Ciao Fred Chichin, les Rita Mitsouko

Gisteren is Frédéric Chichin overleden. De man was de ene helft van het duo, Les Rita Mitsouko, dat hij samen vormde met de flamboyante ex-pornoster Cathérine Ringer.

Les Rita Mitsouko - Fred Chichin
Les Rita Mitsouko – Fred Chichin. Picture by hi-tekznologik on Flickr.

Andy, Marcia Baila, Singing in the Shower, allemaal nummers uit 1985, van hun – wat mij betreft – legendarische CD “Les Rita Mitsouko”. Later ook nog één keer fantastisch op “The no comprendo” album “Les histoires d’A” en met C’est comme ça. Nadien vooral visueel nog sterk, maar muzikaal wat meliger. In Frankrijk bleven ze aan de top.

Een groep die heengaat, een muzikant die sterft. Op zo’n moment past het niet te zeggen: ze waren fantastisch. Op zo’n moment past het te vertellen wat zij voor jou betekend hebben.

Voor mij vallen ze samen met Sylvie.

Ik schrijf 1986. Met Erasmus in Bologna, Italië. Internationaal gezelschap van studenten. Veel gezelligheid ver van huis. Lieve Portugezen, stugge Italianen, sensuele Spanjaarden, knappe Françaises. Eentje waarvan ik zot liep: Florence. Eentje die bij haar op de kamer sliep. Sylvie. Allebei goeie vriendinnen geworden, alleen jammer genoeg nèt niet goed genoeg naar m’n zin met die Florence. Maar Sylvie, dat was het omgekeerde. Die liep een beetje zot van mij. Kunststudente, specialiteit fresco’s. Best wel knap, maar met een iets te grote kin en een schilferende huid. Erg onzeker, zenuwachtig.

In totaal had ik op mijn Italiaanse avontuur 10 cassetjes meegenomen, en één walkman. En die 10 zijn stuk voor stuk erg bepalende lappen muziek geworden in mijn persoonlijk muziekgeschiedenis. Misschien omdat de wanhoop van ver van huis te zijn, de euforie van dat het er ongelooflijk goed meeviel, het dansen op het ritme van de zonovergoten dagen in Bologna en de steden in de buurt, kortom Italië, de impact van dingen groter maakte. De liefde wanhopiger. De dagen zoeter.

Les Rita Mitsouko zat erbij. David Bowie’s Best Of. David Byrne’s verzamelaar Beleza Tropical vol 1. Iets van The Smiths. The Replacements. Nick Cave’s “From her to Eternity”. Paolo Conte.

Maar dat die Rita Mitsouko daar bij zaten, daar kon ze niet aan uit. Les Ritas goed vinden, dat was in Frankrijk het ultieme bewijs van cool zijn. Only the incrowd, de illuminati, the intheknow vonden dat goed. De rest zat aan de Patrick Bruel. Dat zoiets cools tot in la Belgique was doorgedrongen. Daar kon ze niet bij. En van weeromslag was ik – petit Belge – dus cool. En werden we buddies. En werd ik – nadat de Erasmus al was gedaan en ons vrolijke gezelschap zich alweer in Europa had verspreid, op weg naar diploma’s, werk, levens en liefdes – uitgenodigd naar haar kunstenaarsloft in Orléans. Paar wilde feestjes. Zot als de muziek van Les Rita Mitsouko. Loirekastelen. En naar haar miniflat in Parijs. Mooie dagen. En ze zichzelf een paar keer naar België uitnodigde, en we naar Leuven gingen, Brussel, Antwerpen, Maastricht (Màstrisjtttt, beter dan dat kreeg ze het niet gezegd). Kunst kijken.

Later – zo gaat dat vanop afstand – elkaar weer uit het oog verloren. Alles gaat voorbij, c’est comme ça. Maar als ik Les Ritas Mitsouko hoor, dan denk ik dus nog eens terug aan Sylvie.

Adieu dus Fred. En met hun zowat laatste hit “Même si”

Si quelque vent lunaire m’emportait
Mouiller sur une étoile, je reviendrais
Même si, même si tout s’effondrait
Je serais près de toi
Même si, même si…
Même si, même si tout disparaissait
Je serais près de toi

Woord van het jaar 2007

Via via gelezen over het initiatief van Onze Taal en Van Dale om het “woord van het jaar 2007” te verkiezen. Ze hebben zelf een longlist opgesteld van woorden die in 2007 voor het eerst en met enige regelmaat opgedoken zijn. En dit is de lijst van neologismen waaruit je kan kiezen:

100-dagentournee, bankentrio, bimbocultuur, Bokitoproof, canonmuseum, comadrinken, drugsspray, energiesnoeier, ex-moslim, gorisme, gsm-roman, halalmeid, inktvlekstrategie, islamneutraal , joods-christelijk, klimaatbubbel, klimaathypotheek, klimaatmoe, klimaatzwendel, knieslot, krachtwijk, kredietbom, lokhomo, moslimziekenhuis, opacriminaliteit, oranjekaartprocedure, prachtwijk, pretbelasting, professorenkabinet, reltoerist, ruimtehotel, slurptaks, subprime, tilnorm, truckdorp, verwildersen, weigerambtenaar, wilfen, zelfbedieningskapitalisme.

