dat het filmpje reeds van YouTube verwijderd werd, maar dat “de computerjongens daar wel een weg mee zouden weten”. Ze zouden op deze blog kunnen kijken, bijvoorbeeld.

Bekijk het filmje (opgepast, het is redelijk NSFW, allemaal wriemelende blote lijven in bosbessen-zjem) hier:

Wat heeft dit te maken met de Bende van Nijvel, zegt u, want dat was toch allemaal riot-guns en extreem rechts en winkelende mensen in een plas bloed.

Al meer dan twintig jaar doet het verhaal de ronde dat in de Brusselse club ‘le Jonathan’ begin jaren 80 vooraanstaande personen stiekem werden gefilmd terwijl zij deelnamen aan een seksfeestje in een bad van bosbessenconfituur. Tot dusver had niemand die beelden echter gezien en stilaan rees de vraag of zij ooit effectief werden gedraaid. Het antwoord is nu definitief ja. De speurders in het dossier van de Bende van Nijvel –aan wie 28 doden worden toegeschreven tijdens overvallen op warenhuizen in 1983 en 1985– hebben altijd belang gehecht aan het bestaan van dat filmpje. Indien er belangrijke personen in een compromitterende situatie op te zien zijn, bestaat de mogelijkheid dat het filmpje gebruikt werd om chantage te plegen op die personen.

(bron: Het Volk)

In het dossier zit effectief een spoor naar een aantal figuren in en om de nachtclub de Jonathan.

Centraal in het rapport staat nachtclub de Jonathan, gelegen aan de Maurice Wilottestraat in Sint-Gillis. In dit rapport, dat D. overmaakt aan de gerechtelijke politie te Brussel en aan de Staatsveiligheid, brengt hij het milieu ter sprake waarin de adjunct-gevangenisdirecteur van Sint-Gillis – Jean Bultot – zich ’s nachts beweegt. Een van de eersten die het rapport leest, is Bultot zelf, die het doorgespeeld kreeg vanuit parketkringen in Brussel. De Jonathan werd op dat moment geleid door Pierre-Paul De Rycke, lid van Forces Nouvelles en een van de beste vrienden van Bultot. Vroeger al was de ‘Jonathan’ ter sprake gekomen in gerechtelijke kringen. … In de Jonathan werden regelmatig pornospektakels georganiseerd. Zo ging er ondermeer ooit een avond door van ‘Rock and Roll dans le confiture’, waarbij de bezoekers zich met bijzonder weinig om het lijf door de rode bessengelei wentelden. De Rycke nam, aldus het rapport, van deze manifestaties scabreuze foto’s, om chantage te kunnen plegen op de gefotografeerden. Onder de gefilmde personen bevond zich eveneens Bultot, tijdens zo’n confituurnacht. De Rycke zou de videocassette hebben bijgehouden, ondanks het feit dat Bultot zijn vriend was.

De Bende van Nijvel overvallen in Delhaize-warenhuizen, zouden dan eigenlijk niet meer geweest zijn dan een poging om een aantal hoofdrolspelers uit de chantage met deze films uit de weg te ruimen. Daarbij zouden ook onschuldigen omgebracht zijn om het zo op gewapende overvallen te doen lijken.
De Bende van Nijvel vermoordde 28 mensen tijdens overvallen op warenhuizen in 1983 en 1985.

Let wel, dit is maar één van de vele sporen – de roze balletten, extreem-rechts, staatsveiligheid, Benoît de Bonvoisin, Madani Bouhouche, wapentrafiek …

Aan verdachten of volle dossierkasten dan ook geen gebrek:

Fiets

Daan heeft voor z’n 3de verjaardag nog een (laat) cadeau gekregen, dat met het mooie weer al volop z’n nut bewijst: een fiets (met steunwieltjes).
Derde generatie (eerst van neef Jasper geweest, dan door nichtje Isra rondgebold) maar nu maakt hij er Balegemse stoepen, en vandaag voor het eerst ook wegen onveilig mee.

