Wat een poetsvrouw lijden kan

Gisteren erg aangegrepen door een documentaire – op Nederland 2, om 11 uur ’s avonds – over een Bulgaarse poetsvrouw, “the houses of Hristina”.

Niet de zoveelste heruitzending of discussie over de shock-documentaire over de misstoestanden in een Bulgaars weeshuis voor mindervalide kinderen. Daarover is elders al terecht veel ophef. Ik vraag me temidden al deze verontwaardiging wel af of bezoek aan een weeshuis of psychiatrische instelling voor mindervalide kinderen in ons land – zelfs het best mogelijke – niet ook de nodige schrijnende toestanden zou opleveren. Op een ander niveau – ik denk niet dat deze kindjes hier de dood in gejaagd worden – maar schrijnend evenzeer.

Hristina Tasheva
Zelfportret van Hristina Tasheva

Deze documentaire van Suzanne Raes was op zich een simpel geval, maar met grote poëtische en maatschappelijke waarde. Ze volgt de bulgaarse Hristina – illegaal in Nederland – die haar kost verdient met het kuisen van huizen. Een onzichtbare job, ze is alweer weg als de bewoners terugkeren. Ze dwaalt door huizen waarin gewoond wordt, alleen niet op de momenten dat zij er is. En is er wel eens iemand thuis terwijl ze werkt, dan is Hristina lucht, een zucht die passeert en waar je hoogstens eens je voeten voor opheft als ze passeert met de stofzuiger.
Gaandeweg in de documentaire wordt duidelijk dat Hristina zich opgesloten voelt in haar job, in haar onzichtbaar bestaan. Ze probeert te ontsnappen, door te fotograferen. Ze legt de lege huizen, de kuisproducten en haarzelf in proper gewassen spiegels met veel gevoel voor detail en licht vast. En ze verwerkt die dingen in een collage. Met de heen- en weerbriefjes van de goedbedoelende, vriendelijke maar tegelijk ontzettend wrange en onpersoonlijke zinnetjes die op haar liggen te wachten als ze een huis binnenkomt. Ze draagt haar lot en haar onzekere toekomst, met een waardigheid en zin voor zelfrelativering waar je stil van wordt.

Ongemeen sterk. En verplichte kost voor iedereen die wel eens een kuisvrouw in zijn huis binnenlaat.

Door de geneugten van het wereldwijde web en de nederlandse openheid (daar geen “net gemist”), kan je deze documentaire nog inhalen.
Alhier in zijn volledigheid te bekijken (opgelet, pagina met wat mediaplayer-shit, en probeert uw browser te resizen).

Ook nog meegeven, voor als de documentaire je even hard ontroert als mij, dat Hristina Tasheva ondertussen een site heeft, en dat deze documentaire kadert in een project genaamd art2stay- kunst om te blijven – vol met werk en verhalen van illegale kunstenaars.

2 gedachten over “Wat een poetsvrouw lijden kan

  1. Hallo,

    Ook ik heb de reportage gezien, en ik was er ook erg door geraakt.
    Maar ik ben het echt niet eens met het “niets betekenen als kuisvrouw, lucht zijn”.
    Ikzelf poets bv absoluut niet graag, en kan het ook echt niet goed. Ik waardeer het enorm wat een poetsvrouw kan. Zo kan iedereen zichzelf afbreken…. Volgens mij wordt ze véél meer gewaardeerd in haar job dan ze zelf denkt…. Mensen hebben héél veel aan een proper en opgeruimd huis. Ik denk dat ze vooral zichzelf omlaag haalt.

    Like

  2. Volgens mij mist ze haar land gewoon enorm: zonder roots, zonder wortels, ben je verloren, heb je het gevoel dat je niet bestaat, niet leeft. Dat kan ik heel goed begrijpen. Maar het aspect van kuisvrouw te zien die anderen zogezegd niet zien staan, nee daar ben ik het echt niet mee eens. Je zag toch duidelijk dat die mensen haar werk waarderen, door de briefjes die er altijd lagen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s