Huh? Nederlands en “Vlaams” groeien precies elk jaar wat meer uit elkaar… De woorden die ik denk wel eens een keer tegen te zijn gekomen (ik lees dus geen Nederlandse pers) heb ik hierboven in het vet gezet. Met dan nog vraagtekens bij “joods-christelijk” (lijkt me niet nieuw voor 2007, de joods-christelijke traditie bestaat al 2000 jaar), “subprime” (engels, beter was misschien “rommelhypotheken” op te nemen), “ex-moslim” (was dat voor 2007 een onbekend fenomeen?) en “comadrinken” (ik hoor altijd “comazuipen”, lijkt me ook beter bij het fenomeen te passen).
Wat dan de keuze voor het “woord van 2007” zou laten tussen “bimbocultuur”, “energiesnoeier” (dat is dan weer een woord dat ze in Nederland waarschijnlijk nog nooit gehoord hebben), “klimaatmoe”, “ruimtehotel”, “reltoerist” en “zelfbedieningskapitalisme”. Weinig spectaculair.

Alle hoop op een Vlaamsere inbreng in de lijst is echter nog niet verloren: je kan nog woorden aanmelden die er volgens jou bij zouden moeten.

Hebben wij in Vlaanderen dan geen valabele woorden bedacht? In 2006 toch wel… Zijn wij minder creatief met taal geworden? Minder creatalig dus (voilà, daar heb je al een neologisme, QED).
Nee hoor, ik denk dat wij dit jaar flink wat nieuwe woorden bedacht hebben. En als ’t niet zo is, er zijn er snel toch heel wat te bedenken. Voor de vuist weg:

  • treuzelleider (Yves Leterme)
  • talmpoliticus (Iedereen aan de tafel)
  • aansleepformatie (inmiddels: dag 171)
  • schootnota (Paperassen die eigenlijk niemand mag zien, maar die door digitale uitvergroting van een foto toch leesbaar in de pers komen)
  • deweverke (een “deweverke” doen is excuses die (door een ander) gemaakt werden in vraag stellen, en je daarna zélf gaan excuseren. De betekenis zou mogelijk later dit jaar nog kunnen verschuiven naar “171 dagen stoer en onbuigzaam doen, en dan toch bakzeil halen”)
  • nepjournaalpaniek (verontruste Walen die kwamen kijken of er nog geen barricaden waren opgeworpen rond Vlaanderen)
  • omgekeerde cliquet (een cliquet, maar dan een omgekeerde)
  • volksliedverwarring (de Marseillaise zingen als je het Belgisch volkslied gevraagd wordt)

In Amerika/Engeland hebben ze al net een verkiezing gehouden, het werd daar “locavore”, wat staat voor iemand die bij voorkeur of uitsluiten lokaal geproduceerd voedsel eet.

Lectamindose

Een paar jaar geleden deed er op internet een geweldige prank de ronde. Twee kerels waren – verkleed als chauffeurs – naar de luchthaven van Heathrow gegaan, en lieten daar door het nietsvermoedende personeel allerlei namen van passagiers omroepen door de intercom.
Zo vroegen ze dan bijvoorbeeld naar de heren “Makollig Jezvahted and Levdaroum DeBahzted“, dat als het op z’n Engels probeert uit te spreken klinkt als “My colleague just farted and left the room, the bastard!”. Of ze vroegen naar “Arheddis Varkenjaab and Aywellbe Fayed“, wat net klinkt als “I hate this fucking job and I will be fired”.

‘k Moest eraan terugdenken toen ik vanmorgen bij Peter van de Veire hoorde dat op onze eigenste nationale Radio 1 een gelijkaardige stunt is gelapt: Vorige week was Annemie Peeters in Peeters en Pichal (ja ja, die van de ongewenste eindejaarssfeer) druk bezig met allerlei alternatieven voor suiker te overwegen. Ze kreeg een mailtje van een luisteraar, en gooide het live de ether in:

Luister zelf maar:
[audio:http://houbi.com/audio/lectamindose.mp3%5D

(als je dit in de feedreader leest, doorklikken naar de site voor een audiofragment: “Een luisteraar meldt dat ze in West-vlaanderen geen fructose, tagatose of galactose gebruiken om cake te maken, maar wel lectamindose, succes bij de vrouwen gegarandeerd, zegt hij. Ik begrijp er niks van. Verder geen uitleg in die mail. U begrijpt het misschien, het verband tussen lectamindose en succes bij de vrouwen. Ik kan het niet uittesten.” en even later “Die westvlaming die mailde, Vincent Pauwels, …, dat is een flauwe plezante, zo blijkt. De oplossing is in grote getale ge-sms’t. Haha, lectamindose, ik kende die mop niet, schrijft iemand: je moet het eens op z’n West-Vlaams uitspreken. OK, ik ben er in gelopen!“.)

ROFL en p0wned!

Lectamindose

Het gaat hier wel om een grap zo oud als de straat, verplichte kost trouwens in alle West-Vlaamse lagere scholen (waar ze dus ook “kruipt in een boom en fret bananen” leren, ze liet de voorzitter van Brussels onlangs nog weten). De grap gaat ongeveer als volgt:

“In West-Vlaanderen hebben ze een nieuw medicijn uitgevonden tegen AIDS bij homo’s”
“Ah ja?”
“Blufaminol, heet het”.
“Hmm, interessant. Heeft dat iets te maken met dat medicijn voor lesbische vrouwen?”
“Hoe heet dat dan?”
“Lektamindose”.