Voorlopig is zijn schaduw nog sneller dan hem, maar lang zal dat niet meer duren:

Fiets

Allemaal samen (op muziek van Boudewijn de Groot):

Hoe sterk is de eenzame fietser
die kromgebogen over zijn stuur
tegen de wind
zichzelf een weg baant?
Hoe zelfbewust de voetbalspeler
die voor de ogen van het publiek
de wedstrijd wint,
zich kampioen waant?
Hoe lacht vergenoegd de zakenman
zonder mededogen die een concurrent
verslagen vindt,
zelf haast failliet gaand.

En ik zit hier tevreden
met die kleine op mijn schoot.
De zon schijnt, er is geen reden
met rotweer en met harde wind
te gaan fietsen met dat kind.

Als hij maar geen voetballer wordt,
ze schoppen hem misschien half dood.

Als hij maar geen voetballer wordt…

Maar liever dat nog
dan het bord voor zijn kop
van de zakenman,
want daar wordt hij alleen maar slechter van.

Maar liever dat nog…

Alhoewel: wielrenner. Ze spuiten hem misschien half dood, of dan smakt hij in de laatste rechte lijn tussen de nadarhekkens op het asfalt, of dan mag hij niet starten in de Tour omdat zijn ploeg boter op het hoofd heeft, of dan wordt hij verklikt door zijn voormalige goeie vriend als zou hij een cocaïene-dealer zijn, of verhuist hij naar Monaco om zijn inkomsten veilig te stellen.
Dan lijkt voetballer – een nieuwe Tom de Sutter, die is ook van Balegem – me toch een veiliger keuze tegenwoordig…

De terugkeer van Portishead

Als ik van één nieuws wel helemaal warm en zacht en week vanbinnen wordt, is het wel van de aangekondigde terugkeer in 2008 van Portishead. Een nieuw album “Third” (inderdaad het derde, meer dan 10 jaar na het vorige), een tour, een concert in Brussel.

Wat was…

Bristol 1991, multi-instrumentalist Geoff Barrow en zangeres Beth Gibbons besluiten samen te gaan werken. Barrow werkt tot dan toe vanuit The Wild Bunch, het collectief waar ook Tricky, Nellee Hooper en Massive Attack’s Daddy G en Mushroom deel van uitmaken. Jazzgitarist Adrian Utley sluit zich bij het duo Barrow/Gibbons aan en samen beginnen ze muziek te schrijven. Ze dopen hun nieuwe groep Portishead (naar een dorp vlakbij Bristol). Portishead creeërt een muzikaal tijdloos imago. Duistere, bezwerende ritmes worden vermengd met zware baslijnen en sombere gitaren. De donkere sound wordt opgelicht door de stem van Beth Gibbons die er elementen van blues, hiphop, jazz en electro in verweefd. Met hun 2 albums Dummy (1994) en Portishead (1997) worden mooie pagina’s in de muziekgeschiedenis geschreven. Portishead wordt door de media als drijfveer achter de trip-hop beweging gecatapulteerd. In 1998, na de release van Roseland NYC Live, een live-registratie van een magistraal concert aldaar, besluit de 3 protagonisten hun samenwerking te beëindigen. Beth Gibbons timmert aan haar eigen weg, wat resulteert in een prachtig album Out of Season (2002).

For ol’ times sake: Glory Box uit 1997, met symfonisch orkest en sigaretje en al:

of “Sour Times”:

Kortom, zoals mrmotherfucker666 in de comments bij “Wandering Star” gisteren op YouTube terecht opmerkt: “dude awesome band, but the chick singing is the best part.” 😉

En nu komen ze dus terug, met een hertimmerd geluid.

Dat ze het nog steeds kunnen, bewijst deze video. Een lage-licht opname van een intiem verrassingsconcert dat ze gaven in Bristol, in februari 2007. “Is er hier iemand die kan zingen?” vraagt Geoff, Beth klimt op een krukje, lijkt eerst wat onzeker, maar herpakt zich en pakt iedereen in, de rumoerige club valt stil… Knap. Nog steeds grootdistributeurs van kippenvellekens, die Portishead:

Minder knap vind ik een live versie van wat de eerste single van het nieuwe album gaat worden “Machine Gun”. Doet een beetje pijn aan mijn oren…

Wat te verwachten? Mark Stewart (van Mark Stewart & The Maffia), mocht er als een van de eersten naar luisteren en vertelt erover in het Duitse blad Spex.