(Omdat Google translate hier een hele kluif aan gaat hebben: the joke is that they’ve found a medicine for AIDS in the gay community. It’s called Blufaminol (stayoutofmyass). And a medicine for lesbian women als well. Called “Lektamindose” (lickmymuff)).

Die “blufaminol” is trouwens nog op een andere manier beroemd geworden: de VU-grapjassen Jaak Vandemeulebroucke en en zijn toenmalige collega in het Europees Parlement, Willy Kuijpers, voegden dit geheel nieuw hormoon ooit eens toe aan de lijst van verboden producten. Je kon het vinden tussen producten als Glenbuterol, Danazol en Salbutamol.

Ja ja, voor een lolleke klein en fijn, moet je bij de Westvlamingen zijn…

The boom in online photo editors

Cool new trend: everybody is launching online photo editors. The cool startups specializing in online image manipulation, storage, enhancement, conversion etc. are reaching astronomous numbers.

In a few weeks time, Adobe will be entering the arena with an online version of Photoshop Elements. Expect an interesting struggle, with – for us users – a very interesting outcome! Let the bidding of the features begin!

Here’s a quick comparison of my favourite online photo editors:

Online photo editors compared

Picnik

tagline: edit photos the easy way, online in your browser
url: www.picnik.com

Pro’s:

  • Slick interface. As web 2.0 as they get. Feels fresh and sexy!
  • Picasa-inspired tool set (autofixes and such)
  • Very nice integration with the PC environment (firefox extension, widgets)
  • Cool Flickr browser. Save into Flickr at the end as a new copy, of replacement of the original pic

Cons:

  • Loads of cheesy clipart, there to entice you into ruining your photos
  • Pricing structure: Piknik Premium costs 24$ a year, and will get you “a huge library of new fonts and shapes (over 200 and added to all the time), touch up tools, and 20 more gorgeous effects and frames.“. A dumb policy if you ask me, as positions on the field are now being taken.
  • If you opt for the free version, the interface constantly reminds you of the “cool” things you could be doing had you opted for the Premium product.
  • You can’t work on more than one image at once

Fotoflexer

tagline: sports the most powerful toolset of any online photo editor.
url: www.fotoflexer.com

Pro’s:

  • Free
  • Amazing number of tools indeed: effects, distortions, beautify, cut-outs, morphing …
  • Does layers
  • You can work on multiple pictures at the same time
  • They have a good API, meaning you could see Fotoflexer popping up everywhere where a photo is near. E.g. It would be relatively simple to build it into a WordPress plugin, that would let you do photo-uploading and manipulation right from within the admin interface of this (or any other WordPress-powered) blog.

Cons:

  • The cut-out could do with a better interface
  • No precision tools
  • I sometimes had errors when uploading an image
  • Morphing or any of the advanced effect takes a loooooooot of time. And locked up my browser in the meantime. What’s up with that? Weren’t online services about the processes being on the server and so?

Splashup

tagline: “Splashup, formerly Fauxto, is a powerful editing tool and photo manager. With all the features professionals use and novices want, it’s easy to use, works in real-time and allows you to edit many images at once. Splashup runs in all browsers, integrates seamlessly with top photosharing sites, and even has its own file format so you can save your work in progress.”
url: www.splashup.com

Pro’s:

  • Familiar interface (they mimicked a pc program – not to name Photoshop): you know where to look for what right away
  • Best layers implementation of the lot
  • Free

Cons:

  • Brushes, delete etc… lack precision
  • Opening from Flickr, Picasa etc… requires an account at Splashup
  • Slow opening of local pictures
  • The interface feels familiar right away, but also a little bit clumsy (they can’t match speed, responsiveness of a local program yet)
  • Capturing from webcam failed (looked for DV video)

Others

These are the three best I’ve found so far.
Other sites just behind these are

  • Phixr (clumsy interface, cluttered with ads),
  • Snipshot (lacking a bit in functionality, but opens RAW – paying customers only, opens PDF …) and
  • Wiredness (Ajax instead of Flex makes for a less polished interface and more roundtrips to the server, but they offer a good mix of image enhancement tools).

A special mention goes to Vectormagic: this site allows you to “trace” uploaded images, rendering them in a resolution-independent vector format. Insanely useful for logo’s etc, but still a little bit rough around the edges.

Conclusion:

Just try them out. It’s amazing what progress is being made in this field. The days of installed software are indeed numbered, if you see what amazing user experience can be accomplished in these ajax-ified or “built in Flex”-interfaces. Mind you, all these softwares are in their version 1.0 (or even better for a web 2.0-company, in their eternal beta), so they might become a lot less elegant if the bloaters, ad-sellers and excess-functionality seekers lay their greasy hands on these elegant and simple solutions.

Adobe recently pretty much ruled the universe of photo editing on its own (GIMP notwithstanding), with the flagship Adobe Photoshop (and family). Since the price of that is quite steep (or because a .torrent with a reliable crack can be too hard too find), there also was a market for a simplified version of it: “Photoshop Elements”. But that is being surpassed by all kinds of cool online offerings now.
It’ll be interesting to see if Adobe can get a product online, that has enough features to compete with the dozens of online competitors, and yet has few enough features not to cannibalize on its own products.

Don’t take my word for it: here are some other comparisons of online photo editing tools: 1 2 3 4 5 6 7 8. Your own opinion on any of these or other programs is welcome in the comments!

Restaurant ’t Raes’veld in Zwalm

Een schuchter herfstzonnetje priemde door de lucht vanmorgen, en geen eten in huis. Eén en één is twee, dus: het huis uit, een wandeling maken in combinatie met een restaurant. Op naar de Zwalm.

Wandelen langs de Zwalm

We reden met de auto naar Munkzwalm (Zwalm zou eigenlijk beter “Zwalmvallei” heten, het bestaat immers uit 12 deelgemeentes – Beerlegem, Dikkele, Hundelgem, Meilegem, Munkzwalm, Nederzwalm-Hermelgem, Paulatem, Roborst, Rozebeke, Sint-Blasius-Boekel, Sint-Denijs-Boekel en Sint-Maria-Latem – en Zwalm zèlf is er dus niet. Dat is de naam van het riviertje dat er zich door gooit, richting Schelde).

We wandelden over het mooie pad langs het riviertje – de Zwalm dus – tot aan een watermolen – bijzonder origineel “de Zwalmmolen” geheten. Een plaats waar we al eerder geweest waren. Deze brasserie bleek in de wintermaanden toch iets chiquer dan we ons meenden te herinneren van de keren dat we er iets dronken tijdens een fietstocht.
En chique gelegenheden, dat zien wij in het bijzijn van een 1- en bijna 3-jarige niet echt zitten. Zoals Michel “Bongo” Vuijlsteke op restaurant in de Ardennen onlangs, geraak ik daar helemaal “gecrispeerd” van, van het zitten in een wat deftiger gelegenheid mét klein mannen. ’t Is niet dat ze stout zijn, ’t is de gedàchte dat ze elk moment stout of vervelend of lastig zouden kunnen worden, die me er de eetlust ontneemt.

’t Raes’veld

Gejaagd door een gure wind terug naar Munkzwalm dan maar, waar we hoopten iets simpeler te vinden. Noppes. Geen restaurant / taverne / brasserie te bekennen. Terug de auto in, op weg naar Baaigem (waar we nog een gezellig uitziend restaurant wisten, al dikwijls langsgekomen, maar nog nooit waren binnengegaan). Even verder kwamen we langs de weg Eetcafé het Raesveld tegen, een grote langs binnen helemaal omgebouwde vierkantshoeve. Een goed alternatief, zo bleek.

Op de kaart bij de hoofdgerechten vooral steaks en ribbetjes en wat visjes, maar er zijn ook maandmenu’s (deze maand november was dit: welkomsthapje, Carpaccio van hert met parmezaan, verse vijg en streepje truffelolie, Velouté van pompoen met korstjes, Filet van eend met grondwitloof, kroketjes en sausje gemonteerd met ganzenlever en als afsluiter Normandisch pannenkoekje, gecarameliseerd, met appeltjes en geflambeerd met Calvados – voor 37€) en een leuke suggestiemenu voor 32 €. Het betere taverne-werk dus.
Wij namen steak tartaar ( klassieker, was OK maar net iets te zurig) met lekker frietjes, ribbetjes met aardappel in de schil (naar verluidt heerlijk) en kaaskroket met frietjes (geen klachten, alleen gesmak gehoord). Samen met een Duvel, Rodenbach, water en fruitsap kwam dat op 48€. Een eerlijke prijs, leek me.

Speciaal voor ’t Raes’veld naar Zwalm rijden, dat zou zeker te veel eer zijn. Maar als je er toch naartoe komt (en er zijn redenen genoeg om dat eens te doen), is dit restaurant wel een aangeraden plaats om te gaan eten. In de zomer is er ook een groot terras, en een speelwei achteraan.

Details:

eetcafee ’t Raes’veld, Beerlegemsebaan 10, 9630 ZWALM (Beerlegem)
tel: 055 495 494
e-mail: info@raesveld.be
kaart: maps.google.com
In de winter enkel open op vrijdag, zaterdag en zondag (en feestdagen).
In de zomerperiode (maart – september) alle dagen open, behalve woensdag en donderdag.

Mijn dorp

Vanmorgen naar de bakker met Daantje. Tussen de velden, naar het dorp. Broek, Diepestraat, Berg, Balegem. Vogeltjes, boerderijen, een haas vlucht weg. De kerktoren blijft stil. Geen mens op de baantjes. Wegenwerken (het dorp ligt open), maar op zondag niet. De bakker nog bereikbaar. Vijf koffiekoeken zeggen, en dan pas welke, zodat ze de juiste zak kunnen kiezen. 8 pistolets. Terug naar huis. Weer tussen de velden. Een kraai krast. Ons straatje. Bij de buren is een schaap ontsnapt. Een oud mannetje was ook al gestopt: “Zeg Irène, ao schoap is deruut”. Met vereende krachten het terug in de wei geleid. Naar de warmte binnen. Sinterklaas is vannacht langsgeweest. Of zwarte Piet. Heeft de Sinterklaasbrieven meegepakt. En een chocolade eitje achter gelaten: tijgertje, winnie de pooh en een kangoeroe. De blik in de ogen van het ventje als hij het ontdekt.