“Similar to Massive Attack’s recent experimentation with stern electronics, throwing open the doors to a musical perspective far beyond their towering hits, Portishead, too, readjust the parameters on »Third«, their new album. More noise, more eclecticism, embedded in a sound that fosters continuity…. once artists reach the status of Portishead or Massive Attack, they spend most of their time battling expectations and preconceptions. What could be easier than a straightforward rehash of their well-loved, trademark sound – a record made for the coffee table? On »Third«, Portishead deliberately reject this approach in favour of an old technique, known as crate digging in DJ circles: the quest for those weird and wonderful sounds nobody else has ever used.”

Uncut heeft er ook al eens mogen naar luisteren.

“I always liked Portishead, but in the initial trip-hop wars, I was always keener on Tricky. By some weird coincidence, Tricky is also making a comeback this spring, though one that’s much less anticipated after his past decade or so of such uneven and disappointing material. One of the great things about “Third” is that it doesn’t sound like Portishead have been wasting their time away. There are no huge rethinks of how music can sound, but there is a sense of how a captivating formula can be refined and discreetly expanded, and how every detail, every grind and hiss, can be shaped so exquisitely. It’s a fascinating record.”

De tracklist staat al bij Pitchfork, releasedatum is 25 april. Doortocht in Brussel (Vorst-Nationaal): 8 mei.

Ge moest al op weg zijn.

De glurende kraanman

Vandaag Gelezen in Het Nieuwsblad: “Kraanman kijkt met spiegeltje onder rokken”

Ik probeer het mij voor te stellen.
Een kraanman, onder de rokken kijken? Van laagovervliegende vrouwen of zo?
Als het nu nog een grondwerker was geweest …
Neen, het artikel vermeldt gelukkig meer details: hij deed het met een spiegeltje, van vrouwen aan de visafdeling van een warenhuis.

VLAMERTINGE – Een 53-jarige kraanman uit Vlamertinge is gisteren voor de Ieperse rechter verschenen omdat hij met een spiegeltje onder de rokken van vrouwen zou hebben gekeken in een warenhuis in Ieper of dat zou hebben geprobeerd. De man werd betrapt door een winkeldetective toen hij met een spiegeltje, dat hij in zijn winkelmandje had gelegd, aan de visafdeling probeerde onder de rokken van de vrouwelijke cliënten te kijken. Het was al de tweede keer dat de winkeldetective de man met zijn spiegeltje aan het werk had gezien.

Dus iets als : Kraan naast of op een warenhuis, kraanman tuurt naar beneden, naar listig geplaceerd spiegeltje op de grond aan de visafdeling. Vrouw komt voorbij (voor een portie verse vès). Bingo, een upskirt! Maar winkeldetective ziet spiegeltje. Kijkt naar buiten, ziet kraanman in zijn kraan. Betrapt!

Iets als:
Kraanman gluurt onder rokken

Kan dus niet. Als de vrouw aan de visafdeling komt te staan, blokkeert ze duidelijk het zicht vanuit de kraan. Vanuit zijn hoge positie kon de kraanman-pervert dus hoogstens een indiscrete blik op een décolleté werpen!
En zelfs als er een hoek zou zijn die hem wel zicht op de onderkant van zijn slachtoffer verschafte, zou de kerel toch al een wreed straffe telelens nodig gehad hebben om zelfs maar te zien welke kleur van ondergoed er zich boven zijn spiegeltje geposteerd had.

Wat een knullig plan! Er zijn volgens mij toch simpeler manieren om aan uw trekken te komen.

Of had de Ieperse correspondent van het Nieuwsblad er misschien iets minder de nadruk op moeten leggen dat het hier een kraanman betrof? Is dit verhaal soms illustratief voor het beroep van kraanman? Was het algemeen geweten dat die er om bekend staan voyeuristisch ingesteld te zijn?
Was “Gluurder kijkt met spiegeltje onder rokken” dan zoveel minder informatief? Desnoods “Vlamertingenaar kijkt met spiegeltje onder rokken”, dan hadden we nog een locatie en waren de vrouwen van Vlamertinge gewaarschuwd voortaan een broek aan te trekken, of op te passen voor spiegeltjes op de grond in de buurt van bouwwerven met een kraan.