Call me a sentimental old sucker, maar Sinterklaas, zo’n morgenwandeling, het dorp, daar krijg ik dus waterogen en een krop in de keel van. Wim Sonneveld’s “Mijn Dorp” is de schuldige:

“Thuis heb ik nog een ansichtkaart,
waarop een kerk, een kar met paard, slagerij J. Van Der Ven,
een kroeg, een juffrouw op de fiets,
het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets,
maar het is waar ik geboren ben,
Dit dorp, ik weet nog hoe het was,
de boerenkinderen in de klas,
een kar die ratelt op de keien.
Het raadhuis met een pomp ervoor,
een zandweg tussen koren door,
het vee, de boerderijen.
En langs het tuinpad van mijn vader,
zag ik de hoge bomen staan,
Ik was een kind en wist niet beter,
dan dat ’t nooit voorbij zou gaan.”

Wondermooie tekst. Ontroerend lied. De schoonheid én de vergankelijkheid.

Maar het bestaat nog steeds. En vandaag had ik het, even dat gevoel dat ik in een “ansichtkaart” rondliep. En dat ik hoop dat hij er over twee generaties aan terug zal denken. Hoe hij in Balegem naar de bakker liep. En alles goed leek zoals het was. En dat zijn papa wilde, dan dat dit nooit voorbij zou gaan.

Ode aan Annelies Rutten

Grote grutten,
gelieve mij te stutten
want Annelies – Annelies Rutten! –
werd zonder suspens, en in het Gents
welverdiend De Slimste Mens

Annelies, anders dan huppelkutten
of andere domme blonde trutten
die Annelies – Annelies Rutten! –
is geen Babe of Miss misschien,
maar toch mocht ik er graag naar zien

Amnesty Eva had geen chance
Hans Bourlon die had geen kans
Haar tegenstand lag snel in frutten
Toen Annelies – Annelies Rutten! –
begon aan haar finaledans

Hoe lang moet ik mij nog uit gaan putten
in odes aan Annelies – Annelies Rutten! –
vooraleer jullie hier in gaan dutten?
Vanaf nu is ’t ’s avonds weer gezeik:
in De Laatste Show met Frieda van Wijck

(Vrij naar de vrolijke rijmelaars van De Slimste Mens, al waar je de grappigste fragmenten, een compilatie van de finale, de voorbereiding van Hans Bourlon, de meligste grappen van Rik Torfs, de jongensachtigste grollen van Erik Van Looy enz. enz. nog eens rustig kan terug bekijken. Klik daarvoor op het kleine televisie’tje, links onderaan)

Annelies Rutten is ondertussen overal: ze heeft een blog (slim van Het Nieuwsblad dat ze nu zelfs google-adverteren op de naam van hun reporter!). En een stalker. En een Wikipedia entry. En interview in Humo. En foto’s in P-Magazine. En ze is een zoekterm. En ze heeft een naamgenote, getrouwd met ene Jonkhout, op LinkedIn. En een e-mailadres (Zou ik mijne poëzie durven opsturen?). Hmm, hopelijk is haar broer niet Bas Rutten, want die kan precies vreselijk gemeen meppen (YouTube). ‘k Zal het dus maar laten!

Zamu Awards worden MIA’s

Persmededeling van Eén & Vlaams Muziekcentrum vandaag: de Zamu Awards veranderen niet alleen van formule (dat was eerder al in de pers verschenen), ze gaan ook van naam veranderen. “De naam MIA staat voor ‘Music Industry Award’ en is een knipoog naar het gelijknamige nummer van Gorki, dé Vlaamse song die zowel door luisteraars van Radio 1, Radio 2, Donna als Studio Brussel gekoesterd wordt.

Daar gaat mijn kans om aan mijn kleinkinderen ooit nog te vertellen: “Opa, jongen, die heeft nog ooit zo’n Zamu Award gewonnen. Echt waar. En hij kon geen noot muziek spelen!”

Flashback naar maart 2000

Ik was toen ongeveer 2 à 3 jaar bezig met The Belgian Pop & Rock Archives, een site die het verleden van de Belgische coole muziek in kaart probeerde te brengen. Mailtje gekregen dat mijn site genomineerd was in de categorie “media” van de ZAMU’s. In schoon gezelschap van bijvoorbeeld Zita Swoon, Ozark Henry, Laïs, Raymond van het Groenewoud, dEUS … Yihaa! En een telefoontje drie dagen voor de uitreiking, of ik toch wel zéker naar de Ancienne Belgique kon komen. Zeer zenuwachtige Dirk dus, op z’n eentje van Genk naar Brussel. Zaal vol met platenbonzen, managers, en andere genomineerden. Optredens van Daan en Soulsucker. Uitreiking “media” komt dichterbij. Zweet. Tong plakt aan verhemelte. En de winnaar is … The Belgian Pop & Rock Archives.

Presentator van de avond Jan Leyers roept me het podium op. ‘k Krijg een schoon beeldje in de pollen geduwd. Kussen van Gella Vandecaveye en Jan van Rompaey. Jan Leyers duwt me een microfoon onder de neus en vraagt “En zeg nu eens Dirk, waar kunnen de mensen jouw waarlijk fantastische website terugvinden?“. Ik stamel iets als “Euhm, ja, euhm, dat is wee wee wee punt houbi punt com, maar misschien kunnen de mensen beter op het programmaboekje kijken, daar staat het adres geloof ik wel op. En ik wil iedereen hier heel erg bedanken om voor mij te stemmen. Als je bedenkt dat ik dat in mijn eentje vanop een eenzaam zolderkamertje doe en hier win van professionele radioprogramma’s en magazines en zo. Heel erg bedankt!“.

Tot zover mijn kans om iets zinnigs te zeggen tegen de verzamelde muziekindustrie. Iets à la: “Is dat hier niet erg incestueus een prijs toe te kennen in de categorie “media” aan een website die jullie op zijn beurt in het zonnetje zet? De pers die exclusief en positief over jullie schrijft, da’s goeie pers? Aaitje over de bol, zodat deze gek nog wat verder gaat met jullie promo op internet te doen. In plaats van eens zelf een goeie site in elkaar te boksen voor jullie artiesten. Zet bijvoorbeeld eens zelf muziekfragmenten op het internet , in plaats van deze neut SABAM te laten betalen om met miezerige real-audio stukjes te illustreren waar jullie mee bezig zijn.“.
Of iets à la “Over 5 jaar zitten jullie hier niet meer, bende platenbobo’s. Dan zijn dingen als mijn amateursite klein bier in vergelijking met de schokken die online voor jullie inhoudt. Dan zijn the middlemen uitgeschakeld en zitten hier alleen nog de mensen die er echt toe doen: artiesten en songschrijvers. Dan koopt niemand nog een cd, maar haalt iedereen alles van Napster.“…

Niet dus, ik was verguld (net als dat beeldje trouwens, dat van zweethandjes vreselijk afging).
Tot zover mijn 15 minutes of fame.

Eind 2001 stopte ik met de site, om terug een leven buiten het onderhouden van die verdomde website te krijgen (dat leven moet vanavond laat werken, en slaapt nu boven in hun bedjes, en luistert naar de namen Annemie, Daan en Maud btw).
Muziekcentrum Vlaanderen nam de site over (na een rondje tegen elkaar opbieden van de Mine‘s, Skynet’s en Humo’s van deze wereld). En deden er spijtig genoeg nadien niet veel meer mee. Te druk met andere monumentale projecten. De site staat er nu wel nog, maar is toch al serieus ontmanteld (wordt niet aangevuld, geen audio meer, forum en search kapot …).
Wel leuk dat ik nog heel regelmatig mensen tegenkom – hier gisteren nog ene ntone in de reacties bijvoorbeeld – voor wie die site iets betekend blijkt te hebben.

Terug naar de toekomst

Nu worden de Zamu-awards dus MIA’s.

De VRT en Muziekcentrum Vlaanderen hebben 12 categorieën voor de MIA’s vastgelegd. Negen prijzen worden uitgereikt door de kijkers en luisteraars van Eén, Canvas, Radio 1, Radio 2, Donna en Studio Brussel. Dat zijn: beste song, beste soloartiest, beste groep, beste pop, beste dance/elektronica, beste rock/alternative, beste videoclip, beste populair (lichtere pop, levenslied,…) en beste wereldmuziek (folk, etnisch, rootsmuziek). De Vlaamse professionele muzieksector zelf heeft het laatste woord bij het toekennen van drie prijzen: beste album, beste nieuwkomer en beste live-act.
Een mediajury – muziekspecialisten van de grote Vlaamse kranten en weekbladen en de VRT – selecteert de komende weken uit het Vlaamse muziekaanbod van 2007 vier genomineerden voor elke categorie. Die worden begin januari bekendgemaakt. Pas daarna kunnen het publiek en de muzieksector zich uitspreken over de uiteindelijke winnaars. De uitreiking van de MIA’s zelf gebeurt op 1 februari tijdens een speciale tv-uitzending op Eén.

Live in prime-time, dus. Misschien een goeie impuls, net nu de belpop in het slop zit

Woestijnvis lacht met de Walen!

Case 1: De Slimste Mens

Gisteren in “De Slimste Mens” (de populairste tv-quiz van onze contreien die vanavond zijn ontknoping beleeft – onze vingers zijn gekruist voor Annelies Rutten): een fotovraag. Hergé, Wilmots, Philippe Geluck … 10 koppen dus, waar de Slimste Mensen er met verenigde krachten welgeteld 5 van herkenden.
Eric Van Looy vroeg even of ze wel begrepen hadden wat de link was tussen de 10 foto’s. Studio 100-baas Hans Bourlon stotterde “Fransen?” maar de anderen wisten dan toch al “Walen!
Ah ja,” zegt Eric “de 10 Walen met werk dus“.
Iedereen strijk.

Case 2: De Laatste Show

Gisteren in den Humo, interview met Dimitri Leue (die volgende week de co-commentator van Frieda van Wijck is in De Laatste Show, dat andere monument van Woestijnvis. Voor de goede orde: met “dat monument” bedoelde ik hier de show, niet Frieda).
Frieda blijkt op het ogenblik van het interview ziek, dus zegt Dimitri “Ze ging een weekje naar Wallonië voor Ter Zake, en lap: z’is al ziek. Natuurlijk een complot van de Walen. Met al die vieze bacteriën daar!

Ziede wel…

Woestijnvis lacht dus met de Walen! Met ons belastingsgeld!

En dat van die bacteriën is dus per-ti-nent niet waar is, hé. Kijk maar op de de grote griepmeting punt nl, “Het virus in kaart gebracht voor Nederland en België” zegt die site toch, en wat blijkt er op het kaartje:

De Grote Griepmeting

De griep, dat stopt aan de taalgrens! Er is helemaal geen griep in Wallonië (die paar blauwe stipkes zijn waarschijnlijk Vlamingen op vakantie, of Leterme met een snotvalling op bezoek bij Didier Reynders). Bacteriën en virussen verkiezen een noeste Vlaming om in te gaan wonen boven zo’n luie Waal!

Bref en j’en passe

Lachen met Walen, zonder arrogant te zijn, het kan dus gelukkig nog altijd, zelfs in deze communautair opgefokte tijden. Misschien zouden we zelfs meer moeten lachen met de Walen, dat zou de boel misschien wat ontmijnen?
Zij lachen overigens ook uitstekend met ons.
L’humour fait la force! Humor maakt macht!

En iemand zou ze daar bij de Grote Griepmeting eens moeten vertellen dat het misschien juister is te spreken van “Het virus in kaart gebracht voor Nederland en Vlaanderen” ofwel de politesse te hebben hun site ook in het Frans aan te bieden…

Gisteren, op Vlaamse blogs…

Even diep adem halen, want wat leert een momentopname van één dag in de Vlaamse blogosfeer?

Over het (hopelijke) einde van de Steven Feys meme

Dat Huug Steven Feys ontmaskert als zijnde Bram, of was het nu Johan. Asfaltkonijn doet mee. En dan kan de pitbull-Blogoloog uiteraard niet achterblijven… En dat Metatale en hun blog top 100 dus waarschijnlijk aanstichter zijn van deze blogsoap met iets te veel afleveringen.

Dat de Ondernemer in Gent in comments elsewhere zegt dat Netlash niet Metatale is en dan snel overgaat – subtiel afleidingsmanoeuvre Bart – naar de avonturen van zijn kroost op een piratenbrug ergens ten lande.

En Michel dan zegt dat “En zo is alle arrogantie vergeven, en is iedereen (euh, vooral Netlash-slash-Metatale, op welk vlak het al een tijdje verdacht rustig was) er beter van geworden.”
En dat iedereen dan plots als een gek metatale-widgets op zijn site begint te zetten. Vreemde jongens, die bloggers…

Over de Site van het Jaar verkiezing meme

Dat Lilith van Tales from the crib terug is uit Zweden, en een pakske heeft gekregen van een bloglezeres om haar te troosten dat ze d’r niet bij was dit jaar…

Dat i. en Henk nog worstelen met hun al dan niet terecht wel of niet genomineerd zijn voor verschillende beetje wel- beetje niet-belangrijke prijskampen.

Dat Bruno precies een partij slechte paddestoelen heeft afgeleverd gekregen van zijn dealer en nu met schuim op de lippen “rant” over Gerda en Eddie en iedereen die zijn neus op zijn blog binnensteekt, als waren het Hollandse wildparkeerders voor zijn deur.

Dat Pietel een uitdaging mist en gaat stoppen met bloggen en zich op iets anders gaan smijten. Nu weten we tenminste waarom hij niet meer genomineerd was voor site van het jaar: Clickx had al door dat dat daar op z’n laatste benen liep 😉

Dat Imke Dielen een feest met 2000 aanwezigen heeft georganiseerd, en dat ze die nu allemaal gaat spammen met de vraag voor haar te stemmen.

Maar (insert door meme’s opgewekte geeuw here) gelukkig ook over …

Dat Wio van De Portables een kleintje heeft, genaamd Pita. Het arme ding werd verwelkomd met de grappigste geboorteaankondiging ooit “Oh and btw remarks containing the words “erop”, “met”, “alle” and “groentjes” will not be appreciated by the proud parents. Allah snackbar!

Dat Eve zich werpt op de rechten van het kind met een verbetenheid als was ze nog bezig met een hoederechtregeling voor haar oogappel.

Dat de Eskimokaka’s gelukkig weer veel interessante links zijn tegengekomen en dat Nicodemus een meetling is. Eraan denken hem geen hand te geven bij een eventuele ontmoeting, dat is volgens mij besmettelijk.

Dat Michel een upgrade van Ubuntu installeert en wacht tot dat gedaan is. Lang wacht. Héél lang wacht. Ubuntu upgraden en gras zien groeien, één strijd.

Dat Dykes And the City – enigszins toepasselijk – naar Rufus Wainwright gingen, en het fantastisch vonden.

Dat Veerle Pieters de geheimen van een seamless pattern creëren in Illustrator kent. Snel bookmarken! Misschien nog ooit bruikbaar als ik behangpapier ga ontwerpen…

Dat iemand van Gent Blogt ging eten in een Surinaams restaurant genaamd Faja Lobi en mij dus weer deed watertanden.

Dat De Bitches zich opwinden over de vreselijke Pizza Hawaï en spaghetti die te zien waren in in Man Bijt Hond en twee Italiaanse restaurants aanraden. Aan hun vaste lezers, die blijkbaar allemaal bewoners van dezelfde stad zijn, want waar dat staat er niet bij…

Dat eMich zijn viral over in één hap verorberen van clémentinnekes even onderbreekt om zich op te winden over studenten in witte jas op weg naar Sint-Verhaegen. Hij stoort zich hieraan omdat hij ze “altijd beschouwd als aandachtskindjes die absoluut erkenning nodig hebben, op welke belachelijke manier ook“. Cool. Wat misschien ook wel gezegd kan worden van hen die hun eigen bakkes met een volledige clémentine in filmen en op ’t internet plaatsen?

Dat Getwist en Gezeur de nieuw gelanceerde e-book-lezer Kindle van Amazon eens onder de loep nam, en die meteen naar het museum verwees.

Dat Kladblog een remake van A for Andromeda heeft gezien. Ikke nog niet, en de bespreking van Kladblog bevat niet echt genoeg “jus” om mij warm te maken voor een bezoekje…

Dat Stew ging kijken naar American Gangster, en wel wat meer info meegeeft.

Dat Lamazone naar Roisin Murphy (die zotte doos in een doorkijkbloes) is geweest, en dat zoiets afgunst kan opwekken bij degene die niet geweest zijn (zoals ik dus).

Dat Lien weer gecharmeerd was van haar kleine uk en middels een paar foto’s ons probeert mee te charmeren.

Dat de Smiling Cobra van Losse Flodders minder stoer is dan zijn nick doet vermoeden, als de dood voor iemand die ballonnen opblaast. Misschien eens voor “Viva Victoria” naar Irak of zo sturen, om zijn angsten te overwinnen?

Dat Vuur weer een woelig weekje dat ze achter de rug heeft, niks meer heeft met een jongen, maar wel met zijn ouders, culinair is klaargekomen en een jeans gekocht heeft. WTG Vuur!

Dat Jos Vorkmans van NoDesktopHero een grappige reclame heeft gezien voor wet suits.

Om ter saaist de Waalse komiek François Pirette ontdekte, maar precies niet begreep dat die genadeloos de vlaamse hypocrisie blootlegt.

Dat Clopin plots met andere ogen naar blinde mensen begon te kijken nadat hij er eentje op de trein ontmoette. En dat hij nu ook zijn website eens met de ogen van een blinde gaat bekijken.

Dat Painfully Redundant met nostalgie terugkijkt op de punkgolf van 1994. En dat ik precies een andere punkgolf zou kiezen om nostalgisch naar terug te kijken.

Dat Sereniteit ontdekte dat Merriam-Webster gestart is met een on line Engelstalig beeldwoordenboek.

Dat Smetty de reeks In Europa van Geert Mak online volgt, en ons allemaal adviseert om dat ook te doen… Je specialisme is online onderwijs of het is het niet, hé.

Dat Tante Annie een lange neus heeft en graag van neuzeneuze doet.

Dat Koen Fillet schrok van de reacties op zijn mening over Chuck Berry, maar dat was jammer genoeg niet een even mooie post als die over z’n verjaardag de dag ervoor.

Dat Yet Another Blog (prijs voor de korste vlaamse blogurl) meldt dat er al 23 inschrijvingen zijn voor een blogdrink.

Dat er Youtube video’s werden gepost bij aaiboek (iets over Samimterklaas kapoentje),
bij Buzzing Bees (over Heidi Klum’s boobies), de Communicatiemannen (iets over Miele en hoe goed dat wel suckt zo’n stofzuiger), bij En nu even ernstig (iets over een oude video van U2), One.Point.Zero, De Sloddervossen (over Eddy Wally op Youtube) en bij
Ivan Den Boom (keek naar Sesamstraat).

en, nagekomen want die zaten bij de tuinblogs maar zijn alletwee mee van mijn favoriete blogs:

Dat AnneTanne de aandacht vestigt op een Oxfam-actie voor eerlijke handel “De Groene Sint“. Helaas enkel in Nederland voorlopig.

Dat Bart van Eigenwijze Tuin nu al begonnen is met het voederen der vogelkes. En dat ik dacht dat je daar moest mee wachten tot echt in putteke winter.

Maar helaas ook …

Dat er gisteren eigenlijk niks interessants gepost werd bij aardling, analoog, bnox, Claudia Schiepers, de vlooienfluisteraar, Dikkie, Dominiek, Dramoghe, EddiefromOhio, Fuckhedz, Gigadesign, Goeimorgen, mijnheer/mevrouw, Hanenwurger, Ishku, Cabanier, Ntone, Oker, Polskaya, Tender feelings, Unexpected, Venijntje en helaas ook niet bij Zinloos.

Conclusie

Ooit komt er een dag dat ik me zal afvragen waarom ik dat anno 2007 allemaal interessant en lief en leuk en grappig en ontroerend en écht en fijn en ook wel soms belachelijk of vervelend of banaal vond. En er zelfs zelf door verleid werd om ook een een blog te beginnen schrijven.
Ooit komt er een dag dat men zich zal afvragen of er ook maar aan één ding van al het bovenstaande een touw vast te knopen was, en waarom dat in 2007 allemaal zo belangrijk was dat dit aan het internet moest toevertrouwd worden.
Maar die dag is niet vandaag.

En dat er eigenlijk iemand zou betaald moeten worden om zo’n dagelijks blogoverzicht met veel linkliefde te produceren, dat zou nogal wat feedreader tijd sparen!

En nu?

En eigenlijk was dit allemaal maar gewoon om te zeggen dat iedereen die hierboven gelinkt staat opgenomen is in mijn feedreader en dat die dus in mijn ogen heel regelmatig iets interessants te vertellen heeft.
En dat als ge er niet bijstaat en toch zelf een schone blog meent te hebben, dat ge dat dan maar moet melden, hier in de comments of naar dirk.houbrechts@gmail.com
En dat als je er wel bijstaat, dat je uiteraard welkom bent om te delen in de linkliefde en van wederzijds te doen. Much appreciated!